Potwierdzenie dowodów przez dr. Michaela Sallę

Dziękuję, Davidzie.

Jasne. Otóż wykładałem politykę międzynarodową na American University w Waszyngtonie, gdy po raz pierwszy natknąłem się na informacje odnośnie życia pozaziemskiego oraz ukrywanych technologii. Im dłużej się temu przyglądałem i badałem to z należytą starannością, tym bardziej przekonywałem się, że sprawa ta jest jak najbardziej prawdziwa. Zacząłem wtedy zastanawiać się nad prawidłowym określeniem dla tego zagadnienia? Ponieważ działam w dziedzinie polityki międzynarodowej, oczywiste było, że nazwa będzie miała coś wspólnego z polityką, a ponieważ mamy egzobiologię i egzoplanetologię, logicznym wyborem była egzopolityka. Od tamtego czasu rozpocząłem moje badania dotyczące tego zjawiska.

No cóż, zdecydowanie, gdy spojrzymy na zeznania wszystkich informatorów, którzy na przestrzeni lat zdecydowali się ujawnić, i wszystkich świadków, ludzi, którzy mieli własne doświadczenia, to sprawa nie rozbija się tutaj o to czy pewnego dnia odkryjemy życie pozaziemskie lub czy pozaziemskie inteligentne istoty odkryją nas. Jako ludzkość zostaliśmy odkryci już bardzo dawno temu, a obecnie jesteśmy odwiedzani przez nich i dochodzi do kontaktu z nimi. Chodzi tylko o to, by dowiedzieć się, kto się z kim kontaktuje, jakie agencje rządowe i jakie działy wojska są w to zaangażowane i w tuszowanie tego oraz jak daleko sięga ta współpraca. Jest to zagadnienie, które interesuje mnie najbardziej, gdyż zawsze dążyłem do odkrycia tego co jest siłą napędową polityki międzynarodowej. Z tego powodu im więcej wiemy na temat istniejących umów, tym więcej wiemy na temat tego, co naprawdę stoi za polityką międzynarodową.

Otóż jako politolog chcę powiedzieć, że nie staramy się tutaj osądzać, jaka polityka jest słuszna, a jaka nie. Chcę tylko doprowadzić do przejrzystości tego całego zagadnienia. Im bardziej sprawy stają się przejrzyste tym lepsze decyzje można podjąć na temat tego, czy należy coś robić, czy może jednak nie. To wiąże się również z odpowiedzialnością, co gra tutaj kluczową rolę. Z punktu widzenia politologii zawsze dążysz do wyjaśnienia w jaki sposób można pociągnąć do odpowiedzialności danych ludzi czy polityków za podejmowane decyzje. Aby było to możliwe należy doprowadzić do jawnego pokazywania tego typu rzeczy, a gdy sprawa rozbija się o zjawiska pozaziemskie, przejrzystość taka prawie nie istnieje. To oznacza, że ludzie, którzy coś robią i podejmują decyzje mające wpływ na nas wszystkich, działają bez żadnej wiedzy ze strony opinii publicznej czy polityków, przedstawicieli, którzy powinni to w jakiś sposób regulować, i bez żadnej odpowiedzialności. To jest tutaj sednem sprawy, należy rzucić nowe światło na te zjawiska.

To prawda. Bill jest bardzo ciekawą osobowością a po raz pierwszy usłyszałem o nim na przełomie 2015 i 2016 roku, wysłuchałem kilku wywiadów audio na jego temat, a on składał niezwykłe zeznania. Na szczęście znałem kluczową osobę zaangażowaną w jego książkę, która ukazała się w grudniu 2015 roku, czyli „Selected by Extraterrestrials”.

Dr Robert Wood był moim kolegą, więc odnalazłem go i zapytałem: „Jak doszło do tego, że pracujesz z tym facetem Billem Tompkinsem, który opowiada tak niezwykłe historie?”. I Bob opowiedział mi całą historię Billa Tompkinsa.

Dokładnie tak.

Współpracowałem z Bobem w przeszłości przy weryfikowaniu pewnych dokumentów, szczególnie tych, które odnosiły się do zabójstwa Kennedy'ego. Dla mnie Bob jest naprawdę jednym z najlepszych ekspertów, jeśli chodzi o weryfikację dokumentów, szczególnie dotyczących tych tajnych projektów. I oto on mówi, że Bill Tompkins jest sprawdzony i naprawdę działał dla tego bardzo tajnego programu, który prowadzony jest przez Marynarkę Wojenną, a następnie pracował w firmie lotniczej Douglas Aircraft Company przez ponad dekadę. i że jego informacje są wiarygodne. Zająłem się więc tym dalej. Tak naprawdę w styczniu 2016 roku udałem się, aby przeprowadzić wywiad z Tompkinsem i nakręciłem około 10 godzin filmu żeby naprawdę dotrzeć do sedna jego historii. Następnie przeszedłem przez proces weryfikowania tego wszystkiego. Czy jest to wiarygodne? Czy ludzie, których nazywa tam po nazwisku naprawdę istnieją? Bob był w stanie potwierdzić tę część opowieści Billa Tompkinsa, która związana była z jego pracą w firmie lotniczej Douglas Aircraft Company, gdzie działał przez 12 lat od 1950 do 1963 roku. A co jeśli chodzi o Bazę Lotnictwa Marynarki Wojennej w San Diego? Czy to się potwierdziło? Czy ludzie, których tam wymienia są prawdziwi? Jedną z najbardziej problematycznych postaci był admirał, który rzekomo prowadził cały ten program i który w książce nosi nazwisko z błędem literowym. Nie mieliśmy więc jak sprawdzić, czy ten człowiek naprawdę istniał.

No cóż, w książce odnosi się on do niego jako do „Ricka Obatty”.

Nie mogliśmy znaleźć żadnego admirała, który nazywał się „Rick Obatta”; ostatecznie jednak dokonaliśmy przełomu w tej sprawie. Okazało się, że ten człowiek nazywał się „Rico Botta, B-O-T-T-A”.

W chwili gdy zdołaliśmy odkryć jego prawdziwe nazwisko byliśmy również w stanie prześledzić jego biografię. Potwierdziliśmy, że facet ten naprawdę istniał i pracował dla Marynarki Wojennej i nosił stopień admirała. Był on również dowódcą Bazy Lotnictwa Marynarki Wojennej w San Diego. Naprawdę fascynujące było dla mnie to, że gdy próbowaliśmy potwierdzić, czy ten admirał istniał, i znaleźliśmy nazwisko Rico Botta, pojawiło się pytanie: co o nim wiemy? Nic, w Internecie nie było o nim żadnych informacji. I właśnie wtedy, w marcu 2016 roku, w jakiś magiczny sposób na stronie lotników Marynarki Wojennej „The Golden Eagles” pokazuje się jednostronicowa biografia na temat admirała Rico Botty. Pokazała się ona znikąd. Wyglądało to niemalże tak jakby nam ktoś pomógł …

… ludzie z Marynarki Wojennej, którzy chcieli nam w tym pomóc.

Przed marcem 2016 roku nie było kompletnie nic w Internecie na temat Rico Botty.

To prawda, Tompkins otrzymuje pomoc. Dla mnie było to wielkim potwierdzeniem tego, że istnieją ludzie w Marynarce Wojennej, którzy naprawdę pragną, aby historia ta ujrzała światło dzienne. Dzięki tej jednostronicowej biografii byliśmy w stanie z należytą starannością znaleźć więcej informacji o Rico Botcie, o jego historii, o tym, w jakich działach Marynarki pracował po odejściu z Bazy Lotnictwa Marynarki Wojennej w San Diego. Było to dla nas przełomowe odkrycie, gdyż potwierdzenie istnienia Rico Botty było kluczem do tej części historii Tompkinsa, w której pracował w Bazie Lotnictwa Marynarki Wojennej w San Diego.

Dobrze. Jedną z rzeczy, które pozwoliły mi na potwierdzenie wiarygodności jego zeznań była ogromna spójność opowiadania oraz mowy ciała. Kiedy po raz pierwszy zacząłem kontaktować się z Coreyem, w… kiedy to było… w 2016, na początku 2016… nie, w 2015…

Tak. Na początku 2015 roku. Przeprowadziliśmy kilka wywiadów mailowych, chyba około tuzina…

… Corey odpowiadał na pytania, a ja publikowałem jego odpowiedzi, aby ludzie mogli przeczytać, co mówi. Było to bardzo pomocne, bo potem mogliśmy zobaczyć, jak jego odpowiedzi w tych nagraniach wideo zgadzają się z tymi, które napisał. Jak wiadomo, gdy odpowiadamy pisemnie wtedy uzyskujemy dostęp do pewnych części naszego mózgu.

Czyli do lewej półkuli. Gdy jednak odpowiadasz ustnie jak podczas wywiadu to używasz przy tym prawej półkuli mózgu. U Coreya wszystkie te informacje zgadzały się, zeznania były spójne. Do tego wiele poszlak się zgadzało. Jedną z najważniejszych były zeznania, gdy udał się on na Marsa w połowie 2015 roku wraz z Gonzalesem, aby przeprowadzić dochodzenie odnośnie nadużyć związanych z niewolniczymi koloniami pracy, gdzie brutalny zarządca placówki rządził nią jak dyktator. W tym samym czasie, gdy Corey wyszedł z tymi informacjami, Brytyjskie Stowarzyszenie Międzyplanetarne (British Interplanetary Society) zorganizowało sympozjum w Londynie, na którym 30 czołowych inżynierów lotnictwa i kosmonautyki, ekspertów z think tanków oraz kilku przedstawicieli rządu omawiało właśnie problem, jak usunąć korporacyjnego dyktatora na Marsie, gdyby w przyszłości powstała tam baza rządzona przez dyktatora. Czyli: „W jaki sposób odsunąć od władzy taką osobę?”.

Dokładnie tak. Było też wiele innych zbieżności, na przykład prezydent Obama podpisał ustawę, która wyłączała wydobycie w kosmosie spod wszelkiego nadzoru regulacyjnego. Oznaczało to, że wszelkie nadużycia w kosmosie, popełniane przez korporacje wykorzystujące niewolniczą pracę przy wydobyciu, aż do 2022 roku pozostawały poza jakimikolwiek rządowymi ramami regulacyjnymi. Wszystko to zaczęło się w tym samym czasie, w którym Corey zaczął omawiać publicznie wszystkie te informacje. Było jeszcze kilka innych tego typu rzeczy, które zgadzały się z jego doniesieniami.

Tytuł książki to „Informatorzy ujawniają Tajny Program Kosmiczny oraz pozaziemskie sojusze” (Insiders Reveal Secret Space Programs & Extraterrestrial Alliances). Wykorzystałem w niej bardzo dużo zeznań Coreya, którymi podzielił się ze mną w wywiadach mailowych. Dołożyłem wszelkich starań, aby sprawdzić ten materiał z innymi historycznymi dokumentami czy się ze sobą pokrywają? Chcę tutaj powiedzieć, że kluczową kwestią przekazaną przez Coreya jest fakt rozwijania przez nazistowskie Niemcy Tajnego Programu Kosmicznego, który działał z terenu nazistowskich Niemiec i z Antarktydy. Poszukiwałem również dowodów na to, że naziści naprawdę rozwijali taki program. Natknąłem się wtedy na historyczne dokumenty, które potwierdzały te doniesienia. Jednym z nich był dokument pochodzący z faszystowskich Włoch z 1933 roku, który wskazywał na fakt, że Benito Mussolini powołał bardzo tajną grupę najlepszych naukowców, którzy mieli badać odzyskane rozbite spodki latające. To właśnie w tym roku Włosi odkryli rozbity niezidentyfikowany pojazd latający i dlatego powołali do życia tę grupę pod przewodnictwem Guglielma Marconiego.

Dokument ten jasno wskazuje na fakt, że już w 1933 roku Włosi badali to zjawisko, a niedługo po tym zawarli umowę z Niemcami i dzielili z nimi wszystkie znaleziska i technologię. To w pewnym sensie popiera słowa Coreya.

Dokładnie tak. Tak naprawdę to Bob Wood otrzymał kopię mojej książki i dał ją Billowi Tompkinsowi…

… mówiąc mu przy tym: „Jest to bardzo podobne do tego o czym ty donosisz”. Moja książka wyszła bowiem we wrześniu 2015 roku, a Bill opublikował swoją na koniec grudnia tego samego roku.

W książce tej badam w zasadzie twoje zeznania oraz historię Tajnego Programu Kosmicznego w kategoriach roli nazistowskich Niemiec, które prowadziły dwa niezależne od siebie programy: jeden w Niemczech a drugi na Antarktydzie. To o tym w rzeczywistości mówi ta książka. Gdy Bill przeczytał ją to powiedział: „O Boże! Skąd pochodzą te informacje? Ja myślałem, że jestem jedynym, który zna ten temat i dokona przełomowego ujawnienia”.

Był on zszokowany, że ktoś przed nim podzielił się tymi informacjami. Dla mnie było to bardzo ważne potwierdzenie tego o czym donosił Corey.

Och, jest tam bardzo wiele zbieżności. Mam tutaj na myśli, że od samego początku jest to spójne odnośnie tego w jaki sposób to wszystko się zaczęło oraz jaką rolę odegrała tutaj Marynarka Wojenna w zbudowaniu swojego własnego programu badającego te same rzeczy co Niemcy a potem rozpoczęciu procesu inżynierii wstecznej i projektowania własnych statków. Jest to bardzo ważna zbieżność faktów z tym, o czym donosi Tompkins.

Odkryłem coś bardzo ciekawego co pokrywa się z faktami przekazywanymi przez Coreya a mianowicie to co mówi Bill Tompkins na temat faktu, że Marconi zabrał bardzo wiele tych informacji do Ameryki Południowej, aby rozpocząć tam jakiś bardziej prywatny program. Bill Tompkins mówi to samo: że Marconi rzeczywiście zapoczątkował coś w Ameryce Południowej i że Włosi mieli bardzo duży program kosmiczny. Jest to kolejna rzecz, która pokrywa się z informacjami pochodzącymi od Billa i Coreya.

Tak. Był to wysiłek, który został podjęty przez nazistów, aby wykorzystać te technologie podczas wojny jako broń.

To było częścią programu, który był prowadzony przez nazistowską formację SS pod dowództwem Kammlera i to właśnie stamtąd pochodzą świadkowie, którzy donoszą o pojazdach dzwonach oraz o nieudanych próbach przetransformowania ich w broń. Natomiast na Antarktydę udało się wielu czołowych nazistowskich naukowców. To właśnie tam rozwinięto najbardziej ambitny i w ostateczności bardzo skuteczny program kosmiczny.

Zgadza się.

Dokładnie tak.

Dokładnie tak. Była to bardzo ważna część zeznań Coreya i jest to coś, co osobiście mnie ciekawiło od wielu lat. Krążyło dużo plotek odnośnie tej operacji i można było znaleźć wiele informacji na jej temat w kategoriach tego, na co natknęły się siły admirała Byrda. To co naprawdę pomogło mi to informacja z zeznań Billa Tompkinsa dotycząca kontekstu operacji „Highjump”. Nie była to tylko bitwa, w której Marynarka próbowała zniszczyć nazistowską bazę w latach 1946–1947. Wstępem do niej były negocjacje: admirał Byrd udał się na Antarktydę w latach 1945–1946, by negocjować z tamtejszymi nazistami. Czyli najpierw próbowano negocjować z nazistami, a negocjacje się nie powiodły. Brytyjczycy wysłali tam swoje jednostki specjalne latem 1945–1946, czyli zaraz po zakończeniu II wojny światowej, po kapitulacji Japonii w sierpniu. Oznacza to, że po poddaniu się Japonii jakieś cztery miesiące później zarówno Amerykanie jak i Anglicy wysłali swoich żołnierzy na Antarktydę w celu odnalezienia nazistów oraz ich baz, by przeprowadzić z nimi negocjacje. Ponieważ pod koniec wojny negocjowano z nazistowską formacją SS, uważano, że to samo można zrobić z nazistami z Antarktydy, to się jednak nie udało. Zgodnie z doniesieniami Billa Tompkinsa, gdy Admirał Byrd powrócił do Waszyngtonu i powiedział: „Negocjacje zawiodły” to zapadła decyzja w sztabie Marynarki Wojennej, że kolejnym korzystnym czasem na wysłanie Sił do Zadań Specjalnych 68 (Taskforce 68) będzie okres letni panujący na półkuli południowej na przełomie lat 1946 i 1947. To właśnie wtedy przeprowadzono operację „Highjump”. To oczywiście dało Niemcom czas na dokończenie rozwoju technologii miotających wiązki energii, w które wyposażyli swoje latające spodki. Kiedy Marynarka Wojenna się pojawiła, dysponowali już latającymi spodkami, które okazały się bardzo skuteczne w zwalczaniu najlepszych myśliwców oraz unieszkodliwianiu niszczycieli oraz innych okrętów wojennych.

Powiedział, że w latach 1945 i 1946 Admirał Byrd udał się na Antarktydę w celu prowadzenia tych szczególnych negocjacji.

Rozumiem.

Zgadza się. Dobrze. To byłoby bardzo spójne, jak sądzę. Krąży bardzo wiele historii na temat Hitlera, Kammlera i Bormanna udających się do Ameryki Południowej, by założyć coś, co byłoby ośrodkiem władzy politycznej, centrum politycznym Czwartej Rzeszy.

Zgadza się. Myślę, że to… Tak, czyli mogły tam być negocjacje lub spotkania, jednak Byrd najwidoczniej udał się prosto na Antarktydę w celu negocjacji, z tego co donosi Bill Tompkins.

Tak, to prawda. Jest to informator, którego po raz pierwszy przesłuchiwała Linda Moulton Howe jakieś 12 lat temu. Używał on pseudonimu Kewper i powiedział, że był w grupie CIA, która otrzymała od prezydenta Eisenhowera rozkaz, aby udać się do Strefy 51, do placówki S4, i dowiedzieć się, co tam tak naprawdę się dzieje, bo Eisenhower czuł, że został odsunięty od informacji. Jeśli chodzi o porozumienia zawarte z nazistami, z istotami pozaziemskimi, Eisenhower zakładał, że jako prezydent i naczelny dowódca będzie miał nad sobą łańcuch dowodzenia, bo do tego był przyzwyczajony.

Jednak stało się jasne, że ludzie kierujący sprawami w Strefie 51 mieli inne spojrzenie na to w jaki sposób będą odbywały się te projekty, co doprowadziło do szału Eisenhowera. Nie miał on problemu z zachowaniem tajemnic państwowych lecz wielkim problemem było dla niego działanie poza łańcuchem dowodzenia. Kiedy więc odkrył, kto prowadzi projekty w S4 i Strefie 51, postanowił, że w zasadzie użyje Pierwszej Armii, która stacjonowała w Denver w Kolorado, do inwazji na Strefę 51, jeśli nie złożą mu odpowiedniego, pełnego raportu o tym, co się tam dzieje. Informator Kewper był w grupie, która została przydzielona do zdobycia placówki S4. Opisał później to co tam widział. Widział tam 9 statków, z których 4 pochodziły z nazistowskich Niemiec. Dwa z tych czterech były pierwszymi pojazdami Vril, opracowanymi przez Marię Orsic i Towarzystwo Vril…

… kolejne dwa były to pojazdy typu Haunebu, które zostały opracowane przez nazistowską formację SS w celach stworzenia nowoczesnej broni, a pozostałych pięć było statkami kosmicznymi pochodzenia pozaziemskiego. Zeznania Kewpera są bardzo ważne, gdyż stanowią kolejne niezależne źródło dowodów na to, że istniały nazistowskie programy obejmujące latające spodki i że amerykańskie wojsko przejęło kilka z tych pojazdów. Chciał on po prostu zrzucić to z serca.

Naprawdę chciał mieć czyste sumienie, że powiedział prawdę o bardzo ważnych wydarzeniach historycznych, z którymi był związany, i po prostu nie chciał zabrać tej informacji ze sobą do grobu. Jest on jednym z wielu informatorów, którzy mają to poczucie, że opinia publiczna musi poznać te informacje, i są gotowi narazić się na wielkie ryzyko, by się nimi podzielić.

Dlatego, że z przejrzystością wiąże się odpowiedzialność. Wtedy możliwe są dochodzenia Kongresu, inspektorzy generalni w różnych departamentach. Wtedy wyżsi oficerowie mogą się dowiedzieć, co robili ich podwładni, bo wiele z tego działo się poza łańcuchem dowodzenia, a to, co spotkało Eisenhowera, nie było odosobnionym przypadkiem. To trwa do dziś. Bywa na przykład tak, że czterogwiazdkowi admirałowie nie wiedzą, co robi jakiś kapitan zaangażowany w jeden z tych programów. Podobnie w Siłach Powietrznych i w Armii. To jest kluczowe: wraz z przejrzystością przychodzi odpowiedzialność. Uważam, że to jest proces, i właśnie to mam nadzieję osiągnąć, prowadząc te badania.

Otóż strach z jakim się spotkałem pochodził bardziej od informatorów oraz świadków, którzy boją się tym dzielić. Co się z nimi stanie? Pamiętam bardzo dokładnie Clifforda Stone'a podczas mojego z nim wywiadu, który miał miejsce jakieś 10 lat temu. Powiedział mi wtedy: „Wiem, że po tym jak skończymy to przyjdą tu i pobiją mnie, ale nie obchodzi mnie to. Nie obchodzi mnie to. Dam sobie z tym radę”. Wiedział, co się dzieje, i że to jest cena za ujawnianie prawdy.

Ani ja jako badacz, ani publiczność nie odczuwaliśmy zbyt wiele strachu przed ujawnianiem tego typu rzeczy. To tak naprawdę informatorzy oraz naoczni świadkowie bardzo obawiają się o bezpieczeństwo swoje i swoich rodzin.