White Sands, listopad 1957: dwa patrole żandarmerii, zachód Księżyca i Wenus
- Zdarzenie
- Miejsca
- Trinity Site, poligon White Sands, Nowy Meksyk, obóz Stallion Site, poligon White Sands (ok. 90 mil na północ od kwatery głównej)
- Źródło
- Departament Wojny, 1 plik
- Odtajnione
- Seria 8, 20 listopada 2026
Dwa patrole żandarmerii na poligonie White Sands zgłosiły jasne światła nad bunkrami i przy Trinity Site. Oficer USAF wskazał zachód Księżyca i Wenus.
Opis sprawy
Raport wywiadu lotniczego (AIIR) 1006. AISS z bazy Ent z 13 listopada 1957 roku o dwóch obserwacjach z 3 listopada 1957 na poligonie White Sands. Około 2:30 kpr. Glenn H. Toy i szer. James E. Wilbanks widzieli bardzo jasny obiekt, który opadł w rejonie bunkrów, około 90 mil na północ od kwatery głównej poligonu. Około 20:00 dwaj żandarmi przy Trinity Site obserwowali pulsujące czerwono-białe światło. Dr Lincoln LaPaz nie stwierdził tej nocy nietypowych zjawisk, a oficer przygotowujący raport uznał, że pierwszy patrol widział zachód Księżyca, a drugi planetę Wenus.
Analiza dokumentu
Czym jest ten dokument?
To AIIR (Air Intelligence Information Report, raport informacyjny wywiadu lotniczego) nr AISS-UFOB-389-57 na formularzu AF Form 112, wystawiony przez 1006. AISS (Air Intelligence Service Squadron, eskadra służby wywiadu lotniczego) z bazy Ent w Kolorado. Obszar: poligon White Sands (White Sands Proving Grounds) w Nowym Meksyku. Data informacji: 3 listopada 1957, data zebrania: 6 listopada, data raportu: 13 listopada. Raport przygotował ppłk William P. Brunson, oficer operacyjny, a rozmowy przeprowadził kpt. Patrick O. Shere. Źródło: kpr. Glenn H. Toy i inni, ocena F-6. Oryginał nie miał klauzuli tajności (UNCLASSIFIED).
Streszczenie mówi, że raport dotyczy obiektu widzianego dwukrotnie przez dwa osobne zmotoryzowane patrole żandarmerii wojskowej (MP) w pobliżu obozu Stallion Site, około 90 mil na północ od kwatery głównej poligonu. Wszyscy świadkowie służyli w garnizonie armii USA (Det 5) w White Sands. Raport ma 6 stron w czterech częściach; w pliku poprzedza go karta rozdzielnika z odwrociem, razem 8 stron.
Strona 3 – formularz AF Form 112: spis części i streszczenie o dwóch patrolach żandarmerii koło obozu Stallion Site.
Pierwszy patrol: obiekt nad bunkrami
Około 030930Z, czyli w niedzielę nad ranem około 2:30 czasu MST, kpr. Glenn H. Toy (21 lat) i szer. James E. Wilbanks byli na rutynowym patrolu w części poligonu nazywanej „up range”. Toy zauważył „bardzo jasny” obiekt wysoko na niebie. Obiekt powoli opadł na wysokość około 50 jardów, stał tam bez ruchu około 3 minut, a potem opadł na ziemię i światło zgasło. Był widoczny około 10 minut, z odległości 2–3 mil. Toy oszacował jego średnicę na 75–100 jardów, kształt na jajowaty, a wielkość na grejpfruta w wyciągniętej ręce. Było zimno, mżyło, wiało i nie było widać gwiazd.
„Obiekt zatrzymał się około pięćdziesięciu jardów nad ziemią, zgasł i nic nie było widać. Kilka minut później obiekt rozjaśnił się bardzo mocno (jak słońce), potem opadł pod kątem na ziemię i zgasł.”
To fragment podpisanego oświadczenia Toya dla dowódcy. Obiekt miał wylądować przy bunkrach, około 3 mil od patrolu. Patrol pojechał dalej do obozu Stallion Site i zgłosił sprawę sierżantowi warty, który wrócił na miejsce, ale niczego nie znalazł. Wilbanks był na trzydniowej przepustce, więc raport przytacza tylko jego oświadczenie: ognisty obiekt około 0230 między bunkrami a Południową Bramą, 60–80 stóp nad ziemią, opadający pod kątem około 40 stopni, około 3 mile dalej, średnicy około 120 stóp.
Strona 4 – część pierwsza: relacja kpr. Glenna H. Toya i oświadczenia obu żołnierzy.
Rozmówca ocenił Toya jako szczerego, ale naiwnego i podatnego na sugestię. Zanim kpt. Shere z nim porozmawiał, Toy kilka razy opowiadał o obserwacji dziennikarzom i wojskowym i omawiał ją z drugim patrolem, więc odpowiadał bez wahania. Zdaniem rozmówcy Toy szczerze wierzy, że coś widział, ale sprawę wyolbrzymiono.
Drugi patrol: światło przy Trinity Site
Około 040300Z, czyli 3 listopada około 20:00, SP-3 (specjalista 3. klasy) Henry R. Barlow (21 lat) i SP-3 Forest R. Oakes (19 lat) jechali jeepem na zachód w pobliżu Trinity Site. Noc była dość jasna, przez rozproszone chmury widać było gwiazdy i Księżyc. Obaj jednocześnie zobaczyli jasne światło, które powoli wznosiło się do około 45 stopni nad horyzontem. Pulsowało i miało barwę rozgrzanego metalu, najpierw czerwoną, potem białą. Nie było dymu ani dźwięku, kontur był rozmyty. Wznosiło się, aż wyglądało jak gwiazda, i zniknęło. Obserwowali je około 25 minut.
W oświadczeniu Barlow pisze, że światło oderwało się od ziemi w rejonie zachodniej strefy uderzeń i powoli unosiło, raz jaśniejsze, raz ciemniejsze, raz zgaszone. Oakes w swoim oświadczeniu opisał je inaczej:
„Zobaczyliśmy duże jasne światło wiszące około pięćdziesięciu stóp nad bunkrem. Odleciało pod kątem czterdziestu pięciu stopni i poszło w niebo, a potem zaczęło migać. Potem zniknęło.”
Oakes ocenił je na 200–300 stóp długości, mniej więcej tyle samo szerokości, „jasne jak słońce”, i umieścił je 4–5 mil na wschód od patrolu. Rozmówca uznał obu żołnierzy za schludnych i zdyscyplinowanych, ale niespostrzegawczych, a rozgłos wokół sprawy za bardziej sensacyjny niż oparty na faktach.
Ustalenia i wniosek
Dr Lincoln LaPaz, kierownik katedry meteorytyki Uniwersytetu Nowego Meksyku, stwierdził, że w tym czasie nie było nietypowych zjawisk meteorologicznych ani astronomicznych. Według danych w raporcie o 20:00 MST Wenus miała jasność pierwszej wielkości, wysokość 15 stopni i azymut 225 stopni. Księżyc zaszedł 3 listopada 1957 o 2:29 MST na azymucie 270 stopni.
Strona 7 – część trzecia: Wenus o 20:00 MST na wysokości 15 stopni, zachód Księżyca o 2:29 MST.
„Zdaniem oficera przygotowującego raport pierwszy patrol wziął zachód Księżyca za niezidentyfikowany obiekt latający, a drugi patrol zobaczył po prostu planetę Wenus.”
Oficer dodał, że obie obserwacje zrobili młodzi i podatni na sugestię żołnierze, pełniący służbę w samotnych, odludnych miejscach.
Czego dokument nie rozstrzyga
Raport nie zestawia wyjaśnienia z relacjami. Toy opisał zimną, mżystą noc bez widocznych gwiazd, a raport nie mówi, jak w takich warunkach wyglądał zachód Księżyca. Drugi patrol obserwował światło przez 25 minut; według Barlowa oderwało się ono od ziemi, według Oakesa wisiało nad bunkrem, i raport do tych szczegółów się nie odnosi. Kierunki obserwacji podano tylko częściowo. Oakes napisał, że patrol był 4–5 mil na zachód od światła, czyli światło widział na wschodzie, a Wenus według tego samego raportu stała na azymucie 225 stopni, czyli na południowym zachodzie; raport tej rozbieżności nie omawia. Pierwszy patrol jechał na północ, a Księżyc zachodził na azymucie 270 stopni (zachód); raport nie mówi, w którą stronę patrzył Toy. Dokument nie mówi też, czy ktoś poza patrolami je widział.
Kluczowe ustalenia
- Raport AIIR nr AISS-UFOB-389-57 wystawiła 13 listopada 1957 1006. AISS z bazy Ent; dotyczy dwóch obserwacji z 3 listopada 1957 na poligonie White Sands.
- Około 2:30 kpr. Glenn H. Toy i szer. James E. Wilbanks widzieli bardzo jasny jajowaty obiekt, który według nich opadł przy bunkrach około 3 mile od patrolu.
- Sierżant warty wrócił z patrolem na miejsce, ale niczego nie znalazł.
- Około 20:00 SP-3 Henry R. Barlow i SP-3 Forest R. Oakes przy Trinity Site przez około 25 minut obserwowali pulsujące czerwono-białe światło.
- Dr Lincoln LaPaz z Uniwersytetu Nowego Meksyku stwierdził, że tej nocy nie było nietypowych zjawisk meteorologicznych ani astronomicznych.
- Według raportu Księżyc zaszedł o 2:29 MST na azymucie 270 stopni, a Wenus o 20:00 MST była 15 stopni nad horyzontem na azymucie 225 stopni.
- Oficer przygotowujący raport uznał, że pierwszy patrol widział zachód Księżyca, a drugi planetę Wenus.
Analiza opracowana z udziałem modelu językowego na podstawie treści odtajnionych dokumentów. Cytaty pochodzą bezpośrednio z raportów.
Dokumenty (1)
Raport wywiadu lotniczego: Nowy Meksyk (1957)
Opis i opracowanie sprawdzone z treścią odtajnionych dokumentów.
Zobacz też
Źródła
- Raport wywiadu lotniczego: Nowy Meksyk (1957) (Departament Wojny, dokument PDF)
- Program PURSUE, war.gov/UFO, seria 8 z 20 listopada 2026.
- Opracowanie po polsku: redakcja Na Granicy Światła.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz