Orogrande, listopad 1957: jajowaty obiekt nad autostradą 54 i hipoteza miraża
- Zdarzenie
- Miejsce
- Orogrande, Nowy Meksyk (autostrada US 54, ok. 8–10 mil na południe)
- Źródło
- Departament Wojny, 1 plik
- Odtajnione
- Seria 8, 20 listopada 2026
Technik z bazy Holloman zgłosił perłowy obiekt, który dwa razy przeleciał nad drogą 54, gdy słabło mu radio i silnik. Wywiad wskazał złudzenie optyczne.
Opis sprawy
Raport wywiadu lotniczego (AIIR) 1006. AISS z bazy Ent z 12 listopada 1957 roku. James W. Stokes, technik elektronik z Centrum Rozwoju Pocisków Sił Powietrznych w Holloman, zgłosił, że 4 listopada 1957, jadąc autostradą US 54 około 8–10 mil na południe od Orogrande w Nowym Meksyku, zobaczył jajowaty obiekt, który dwa razy przeleciał od gór Sacramento ku górom San Andres. Śledczy nie znaleźli niezidentyfikowanych samolotów ani innych świadków, a Stokes wycofał się z twierdzenia o oparzeniu słonecznym. Oficer przygotowujący raport uznał, że chodziło prawdopodobnie o zjawisko optyczne, bo nad płaskim, jasnym terenem miraże nie są niczym niezwykłym.
Analiza dokumentu
Czym jest ten dokument?
To AIIR (Air Intelligence Information Report, raport informacyjny wywiadu lotniczego) nr AISS-UFOB-438-57 na formularzu AF Form 112, wystawiony przez 1006. AISS (Air Intelligence Service Squadron, eskadra służby wywiadu lotniczego) z bazy Ent w Kolorado. Obszar: Orogrande w Nowym Meksyku. Data informacji: 4 listopada 1957, data zebrania: 6 listopada, data raportu: 12 listopada 1957. Raport przygotował ppłk William P. Brunson, rozmowę przeprowadził kpt. Patrick O. Shere. Źródło: James W. Stokes, ocena E-3. Kopię wysłano m.in. do Centrum Rozwoju Lotniczego Holloman. Oryginał nie miał klauzuli tajności (UNCLASSIFIED).
Raport ma 6 stron w trzech częściach: relacja świadka ze szkicem, uzupełniające czynności śledcze i komentarz oficera przygotowującego. W pliku są też karta rozdzielnika i karta zamówienia fotokopii na początku oraz 2 karty kodowe na końcu, razem 10 stron.
Kim był świadek
Stokes, 46 lat, z Alamogordo, był technikiem elektronikiem (oprzyrządowanie) w oddziale rakietowych sond meteorologicznych (Rocketsonde Branch) wydziału testów na dużych wysokościach w Centrum Rozwoju Pocisków Sił Powietrznych w bazie Holloman. Miał 2 lata studiów, 24 lata służby w marynarce wojennej USA zakończonej w stopniu starszego bosmana (Chief Petty Officer) i licencję pilota prywatnego.
Rozmówca ocenił go surowo. Stokes miał notować szczegóły w kieszonkowym notesie, ale potem mówił rzeczy sprzeczne. Najpierw twierdził, że gdy obiekt przelatywał najbliżej, poczuł „coś jak falę gorąca”, a w domu zauważył silne oparzenie słoneczne. Badanie lekarskie nie wykazało śladu oparzenia i Stokes przyznał, że się pomylił. Przed rozmową z kpt. Shere’em kilka razy rozmawiał z dziennikarzami i nagrał wywiad radiowy, a dziennikarzom przedstawiał się jako „inżynier”, choć był technikiem.
Strona 3 – formularz AF Form 112: dane raportu, ocena źródła E-3, spis części i streszczenie.
Przebieg obserwacji
Około 042010Z, czyli 4 listopada około 13:10 czasu MST, Stokes jechał sam swoim mercurym z 1957 roku autostradą US 54 w stronę El Paso, z prędkością około 70 mil na godzinę. Radio nastawione na stację z El Paso zaczęło zanikać, a samochód jednocześnie zwalniać, jakby miał kłopot z akumulatorem. Zobaczył około sześciu samochodów (w pierwszej wersji mówił o dziesięciu) stojących na poboczu i ludzi pokazujących niebo. Wysiadł i zobaczył na północnym wschodzie, tuż poniżej gór Sacramento, jajowaty obiekt około 35 stopni nad horyzontem.
Obiekt był lśniący, w kolorze masy perłowej z lekko fioletowym odcieniem, bez poświaty, jaśniejszy od matowego nieba, ale nie tak jasny jak reflektor samochodu, i nie zmieniał jasności. Według Stokesa zszedł z około 5000 do 1500–2500 stóp, skręcił na zachód ku górom San Andres i zniknął około 15 stopni nad horyzontem, na zachodzie. Około 2 minut później obiekt powtórzył przelot nieco bardziej na południe. Wydawał się wielkości ziarnka grochu w wyciągniętej ręce; Stokes sądził, że miał około 500 stóp długości. Bez okien, dźwięku i smugi, z ostrym konturem.
Strona 8 – rysunek 1, szkic z pamięci: dwa przeloty 3–5 mil przed pierwszym samochodem, około 10 mil od Orogrande.
Według raportu Stokes rozmawiał o zjawisku z dwoma innymi kierowcami; jeden też robił notatki, drugi miał robić zdjęcia. Stokes zapisał ich nazwiska, ale nie numery rejestracyjne. Nie udało się ich odnaleźć i nikt inny nie zgłosił takiej obserwacji. Stokes podał, że obie fazy widział łącznie 3–4 minuty, a prędkość obiektu ocenił na 1500–2000 mil na godzinę. Samochód potem łatwo zapalił, choć akumulator parował.
Co sprawdzili śledczy
Ośrodek służby lotniczej w Holloman nie miał w tym czasie w rejonie niezidentyfikowanych samolotów. Biuro meteorologiczne w El Paso podało, że warunki nie sprzyjały powstaniu pioruna kulistego. Według danych z bazy Holloman o 13:00 MST było 62,2 stopnia, rozproszone chmury na 1400 stopach i wysokie zachmurzenie na 2500 stopach.
Ocena oficera przygotowującego raport
Oficer napisał, że obiekt w najmniejszym stopniu nie spełnia kryteriów identyfikacji samolotu, balonu, meteoru, gwiazdy ani planety. Barwa pasowałaby do pioruna kulistego, ale tę możliwość wyklucza podana prędkość. Kształt, brak smugi i dźwięku oraz niewiarygodna prędkość pasują jego zdaniem do złudzenia optycznego.
„Byłoby rzeczą oczywiście niemożliwą, by źródło obserwowało obiekt tak długo, jak twierdzi, gdyby leciał on z szacowaną prędkością.”
„Ze względu na płaski, biały, piaszczysty teren miraży nie można uważać za zjawisko niezwykłe.”
Strona 7 – część trzecia: komentarz oficera i hipoteza zjawiska optycznego.
Czego dokument nie rozstrzyga
Wniosek brzmi „prawdopodobnie zjawisko optyczne”, nie więcej. Raport nie wyjaśnia, dlaczego w samochodzie zanikało radio i spadała moc ani dlaczego akumulator parował, i nie mówi, czy auto sprawdzono. Nie wiadomo, kim byli kierowcy z sześciu samochodów ani czy zdjęcia, które jeden z nich miał zrobić, kiedykolwiek się znalazły. Dokument nie podaje też, jak przy pułapie 2500 stóp Stokes ocenił, że obiekt zszedł z 5000 stóp.
Kluczowe ustalenia
- Raport AIIR nr AISS-UFOB-438-57 wystawiła 12 listopada 1957 1006. AISS z bazy Ent; źródło, James W. Stokes, dostało ocenę E-3.
- Stokes, technik elektronik z Centrum Rozwoju Pocisków Sił Powietrznych w Holloman i weteran 24 lat służby w marynarce, jechał 4 listopada 1957 autostradą US 54 na południe od Orogrande.
- Zeznał, że radio zaczęło zanikać, a samochód zwalniać, i że przy drodze stało już około sześciu aut, których pasażerowie pokazywali niebo.
- Obiekt opisał jako jajowaty, lśniący jak masa perłowa, z ostrym konturem; dwa razy przeleciał od gór Sacramento ku górom San Andres.
- Stokes wycofał się z twierdzenia o oparzeniu słonecznym po badaniu lekarskim, a dwóch kierowców, z którymi rozmawiał, nie odnaleziono.
- Ośrodek służby lotniczej w Holloman nie miał w rejonie niezidentyfikowanych samolotów, a pogoda nie sprzyjała piorunowi kulistemu.
- Oficer przygotowujący raport uznał obserwację za prawdopodobne zjawisko optyczne i zauważył, że nad płaskim, białym, piaszczystym terenem miraże nie są niezwykłe.
Analiza opracowana z udziałem modelu językowego na podstawie treści odtajnionych dokumentów. Cytaty pochodzą bezpośrednio z raportów.
Dokumenty (1)
Raport wywiadu lotniczego: Nowy Meksyk (1957)
Opis i opracowanie sprawdzone z treścią odtajnionych dokumentów.
Zobacz też
Źródła
- Raport wywiadu lotniczego: Nowy Meksyk (1957) (Departament Wojny, dokument PDF)
- Program PURSUE, war.gov/UFO, seria 8 z 20 listopada 2026.
- Opracowanie po polsku: redakcja Na Granicy Światła.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz