Z Wenus na Antarktydę

Dziękuję.

Zgadza się.

Brzmiało to tak, jakby wszystko ciągle było status quo od strony negocjacji, lecz zaczęło to wchodzić … Informacje z Antarktydy zaczęły wypływać na powierzchnię. Niewielka ich ilość znajdowała się również i tam, ale dopiero później tak naprawdę to wszystko zaczęło się rozwijać.

Zgadza się … Cóż, na temat Antarktydy i więcej informacji o … W tym czasie tak naprawdę przekazano mi informacje na temat podziemnych baz w Brazylii i Argentynie, do których ludzie Kliki szli jak mrówki, dostarczając różne dobra i inne tego typu rzeczy. Powiedziano mi o tym systemie korytarzy usytuowanych w pęknięciach naszej skorupy, który prowadził aż do Antarktydy i łączył się … z innym systemem szczelin, który biegł pod lądem Ameryki Południowej, Środkowej aż do USA. Część tego …

Są to tak naprawdę uskoki tektoniczne, coś tak jak szczeliny …

Zgadza się. Niektóre obszary znajdowały się całkowicie pod wodą. Na niektórych odcinkach wybudowali w górnych częściach niewielkie bazy lub placówki. Ten obszar jednakże był ogromny. Opisywali to, co nazywali „czarnymi łodziami podwodnymi”, które były wielkości kontenerowców i które woziły wewnątrz kontenery z towarami pełnymi fasoli, amunicji – wszystko czego było potrzeba. Podróżowali pod wodą wykorzystując napęd elektromagnetyczny wzdłuż tego pęknięcia tektonicznego aż do samej Antarktydy, gdzie znajdował się ich port docelowy.

Cóż, powiedziano mi na tym spotkaniu, że dzieje się tak ze względu na to jak sprawy się dla nich układają. Później powiedziano mi, że przynajmniej niektórzy z nich będą przeprowadzali się na Antarktydę w wierze, że nastąpi pewnego rodzaju zabójczy strzał słoneczny albo uderzą w Ziemię ogromne fale plazmy. Dlatego że nie mogą oni obecnie opuścić Ziemi to chcą ukryć się pod pokrywą lodu.

Zgadza się.

Och, tak. Jest to … ta część Kliki, która nie negocjuje. Istnieje część Kliki, która podjęła negocjacje z Sojuszem Ziemskim, ale jest również inna jej część, która nie ma zamiaru rozmawiać. Nie rozważają takiej możliwości.

Tak. To pojawiło się w naszych dyskusjach trochę wcześniej. Rozmowy, które odbyłem z Kaaree miały miejsce po tym jak powiedziała mi, że Gonzales nie tylko doprowadził do sytuacji, w której indywidualnie miał udać się do ciągle działającej placówki Starożytnej Rasy Budowniczych, ale również przekonał ich, aby tylko jego zabrali na inne podobne i bardzo ważne spotkanie, zaraz po tym. Była to dokładnie taka sama stacja jak ta, na którą udaliśmy się poza … na orbitę Jowisza. Potem zabrano go bezpośrednio do Saturna, przy którym była dokładna replika tej bazy czy stacji przy Jowiszu, gdzie mieliśmy spotkania z grupą Super Federacji. Kiedy tam poleciał, było tak samo. Przeszedł przez ten, nie dokładnie portal, lecz pewnego rodzaju anomalię czasową, gdzie wchodzisz i wychodzisz dokładnie z tej samej strony. Przeszli … zadokowali. Nie było tam żadnych innych statków kosmicznych. Nikogo nie było na tej stacji. Zabrała go do tego samego pomieszczenia konferencyjnego, w którym już byliśmy, gdzie każdy siedział w przydzielonym mu przedziale w kształcie podkowy. Ponownie zobaczył jedną z tych istot, która była na Wenus. Po raz kolejny powiedziano mu, że brakowało mu pokory. Nie mógł kontynuować spotkania.

Jest to w większości strefa zakazu lotów dla różnych grup TPK.

Tak. Cóż, posiadamy tam bazy, które unoszą się w chmurach Wenus.

Tak, Tajny Program Kosmiczny.

Tak. Czytałem o tych obiektach.

Cóż, były to obiekty badawcze. Figurowały jako obiekty badawcze, które w jakiś sposób są podwieszone w chmurach na planecie Wenus. Są również obiekty na powierzchni, które wybudowane były całkiem podobnie jak podwodne bazy znajdujące się pod wysokim ciśnieniem. Chciałbyś usłyszeć, co Gonzales powiedział … co według jego relacji widział?

On wraz z Kaaree w autokarze Anshar …

Obydwoje donieśli mi o tym podczas gdy siedzieli …

W „Konstrukcie”.

Oznajmił mi, że weszli w atmosferę Wenus i …

Tak.

Weszli w atmosferę Wenus i po przebiciu się w dół do obszaru, gdzie pokrywa chmur była przerwana, nagle te hologramy nad różnymi obszarami po prostu – fiu, fiu. Były tam te …

Cóż, zaczęły one … Wyłączyły się.

Tak, hologramy kamuflujące, które przykrywały …

Po prostu geologię.

Zobaczył ogromnych rozmiarów budynki w kształcie litery „H”, zlecieli w dół, weszli pod powierzchnię Wenus i przelecieli kawałek, zanim wylądowali w jaskini. A ta, do której poleciał, była działającą placówką. Więc…

Starożytnej Rasy Budowniczych. To była technologia Starożytnej Rasy Budowniczych.

Cóż, ich technologia ciągle działa.

Tak. W chwili gdy wylądowali i opuścili statek, powiedziano mu żeby nie wchodził do środka tylko czekał przy wejściu. Kaaree i dwaj pozostali, prawdopodobnie piloci, weszli na łukowaty w kształcie teren. On widział tylko część pochyłej, jakby szklanej struktury wznoszącej się w górę. Nie mógł zobaczyć reszty tej struktury. Weszli do środka …

Tak, była kolosalnych rozmiarów.

Gonzales czeka więc w miejscu gdzie wylądowali, ale ciągle obserwuje. Tamci weszli i nagle … wszystko się podświetliło. Szklana powłoka pociemniała i zaczęły się na niej pojawiać te wszystkie symbole, aż do samej góry… Jest to jakby konstrukcja w kształcie litery „A”. Wszystkie te symbole zaczęły się pojawiać. Powiedział, że jeden z nich, który utkwił mu w pamięci wyglądał jak odwrócone „E” z małą literą „G” na dole.

Tego symbolu nie widział nigdy wcześniej. Właśnie ten pozostał w jego głowie. Pozostałe z nich były bardzo małe i pojawiały się – „ziuu, ziuu” – i znikały, w górę i dół na całej tej konstrukcji.

To była bardzo wielka sprawa.

Tak. Nikt nie słyszał o żadnej działającej technologii Starożytnej Rasy Budowniczych ani o żadnej, która nie byłaby po prostu zniszczona albo odwiedzona i rozgrabiona. Splądrowana.

Zgadza się.

Tak. Był bardzo podekscytowany.

Zgadza się.

Zgadza się.

Wiesz, trójka z grupy Anshar wróciła i Kaaree powiedziała mu, że odmówili … a on mógł zobaczyć istotę, z którą rozmawiali.

Istota ta była całkowicie biała, miała od 12 do 14 stóp wzrostu i była ubrana na biało. To co było widać z tej odległości. To jest … no wiesz, powiedział że … posiadała ona głowę z bardzo ciekawie wyglądającym nosem, który schodził w dół i przypominał mu te kamienne głowy z Wysp Wielkanocnych.

Tak. Były one podobne, ale nie takie same.

Był on bardzo podekscytowany. Wtedy grupa Anshar nadeszła i Kaaree powiedziała mu, że nie wejdzie do tego obiektu lub placówki, gdyż opiekun powiedział, że … a być może nazywali go oni strażnikiem. Strażnik powiedział, że Gonzalesowi brakowało pokory.

Tak, mhm.

Tak, jednakże wydaje się on być materializowany lub projektowany z tej placówki.

Zgadza się.

Tak, nie była …

… z krwi i kości żyjąca …

Projekcji.

Po tym opuścili to miejsce. Znowu udało mu się wprosić, a ja mówiłem już o tym, co wydarzyło się przy Saturnie. Było to bardzo krótkie spotkanie, które w ogóle się nie odbyło, ponieważ znowu powiedziano mu, że brakuje mu pokory i go zawrócono.

Nie. Była to całkowicie inna stacja kosmiczna, która była identyczną repliką stacji, w której odbyło się spotkanie Super Federacji. Ta druga … znajdowała się na zewnętrznej orbicie Saturna a nie Jowisza.

Tak. W tamtej lokalizacji poprosili o spotkanie z osobą o imieniu, którym mnie nazywają.

I przez Gonzalesa.

To było jego własne ustalenie. Był w reaktywnym stanie.

Został zabrany z powrotem do miasta grupy Anshar. Bardzo niedługo potem oficjalnie powiedziano mu, że nadużył gościnności gospodarzy i wysłano go z powrotem do bazy zlokalizowanej w Pasie Kuipera. To właśnie tam pozostał do czasu … aż … powiedziano mi, że udał się na proces uzdrawiania do majańskiej grupy.

Sposób w jaki to powiedział świadczył, że jeśli będzie musiał zniknąć … i nie będzie miał okazji się ze mną pożegnać, powinienem zrozumieć, że musiał on odejść … To była jego kolej, aby udać się do grupy majańskiej na uzdrawianie – z pomocą uzdrawiającej technologii, którą posiadają.

Ja sam go lubię. Chcę przez to powiedzieć, że był on … Znajduje się on w stanie pobudzenia. Jest on, no wiesz, bardzo poddenerwowany.

Powiedział mi, że nie miał rodziny, ale później zakomunikował mi, że są tutaj ludzie na których mu zależy i o których się martwi.

Nie podał mi żadnych szczegółów na temat bliskich mu ludzi.

Tak.

Tak … jeden z jego przyjaciół został zabity, a inny zaginął, a on sam został wydany i nie mógł dłużej wykonywać swojej pracy.

Tak. Niektóre z nich były wykonywane w ukryciu, lecz wiele z nich wykonywali otwarcie. Posiadali oni upoważnienie, aby lądować w bazie DOK (Dowództwo Operacji Księżycowych). Nie możesz po prostu wylądować tam i wysadzić z pokładu jakąś grupę ludzi i pójść sobie na spotkanie.

Czyli … zanim zostali wydani posiadali oni znacznie większe możliwości, aby swobodnie tam się poruszać.

W tym samym czasie grupa Anshar rzeczywiście pracowała nad tym, aby doprowadzić do spotkania z Super Federacją, Drako i innymi grupami, które podpisały to, co nazywają oni „Porozumieniami Mahometańskimi”, co pozwoliłoby im na współdziałanie z ludźmi bardziej otwarcie. Wszyscy sygnatariusze tego traktatu musieliby zgodzić się na jego zmianę, żeby ją ratyfikować.

Wszystkie grupy obecne w Układzie Słonecznym, które ze sobą rywalizowały, posiadały różne agendy. Podobno aż do czasów tuż po Mahomecie pojawiały się ludziom i otwarcie walczyły ze sobą na niebie. Traktat ten stanowił, że pozwolą ludzkości jawnie rozwijać się samodzielnie, a same będą tylko potajemnie manipulować przywódcami i pociągać za sznurki.

Cóż, ponieważ dochodziło między nimi do poważniejszych potyczek. Polowali na siebie nawzajem na różnych obszarach. Niszczyli sobie nawzajem swoje eksperymenty, chodzi o genetyczne doświadczenia wykonywane przez inne grupy. To był istny chaos.

Tak. I …

Odebrałem też na poziomie intuicyjnym, to znaczy odczułem, że może dotyczyć to również podzielenia planety pod kątem terytorialnym.

Następnie odbyłem kilka kolejnych konferencji eterycznych z Kaaree.

W „Konstrukcie”. W jednej z nich powiedziała mi, żebym przygotował się na spotkanie, które powinienem był odbyć na Wenus i na odwiedzenie placówki Starożytnej Rasy Budowniczych.

Niedługo po tym, nie jestem pewien ile minęło dni… leżałem w łóżku. Zaczynałem już zasypiać, kiedy nagle rozbłysło światło. Byłem zdezorientowany. Nadal leżę na pewnego rodzaju łóżku. Usiadłem i … czuję inną atmosferę … jestem w innym miejscu. Kaaree tam była. Powiedziała …

To jest rzeczywiste spotkanie.

Powiedziała: „Przyszedł czas, żeby wybrać się razem na tę placówkę”.

Wsiedliśmy na pokład innego autokaru Anshar, który posiadał inny kolor krzeseł. Jeden z nich miał krzesła w kolorze błękitu nieba, a ten, do którego wsiedliśmy tym razem, miał krzesła w kolorze zbliżonym do bordowego.

Ten był trochę inny, były dwa krzesła po jednej stronie, a po drugiej stronie znajdowała się pewnego rodzaju narożna kanapa … zamiast siedzeń.

Nie było tam nic, co mógłbyś zobaczyć i powiedzieć: „Jest to kabina z silnikiem. A tutaj jest ciąg napędu”. Okna biegły wokół całego obwodu autobusu aż do kwadratowego obszaru na przodzie tego pojazdu. Wszystko było białe. Wyglądało to na naprawdę cienki materiał. Cokolwiek znajdowało się pomiędzy tobą, przegrodą, a tym co było na zewnątrz kadłuba pojazdu, było bardzo cienkie.

Nie. Na pokład tego pojazdu kosmicznego musieliśmy wsiąść. Musieliśmy wyjść z pokoju, przebyć niewielką drogę do sektora kontroli lotów i wsiąść na pokład.

Był to biały pokój.

No cóż … w ten sam sposób. Przelecieliśmy przez ten błękitny wir.

Wyszliśmy z atmosfery ziemskiej i skierowaliśmy się na Wenus. Powiedziała mi: „Udajemy się na Wenus na starożytną placówkę”. Była to bardzo krótka podróż tym pojazdem. Rozmawialiśmy przez chwilę, aż tu nagle znaleźliśmy się tam w ciągu kilku minut. Zatrzymaliśmy się całkiem daleko. Wiesz, z tej perspektywy Wenus była tej wielkości [Corey pokazuje rękami okrąg około 10 cali]. Były tam naprawdę długie – na kilka kilometrów i dość wąskie statki kosmiczne, wyglądające niemalże jak ołówek. Miały wyblakłą czerwoną farbę, tak to wyglądało, na tyle i na stożkowatym przodzie. Były tam wyblakłe … pewnego rodzaju ornamenty lub dekoracje blisko kokpitu, których nie mogłem odczytać. Przód statków skierowany był w kierunku Wenus, a ich tył był skierowany w przestrzeń kosmiczną. Pozostawały tam po prostu zaparkowane. Był tam też jeden ogromny statek kosmiczny, który natychmiast pojawił się przed nami i zablokował nam drogę. Nic nie usłyszałem… wiesz, nie było tam żadnej rozmowy przez radio.

Nie.

Ani nie przekazano mi tych informacji.

Powiedziała mi wtedy: „Będziemy potrzebowali jeszcze kilku chwil. Jest tam …” Było tam coś, co zgaduję można nazwać konfliktem harmonogramu.

Siedzimy tak sobie… i trochę rozmawiamy. Wtedy zaczęła… to tak jakby zaczęła przygotowywać mnie do tego, co miałem usłyszeć. Zaczęła też wnikać … czy to spotkanie zostało zatwierdzone i kiedy się odbędzie oraz całą jego logistykę – pomiędzy Super Federacją a tymi wszystkimi grupami, które podpisały „Porozumienie Mahometańskie” lub jakkolwiek je nazywali.

Zaczęła wchodzić w szczegóły na temat rzeczy do których Drako rościli sobie pretensje. Twierdzili, że miliony lat temu to było ich miejsce eksperymentów genetycznych i że niektóre z tych grup przybyły tu z innych systemów gwiezdnych, i wybiły ich tutejszą kolonię, i że było coś … że były trzy utracone rasy, o które mieli żal.

Zgadza się. Tak. Powiedziała, że taką przedstawiają narrację, że Ziemia jest ich i zawsze do nich należała. Tak naprawdę to dopiero zaczęła wchodzić w te wszystkie szczegóły, kiedy nagle przerwała i powiedziała: „Będziemy musieli tu wrócić innym razem”.

Nie wiem.

Naprawdę nie wiem.

Zaczęli tutaj. To jest wszystko co od niej uzyskałem zanim, wiesz, rozpoczęliśmy podróż powrotną. I …

Zgadza się.

Zgadza się.

W naszej konwersacji … zacząłem rozmawiać na temat tego jak bardzo napięte są stosunki pomiędzy Sojuszem TPK a mną oraz wspomniałem o tym, że powiedziano mi, że nie mam im tak naprawdę nic do zaoferowania, wiesz, że … w rzeczywistości jedyną rzeczą, którą dla nich mogę robić to wykonywać dorywcze prace i pracować dla nich. Powiedziała mi, że niedługo to się zmieni, ponieważ będę towarzyszył im w locie zwiadowczym. A ja na to: „Dobrze”. Lecieliśmy w kierunku Ziemi. Wlecieliśmy w ziemską atmosferę w tym samym obszarze gdzie wylecieliśmy. Skierowaliśmy się w dół z ogromną prędkością. Mogłem zobaczyć jakiś ląd. Nie wiedziałem, co to jest, gdyż było bardzo pochmurnie i ciemno.

Pędziliśmy ciągle w dół. Nagle tuż nad powierzchnią wody, gdy już myślałem, że się w nią zanurzymy, nagle wyrównaliśmy lot i poruszaliśmy się równolegle nad wodą zwiększając przy tym prędkość. Zauważyłem… coś, co wyglądało jak poustawiane koło siebie kostki lodu, były wszędzie i wyglądały jakby można było po nich chodzić. Tony lodu. I …

Zgadza się.

Przelatywaliśmy koło nich naprawdę szybko.

Wtedy powiedziała do mnie: „Technologia tego statku jest niezwykle intuicyjna. Nie pogub się w tych wszystkich danych”. [David patrzy na Coreya z zaciekawieniem na twarzy]. Tak, jestem pewien, że miałem taki sam wyraz twarzy jak ty. Ha! Ha! Ha! Powiedziała to w momencie, kiedy zaczęliśmy lecieć w kierunku gigantycznej ściany lodowej, jak lodowiec szelfowy. Lecieliśmy w jej kierunku z ogromną prędkością.

Przelecieliśmy przez coś, co musiało być pewnego rodzaju hologramem. Kiedy przebiliśmy się przez niego zobaczyłem wydrążone miejsce, przez które mógł zmieścić się nasz największy statek i ciągle jeszcze zostałoby około 2 – 3 jego wysokości do tego łukowatego pułapu. Było tam tyle, przypuszczam, że pary wodnej. Było tam naprawdę mgliście.

Z wejścia uchodziła mgła. Lecieliśmy bezpośrednio do tuby lodowej. Lecieliśmy naokoło, były tam miejsca … gdzie wszystko, co było można zobaczyć to lód, lecz czasami było widać odkryte skały. Lecieliśmy tak przez kilka mil zanim wylecieliśmy na otwartą przestrzeń. Następnie lecieliśmy nad wodą, pod pokrywą lodu. Później dotarliśmy do niewielkiej wyspy, na której była mała placówka – wyglądała jak miasto industrialne, lecz nie było to miasto. Było za małe. Ciągle przemieszczaliśmy się dość szybko. Nagle pojawił się pod nami ląd. Nie można było go dobrze zobaczyć, gdyż było bardzo ciemno. Następnie dotarliśmy do obszaru, gdzie zaczęliśmy widzieć światła, przed nami było bardzo dużo świateł. Światło przechodziło, rozpraszało się i odbijało się od gigantycznej lodowej kopuły nad powierzchnią lodu.

Były tam zbiorniki wodne, z których wydobywała się para. Najwyraźniej były bardzo ciepłe. Były tam drzewa, które były mniej więcej tej wielkości [Corey pokazuje palcami odstęp około 4 cali], które … miały sosnowe igły. Było tam tak ciemno, że nie mogłem ich dokładnie zobaczyć. Zakręciliśmy wokół tej góry … były tam szczyty, które wychodziły z gruntu i znikały w pokrywie kopuły lodowej. Wyglądało to dziwnie. Oczywiście wszystko to było … takim lodowym zagłębieniem lub małym igloo pod powierzchnią lodu, które bezsprzecznie wytworzone było przez aktywność termiczną. Wszystko to znajdowało się w północno-zachodniej części Antarktydy. Wtedy dotarliśmy do pierwszego, naprawdę dużego miasta przemysłowego, które tam zobaczyłem. Wyglądało jak … kiedyś było tej wielkości [Corey pokazuje dystans ok. 10 cali], ale z czasem powiększyło się do tej wielkości [Corey rozciąga obie ręce tak szeroko jak tylko może]. Jednakże pomiędzy tymi obszarami, które zabudowali, znajdowały się takie ogromne potrzaskane i zniszczone bloki w kształcie litery „H”.

Z wyjątkiem niektórych, które były zanurzone w lodzie tak jakby częściowo zamrożone, a częściowo wyeksponowane ponad powierzchnią lodu. Niektóre z nich były wepchnięte w osad tak głęboko, że tylko jeden ich róg wystawał ponad jego powierzchnię. Wszędzie były porozrzucane części tych zniszczonych bloków w kształcie litery „H”. Były bardzo, bardzo duże. Gigantyczne.

Zgadza się.

Zgadza się.

W pewnym momencie zostały oczywiście zgniecione przez lód.

Następną rzeczą, którą widzieliśmy były te ogromne trójkątne statki, które … nie widziałem tego dokładnie ze względu na warunki oświetlenia, być może lewitowały ponad gruntem lub były zaparkowane.

Cała ta główna przestrzeń gdzie znajdował się ten kompleks była nieźle oświetlona przez te wszystkie światła industrialne odbijające się od lodu. Lecąc zobaczyliśmy dwie konwencjonalne łodzie podwodne oraz kilka z tych bardzo dużych czarnych łodzi podwodnych. Były na nich dźwigi na czymś co przypominało szyny kolejowe i rozładowywały część tej czarnej, prawie jajowatej łodzi podwodnej. Jej górna część była przesunięta do tyłu w sposób, który eksponował jej wnętrze. Były właśnie rozładowywane. To właśnie w tej chwili zacząłem się zastanawiać jak wiele jest tu takich placówek? Czy są jakieś inne pod powierzchnią ziemi? Wiesz … zacząłem myśleć o wszystkich tych rzeczach. Nagle zaczęły pojawiać się dookoła te wszystkie holograficzne ekrany. To, o czym zapomniałem powiedzieć było, że w chwili gdy wlecieliśmy pod powierzchnię lodu, sufit oraz podłoga tego statku zrobiły się przeźroczyste.

Widok więc był niesamowity. Tyły siedzeń były przeźroczyste. Można było przez nie widzieć. Gdy spojrzałeś za siebie w tył mogłeś zobaczyć tę bordową strefę gdzie siedzą ludzie, ale gdy patrzyłeś do przodu … mogłeś zobaczyć wszystko.

Tak!

Zgadza się. Wszystkie te holograficzne ekrany zaczęły się pokazywać, a ja patrząc na nie pomyślałem: „Chwileczkę, muszę zobaczyć to, co powinienem”. Przecież powiedziała mi, żebym nie dał się złapać w pułapkę szczegółowych danych.

Naprawdę nie rozumiałem tego wszystkiego co tam widziałem – wszystko pojawiało się naraz. Widziałem coś w rodzaju mapy obszaru, na którym się znajdowaliśmy oraz widziałem dwa duże obszary, a także cztery mniejsze placówki na tej mapie.

Przelecieliśmy nad tym miastem przemysłowym. Znowu zrobiło się ciemniej. Nagle znaleźliśmy się nad jakąś zatoką. Po jej drugiej stronie zobaczyliśmy coś, co wyglądało … jak następne miasto, które pokazało mi się na mapie hologramu. Myślałem, że tam się skierujemy, jednakże zatrzymaliśmy się nad wodą. Spojrzałem w górę i widzę ogromny… na większości obszaru lód znajdował się około 200–300 stóp nad powierzchnią gruntu, ale w tej zatoce pułap był na wysokości 500–600 stóp, był znacznie wyższy.

Sufit był wyżej.

Był tam również ten ogromny otwór, no wiesz, około 70 – 90 metrów szerokości i ciągnął się w górę pod kątem i znikał gdzieś nad nami. Był ogromny … najwidoczniej to tędy uciekało całe to ciepło z aktywności termicznej lub …

Więc …

Tak, były tam … różnego rodzaju wulkany i inne tego typu rzeczy.

Tak. Tak. Zatrzymaliśmy się pod tym otworem. Myślałem, że przez niego wylecimy, lecz zamiast tego „siup” weszliśmy pod wodę całkowicie płasko, całą spodnią powierzchnią pojazdu i jesteśmy pod wodą. Było tam ciemno, wszystko było czarne jak smoła. Wiesz, podróżujemy teraz pod wodą. Nagle weszliśmy w obszar podobny do jaskini, który oczywiście był miejscem, gdzie te wszystkie łodzie podwodne wpływały i wypływały.

Nie wiem, jak daleko, cofnęliśmy się kawałek. Zobaczyłem dwie lub trzy łodzie podwodne nadpływające z naprzeciwka, za którymi ciągnęła się długa i cienka linia bąbelków. Na przodzie miały światło. Oczywiście był to uskok tektoniczny. Uskok zaczął się zakrzywiać, a my zaczęliśmy poruszać się wokół jego krzywizny i wtedy zobaczyliśmy ogromnych rozmiarów sklepienie łukowe. To sklepienie łukowe łączyło dwa uskoki lub obszary tuneli podwodnych. Było to pochodzenia starożytnego.

To są te ogromnych rozmiarów czarne łodzie podwodne, które … ta cała strefa była tak ogromna.

Było to ogromne.

Przez pewne starożytne grupy, to właśnie one wybudowały to gigantyczne sklepienie łukowe. Chcę tu powiedzieć, że były tam pęknięcia … ale był to naprawdę gładki łuk. Były pęknięcia oraz miejsca, gdzie niektóre części odpadły i leżały na dnie – po prostu wyłamały się. Skierowaliśmy się przez nie. Myślałem, że wracamy do bazy Anshar i wtedy wystrzeliliśmy przez górną część tej jaskini w szczelinie i wylecieliśmy z oceanu tam … gdzie znajdował się ten błękitny wir. I od razu wlatujemy z powrotem.

No i znowu jesteśmy w centrum dowodzenia lotami (w części miasta grupy Anshar we Wnętrzu Ziemi). To był koniec tej podróży.

To miało miejsce pod koniec kwietnia, na początku maja.

Zgadza się.

Cóż, wszystkie te doświadczenia, każda z tych informacji, którymi się dzielę były uznawane przez Sojusz TPK i grupę Anshar za część krytycznego wywiadu, który miał dostać się do wiadomości publicznej, ponieważ inni ludzie z Sojuszu Ziemskiego również oczekiwali tych informacji, aby uzyskać dane pozwalające im podjąć działania. Ze względu na inne operacje, które właśnie wtedy się odbywały – ujawnienie ich było krytycznie powiązane z czasem publikacji.

Zgadza się.

Na początku powiedzieli mi, że incydent z moim chemicznym przesłuchaniem zniszczył praktycznie nasze relacje oraz ich zaufanie do mnie.

Zgadza się.

Dobrze. Facet ten … był on bardzo nieprzyjemnym osobnikiem. Przedstawił mi się i powiedział: „Możesz nazywać mnie Wrangler”. Powiedział również: „Sprowadzają mnie, gdy mamy aktywa, które nie spełniają oczekiwań albo nie robią tego, co powinny, żebym je okiełznał”. Powiedział również, że abym odzyskał pewną dozę ich zaufania chcą, abym przeszedł przez to, co oni nazywają chemicznym debriefingiem.

Tak. Gdybym miał wtedy pojęcie na co się godzę to nigdy bym tego nie zrobił. Był to po prostu eufemizm na kolejne chemiczne przesłuchanie, na które się zgodziłem. Chcieli zbadać, co jeszcze mogłem zdradzić – w sposób nieświadomy. Jest to …

Zgadza się.

To jest w zasadzie tak, jak oni mi to przedstawili.

Tak, więc zgodziłem się na to. Ten chemiczny debriefing był … okropne. Te substancje chemiczne mnie paliły. Przy poprzednich tak nie było. Chcę przez to powiedzieć, że paliły tak bardzo, że musiałem krzyczeć „Aaa!”, no wiesz.

Wtedy zaczęli zadawać mi te wszystkie pytania. Wtedy … to jest dla mnie mgliste. Co jest najbardziej stresującą częścią moich relacji z Wranglerem to sposób w jaki on mnie traktował. Podchodził do mnie z całkowitą pogardą, powiedział mi, że muszę się podporządkować i zacząć przejmować część pracy Gonzalesa tutaj na Ziemi. Gdybym zdecydował się na to, to przekazaliby mi pomoc materialną oraz technologię pomagającą mi w problemach jakich doświadczam z moim ciałem. Powtórzyli, że tak jak u ludzi, którzy przeszli to co ja w programie „20 lat i z powrotem”, no wiesz, zacznę doświadczać coraz większych problemów ze wzrokiem, układem nerwowym i zaczęli wymieniać mi te wszystkie rzeczy. Wiesz, powiedział mi: „Wiesz, że powinieneś nosić ołowiane okulary ze względu na kondycję twoich oczu?”. Wiesz, zamachał mi po prostu przed nosem marchewką.

Nie, było to związane bardziej z funduszami operacyjnymi Gonzalesa.

Tak.

No cóż, wiesz, oni … pochodzą praktycznie z programów Kliki. Czyli są to jednostki o zniszczonych osobowościach. Mają oni … intencje dostarczenia całej tej technologii i ujawnienia ludzkości, lecz są to ciągle zniszczone osobowościowo jednostki. Ze wszystkimi tymi nowymi napływami galaktycznych energii, które przechodzą przez nasze Słońce i są buforowane przez Sfery, widzimy dużo dziwnego zachowania wśród ludzi. A oni nie są na to odporni.

