Życie na statku badawczym

Prawda będzie przytłaczająca. Dowiemy się, że istnieje rozległa infrastruktura w całym Układzie Słonecznym ze wszystkim, od działalności wydobywczej w pasie asteroid, księżycach oraz planetach, gdzie pozyskiwane są surowce, do kompleksów przemysłowych, które produkują technologie i ludzkich kolonii, które pracują w tych kompleksach przemysłowych i wspierają tę wielką strukturę przemysłową w naszym Układzie Słonecznym.

Tak, ciśnienie jest za wysokie.

Mówiąc o koloniach mam na myśli miejsca, gdzie żyją ludzie ze swoimi rodzinami.

Są też obiekty wszelkiego rodzaju. Istnieją obiekty wewnątrz wydrążonych asteroid, z których wydobywano surowce. Istnieją obiekty na Marsie, pod powierzchnią oczywiście oraz na wielu księżycach gazowych olbrzymów, a nawet na naszym Księżycu.

Istnieją ich setki i nie potrafię podać liczby. Począwszy od małych posterunków liczących od 18 do 40 ludzi na samym Marsie, do obiektów przemieszczających się wokół różnych punktów libracyjnych (punktów Lagrange’a) w naszym Układzie Słonecznym.

To miejsca między planetami lub ciałami niebieskimi, które mają zrównoważone lub jednakowe przyciąganie grawitacyjne, dzięki czemu obiekty mogą pozostawać w czymś w rodzaju punktu geosynchronicznego, czyli stacjonarnego.

Jeśli mówimy o koloniach to największe liczą sobie od miliona ludzi wzwyż.

Tak.

O tak dużej populacji nie jest ich wiele, ale jest sporo mniejszych liczących sobie setki tysięcy ludzi.

Przychodzi nam wtedy na pomoc zaawansowana technologia.

Możemy stworzyć komfortowe warunki do życia gdziekolwiek jesteśmy, nawet rezonans Schumanna czyli wibrację ziemską, która utrzymuje rośliny i ludzi w zdrowiu. Rezonans Schumanna jest doprowadzany do statków kosmicznych, obiektów i kolonii, jak również kontrolowane są ciśnienie atmosferyczne i grawitacja.

Mają panele grawitacyjne w podłogach, tak jak na statkach, zazębiające się płyty, które pod wpływem elektryczności wytwarzają pole elektrograwitacyjne czyli sztuczną grawitację.

Panele różnią się rozmiarami, dopasowane są do różnych powierzchni korytarzy. Mają grubość mniej więcej 5–8 cm i zazębiają się ze sobą jak klocki dla dzieci.

Kiedy przebywałem na statku badawczym nie mogliśmy bez ważnego powodu odwiedzać kolonii. Kolonie są własnością MKK (Międzyplanetarnego Konglomeratu Korporacyjnego). W pewnych przypadkach, kiedy potrzebowali naprawy ważnego sprzętu czy technologii i nie mogli sprowadzić własnych specjalistów, prosili o pomoc jednego z naszych. Pozwalano nam wtedy udać się do kolonii pod ścisłą kontrolą uzbrojonych strażników i zakazem rozmawiania z kimkolwiek. Nie oprowadzano nas ani nie zaoferowano posiłku. Eskortowano nas do miejsca naprawy i z powrotem do statku.

Nie. Kiedy odbywasz misję „20 lat i z powrotem”, jesteś całkowicie odcięty od Ziemi. Nie masz dostępu do wiadomości, telewizji ani żadnych informacji związanych z Ziemią.

Nie. Nawet nie mogliśmy mieć zdjęcia rodziny. Miałeś tylko to, co ci wydano, kiedy się zgłosiłeś.

Tak, ale tylko w trakcie pełnienia służby.

Jestem tego pewien. Z tego co słyszałem, na statku badawczym była luźniejsza atmosfera niż na statkach wojskowych, a naukowców nazywano „jajogłowymi”. Mieliśmy sporo wolnego czasu, choć wszyscy byliśmy przeszkoleni w wielu dziedzinach i nie wykonywaliśmy tylko jednej pracy. Ja byłem przeszkolony w komunikacji i paru innych specjalnościach. Często, po skończonej już pracy, przebywałem w jednym z laboratoriów i godzinami przeglądałem informacje na szklanym tablecie.

Mieliśmy dostęp do szklanych tabletów głównie na służbie.

Tak. Czas wolny spędzaliśmy w mesie czy gdziekolwiek indziej, by trochę pogadać i poplotkować o tym, co się dzieje.

Przyjaźniłem się głównie z naukowcami, ponieważ spędzaliśmy razem najwięcej czasu. Poznałem też kilka osób z mojej kabiny, która mieściła od 18 do 24 osób, ale była tam duża rotacja.

Tak.

Tak, jest bardzo nudny. Głównie to rozmawialiśmy o pracy i o tym, co może się dziać na Ziemi. Kiedy przydzielano nas do różnych badań, zastanawialiśmy się, co badają inni, ot takie luźne rozmowy.

Jak już mówiłem zdarzało się to bardzo rzadko. Trzy razy odwiedziliśmy prawdziwe kolonie oraz zrobiliśmy kilka napraw w kompleksach przemysłowych.

Tak, wyglądały jak fabryki. Raz mieliśmy okazję udać się do kopalni w pasie asteroid.

Znajdowała się wewnątrz asteroidy i była obsługiwana przez trzech ludzi, którzy zdalnie sterowali aparaturą i robotyką.

Trzech ludzi, którzy się zmieniali.

To była ogromna asteroida i powiększała się coraz bardziej, jak z niej wydobywano.

Wnętrze się powiększało.

Wielkość wyrobiska się powiększała, jak kopali głębiej i głębiej w tej ogromnej asteroidzie.

Nie było zbyt ekscytująco. Głównie to prowadziliśmy badania nad egzoekstremofilami. Na podstawie tego, co zobaczyłem i jakie życie badaliśmy, wydaje mi się, że współczesna biologia i nauka będą musiały zredefiniować pojęcie życia. Widzieliśmy życie plazmowe oraz inne rodzaje życia energetycznego, które wyglądało jak gigantyczne ameby i żywiło się polem elektromagnetycznym Jowisza. Były tak duże, że próbowali pobrać z nich małe wycinki, ale te umierały lub rozkładały się. Nie byli w stanie…

One nie tylko były żywe, ale też były istotami wykazującymi świadomość.

Tak, były samoświadome. Posiadały cechy instynktu samozachowawczego. Przeprowadzono na nich wiele badań i jak można się domyśleć, badania te nie należały do etycznych.

Neurologia.

Tak, życie oparte na węglu.

Nie, ale sposób ich rozmnażania jest taki jak organizmów jednokomórkowych.

Tak, jak to się nazywa kiedy się rozdzielają, mitoza?

Badane też było życie oceaniczne znajdujące się pod lodem jednego z księżyców Jowisza.

Tak, żyją tam istoty trochę podobne do wielorybów i delfinów.

Naukowcy badają tam wiele rzeczy.

Jeśli uwzględnimy poziom mikroskopowy, to jest wszędzie. Możesz je nawet znaleźć w postaci liofilizowanej, swobodnie dryfujące w kosmosie.

Istnieje pewne życie na Marsie. Małe zwierzęta, które kopią i żyją w norach. Jest też życie roślinne na Marsie, podobne do tego jakie znajdziemy na pustyniach, bardzo odporne. Był tam taki bardzo przysadzisty fioletowo czerwony krzak z ogromnymi kolcami i szpiczastymi liśćmi, których końcówki wyglądały jak kolce i były w fioletowo czerwone prążki.

Tak, mieliśmy lekkie kombinezony, nie ciężkie kombinezony ciśnieniowe.

Tak i respirator.

Tam, gdzie mnie przydzielono, nie mogło być więcej niż 24 ludzi, wahało się to pomiędzy 18 a 24 ludźmi.

Tak. W ścianach były wbudowane koje, które miały zamykane przegrody, a w środku były małe przegródki do których można było włożyć swoje rzeczy.

Dokładnie.

Starali się utrzymywać rytm dobowy, a także podłączony był rezonans Schumanna, by utrzymać ciało w zdrowiu.

O tak, nieustannie ktoś był na służbie.

Woda nie jest rzadkim dobrem w Układzie Słonecznym. Na statku wszystko jest poddawane recyklingowi.

Tak, jest to samowystarczalny układ zamknięty.

Jakość jedzenia była inna, mieliśmy replikatory, które produkowały pewien zakres potraw, a także uprawy hydroponiczne, gdzie rosły świeże warzywa.

Nie, to nie było tak. Nacisnąłeś guzik i otrzymywałeś mięso duszone lub coś podobnego.

Głównie to mięso duszone i tłuczone ziemniaki.

Tak, smakowało dobrze.

Wychodziło gorące.

To wygląda jak mikrofalówka, ma podobną wielkość. Kładziesz talerz na specjalnym miejscu, zamykasz drzwiczki, naciskasz guzik z potrawą jaką chcesz, wydaje wtedy dźwięk i pojawia się danie. Otwierasz drzwiczki i wyciągasz gorącą potrawę.

Podobny do mikrofalówki. Kiedy coś było replikowane, mówili na to „drukowanie”.

Tak.

Drukarka.

Tak.

Podobnie jak w mikrofalówce, jest pewien zakres guzików, który możesz nacisnąć.

Tak, na każdą potrawę przypadał inny guzik.

Tak, tylko nie poprzez replikator, do napojów były oddzielne dozowniki.

Niektóre, jak ziemniaki, drukowaliśmy, ale inne zielone warzywa były uprawiane.

Po takie rzeczy trzeba było pójść do kuchni pokładowej, gdzie były przygotowywane. Czasami bywały awarie i jedzenie było racjonowane. Musieliśmy jeść jajka w proszku i inne pomyje, które serwowano nam w kuchni pokładowej.

Nosiliśmy kombinezony.

Tak.

To zależało od pracy jaką wykonywałeś, były w różnych kolorach, czasem niebieskie, a czasem białe.

Biały – nie był przypisany do specyficznej pracy. Nosiłem go tylko wtedy, kiedy pracowałem w laboratorium wśród „jajogłowych”. Kiedy pracowałem w dziale łączności, nie nosiłem białego kombinezonu laboratoryjnego.

Nie mogłeś iść prosto, to był labirynt. Przejście jednego piętra prawdopodobnie zajęłoby ci około 30–45 minut.

Większość z nich była po prostu metalowa. Powiedziano mi, że wiele z tych pierwszych statków było zbudowanych przez ludzi, którzy budowali łodzie podwodne. Miały więc podobny wygląd i odczucie. Po bokach ścian były uchwyty na wypadek, gdyby kiedykolwiek wystąpiło zero G (stan nieważkości).

Prawdopodobnie około 2,5 metra.

Tak, było wiele pokładów.

Głównie przebywałem i przemieszczałem się pomiędzy czterema pokładami, ale było ich chyba co najmniej dziewięć.

Tak, każdy obszar miał swoje oznaczenie. Był „poziom 1”, a kreskę nazywano „tack”, czyli „1 tack A” (1-A), „1 tack B” (1-B) itd.

Popularne były kolorowe linie na podłodze, które prowadziły cię do różnych miejsc. Ale wiedziałeś dokąd idziesz po numerach na drzwiach.

Taki jest plan. Technologie te zostaną przekazane ludzkości, kiedy wszystko zostanie już ujawnione i przejdziemy przez cały ten proces potrzebny nam do zmierzenia się z tymi informacjami. Nasze życie ulegnie wtedy zmianie, od zadłużonego niewolnika pracującego codziennie po 8–9 godzin, by zapłacić czynsz, obejrzeć telewizję i pójść spać, aż do całkowicie nowego życia.

Nie wiem jak to będzie wyglądało. Wiem tylko, że będzie to cywilizacja jak z serialu „Star Trek”. Powstanie też turystyka do wielu miejsc w Układzie Słonecznym oraz pojawią się nowe zawody.

Sądzę że tak. Uważam, że istnieje ich na tyle dużo, by móc je wykorzystać do celów pozamilitarnych.

Dziękuję.