Zgadza się. Ludzie powracają do tego koła karmicznego tak długo, aż nauczą się tego, czego powinni się nauczyć oraz osiągną to, co powinni osiągnąć.

Wszystko to ma związek z zastraszeniem mnie i przymuszeniem, abym stał się ich ludzkim aktywem.

Zgadza się. Powiedzieli oni …

Powiedzieli, że będą w stanie pomóc mnie i tobie z tą technologią, która została rozmieszczona wokół i wycelowana w nasze sypialnie … tam, gdzie śpimy, i zakłóca nasze sny oraz zdolność jasnego myślenia i tego typu rzeczy.

Zgadza się.

Zgadza się. Nie wiem czy jest to prawdą czy nie. Osoba ta była tak bardzo manipulacyjna, a cała ta sytuacja tak trudna, że jest ciężko to ocenić.

Przez około 6 tygodni.

Tak.

Zgadza się. W zasadzie przedstawili mi ultimatum. Oznajmili mi, że następnym razem, gdy się spotkamy oczekują, że dam im odpowiedź co do tego czy będę dla nich aktywem albo operatorem tu na Ziemi. Przez wyrażenie na to zgody znajdę się pod ich ogromną kontrolą i będą mnie mieli w garści. Powiedziałem ci o tym … gdy byliśmy w Joshua Tree. Tydzień później siedziałem w domu i czekałem o umówionej godzinie, aby być dostarczonym na to spotkanie z Sojuszem TPK, któremu miałem odmówić współpracy. Wiedziałem, że ich reakcja będzie bardzo konfliktowa i nerwowa. Siedzę więc tam i czekam, a tu nagle Niebieska Sfera wlatuje do mojego pokoju. Nie widziałem jej od dłuższego czasu. Wleciała do pomieszczenia i zrobiła kilka zwyczajowych zygzaków. Zasygnalizowałem, że jestem gotowy i zostałem zabrany w Niebieskiej Sferze przed oblicze Tear-Eira. W tle za nim widziałem wszystkie inne Sfery oraz zachodzące między nimi statyczne wyładowania elektryczne. Były bardzo aktywne. Rozmawiałem z Tear-Eirem, powiedział mi, że komunikowali się z nimi przez Gonzalesa i powiedzieli, że nie zaakceptuję ich oferty i że nie będą mnie już więcej odbierać z domu.

Nie wiem. Nie byłoby to nic dobrego, ponieważ był on już bardzo rozgniewany tym, że te informacje wywiadowcze nie zostały opublikowane. Był wściekły z powodu kilku rzeczy.

Och, tak.

Tak. On był … bardzo, ale to bardzo … pobudzoną osobą.

Zgadza się.

Zgadza się. Cóż, Niebiescy Awianie, no wiesz, dostarczyli tę wiadomość do … poprzez Gonzalesa Wranglerowi. Potem powiedzieli mi, że muszę skontaktować się z Kaaree, aby poinformować ją, że ważne spotkanie dotyczące „Porozumień Mahometańskich” nie odbędzie się, ponieważ grupy powiązane z Drako odmawiały w nim uczestnictwa. Bez wszystkich sygnatariuszy nie mogli zorganizować tego spotkania. Powiedziano mi również, że … będziemy doświadczali bardzo dużo „szaleństwa związanego z końcem czasów”, na które Sojusz TPK również nie jest odporny. A im bliżej końca najdziwniejszą rzeczą będzie kiedy ludzie masowo zaczną mieć odwiedziny od zmarłych członków swoich rodzin i to będzie głównym jego znakiem. Zdarzy się to … na skalę masową, co będzie ogromnym znakiem tego, że ta kurtyna zaczyna cienieć do punktu, w którym będziemy mogli dokonać przejścia.

Po tym …

Zgadza się. Po tym spotkaniu odesłano mnie z powrotem do domu w Niebieskiej Sferze. Krótko po tym Kaaree skontaktowała się ze mną przez tę eteryczną …

Tak, „Konstrukt”. Byłem powściągliwy w przekazaniu jej informacji na temat tego, że jej spotkanie zostało odwołane, lecz zrobiłem to, a ona nie była tym zaskoczona. Powiedziała mi, że zasadniczo … można się spodziewać tego typu rzeczy. Jest to w rzeczywistości otwarcie negocjacji. Jest to sposób w jaki te istoty negocjują.

Wcale nie wydawała się być tym przygnębiona lub zniechęcona.

Tak.

Zgadza się.

Zdecydowanie nie.

Tak, nazwijmy to „inspiracją”.