Odkrywanie tajnych pojazdów kosmicznych z Markiem McCandlishem

Mój talent do elektroniki był bardzo rozwinięty już od czasu kiedy skończyłem szkołę, dlatego Air Force bardzo chciało, abym zaczął pracować przy systemach kontroli uzbrojenia lotnictwa. Tak też uczyniłem. Kiedy skończyłem służbę w Amerykańskich Siłach Powietrznych to skorzystałem z przywileju dla byłych wojskowych, by dostać się do Brigham Young University na kierunek projektowania graficznego. Później poszedłem do koledżu sztuki projektowania, by uczyć się projektowania i budowy samochodów, jednak przeszedłem na samą ilustrację, gdy zauważyłem, że branża motoryzacyjna ledwo zipie i nie będą zatrudniać projektantów pod koniec lat 70. i na początku lat 80. Wtedy poszedłem do pracy w przemyśle zbrojeniowym. Odwiedzili mnie ludzie z oddziału Lockheeda w Calabasas, myślę że to było gdzieś w tym czasie, kiedy Lockheed połączył się z Martin Marietta i stworzyli Lockheed Martin. Dżentelmen, który poprosił mnie o przygotowanie tego rysunku, powiedział: „Nie możemy ci powiedzieć jak to wygląda. Nic nie możemy ci powiedzieć o tym samolocie poza tym, że jest to druga generacja ekstremalnie szybkich, wysoko pułapowych samolotów. Potrzebujemy, żebyś narysował coś, co wygląda na naprawdę bardzo szybką maszynę!” Tak więc zacząłem się rozglądać, a dwa najszybsze samoloty jakie znałem w tamtym czasie to SR-71 Blackbird, który osiągał prędkość 3 machów i prototyp XB-70 Valkyrie, który stworzony został przez północnoamerykański oddział firmy lotniczej Rockwell International. Połączyłem te dwa samoloty i stwierdziłem, że wyglądają naprawdę świetnie. Gdy tam wszedłem to ku memu zdziwieniu zauważyłem, że jest tam kilku inżynierów ze Skunk Works. Był tam starszy pan w okularach z łysinką, który nosił laboratoryjny kitel z ochraniaczem na kieszeń, suwakiem logarytmicznym i tego typu rzeczami. Otworzyłem szkicownik, odwróciłem go i pchnąłem przez cały ten wielki, piękny, mahoniowy stół sali konferencyjnej. Od razu zauważyłem, że coś jest nie tak. Obaj panowie wyglądali na zmieszanych, jakby widzieli coś, czego się nie spodziewali. Jeden z nich – ten w okularach, ten łysiejący – od razu zrobił się czerwony. Było widać kropelki potu na jego czole i ustach. Trzęsły mu się ręce. Trzasnął dłonią w szkicownik i powiedział „Co to za przednie usterzenie, co to za winglety na skrzydłach? To się urwie przy 17 machach…” I nagle zatrzymał się, kiedy powiedział „17 machów”. Pomyślałem: „To 12 000 mil na godzinę!” Byli zdenerwowani. Myślałem na początku, że to dlatego, że słabo się spisałem, że rysunek nie jest wiarygodny. Nagle pomyślałem: „Nie, musi być coś jeszcze. Reagują tak, bo trafiłem! Trafiłem tym rysunkiem w dziesiątkę i może im się wydaje, że to, co zrobiłem, wynika z jakiegoś przecieku, przecieku informacji. Od razu zacząłem ich zapewniać: „Panowie, z chęcią narysuję cokolwiek chcecie, ale tak naprawdę nie wiem, jak powinien wyglądać ten samolot, nikt mi nigdy nic nie powiedział. Powiedzieli, że nie mogą mi nic powiedzieć, projekt jest tajny. To co zrobiłem, to połączyłem najciekawsze cechy dwóch najszybszych samolotów, jakie znałem: SR-71 i XB-70.” Wtedy panowie trochę się uspokoili. Ale wtedy było już po ptakach. Powiedzieli wyraźnie „17 machów”. Rzuciło mi się w oczy, że istnieją różne programy (zbrojeniowe). No i oczywiście, zawsze zakładamy, że coś tajnego cały czas dzieje się za kulisami. Jednak jeśli chodziło o projekty samolotów, to uzmysłowiło mi to, że również inne rzeczy miały tam miejsce jak np. zaawansowane projekty, które odnośnie materiałów przekraczały wszelkie granice: prędkości, pułapu latania oraz systemu napędowego. Nie widziano ich publicznie wcześniej jak silniki strumieniowe z naddźwiękową komorą spalania, czyli scramjety. Jedno jest pewne, doświadczenie to otworzyło mi oczy. Uświadomiłem sobie, że istnieją inne rzeczy, o których opinia publiczna nie ma pojęcia.

Tę historię usłyszałem od innego artysty lotniczego. Jeden z moich rówieśników spotkał tego gościa ze swoim przyjacielem na pokazie lotniczym w bazie lotniczej Chino, gdzie zebrano całą masę powojennych samolotów z zamiarem rozebrania ich na części. Opowiadał, że ten gość miał kolegę, który był kiedyś astronautą, jakimś Buzzem – Aldrinem czy Carpenterem, jednym z tego typu panów. Leciał learjetem, przeprowadzając go z jednego miejsca na drugie, i przelatywał akurat nad środkowo-północną Nevadą, przy rozproszonych chmurach. Gdy wyszedł z chmur na otwartą przestrzeń, na dole po lewej zauważył czarny samolot wyglądający trochę jak spłaszczona piłka nożna. Na końcu miał nie tylko pionowy statecznik czy ogon na górze, ale również na dole. Mało kto wie, że wczesna wersja SR-71 Blackbird, A-12, też to miała. Miała składany statecznik pionowy na brzusznej stronie kadłuba. Ta maszyna miała jednak niespotykany wlot powietrza. To nie była typowa konstrukcja z dużą dziurą wiszącą pod skrzydłem, którą powietrze wpada do silnika. To było coś wyglądającego jak para trójkątnych wlotów typu NACA przy krawędzi natarcia tego statku. Nie było skrzydeł ani stateczników na ogonie, dosłownie nic. Cała konstrukcja była jakby zaprojektowana do swobodnego unoszenia się w powietrzu, jak spłaszczona futbolówka. Powierzchnie sterowe były wzdłuż krawędzi natarcia i spływu, a wloty powietrza były parą kanałów typu NACA. Również na końcu była para trapezoidalnych otworów wydechowych. Jednak w środkowej części, w najszerszym miejscu tej platformy był grzbiet. Wzdłuż tylnej krawędzi tego grzbietu było coś, co wyglądało jak wtryski paliwa skierowane na zewnątrz i w sposób oczywisty wyglądało, że w trakcie pracy tej maszyny na pewno coś będzie się wydostawało z tych dysz. Wyglądało na to, że cała tylna część samolotu jest liniowym silnikiem typu aerospike, który ma właśnie taką konfigurację. Pilot spojrzał na ten samolot, i pomyślał, że gdyby nie zobaczył go wyraźnie, mógłby się z nim zderzyć gdzieś w chmurach. Połączył się z wieżą kontroli lotów i zapytał „Dlaczego nie daliście mi znać, że na moim kursie jest inny samolot?” Potem mówił, że padła następująca odpowiedź: „Bo nie ma tam żadnego samolotu. Na radarach nic nie widać”. Odpowiedział „Jasne że jest! Patrzę na niego w tej chwili. Jest czarny. Ma dwa ogony.” Opisywał co widzi: „Jestem na jego piątej.” Potem nastała długa cisza. Wtedy, niespodziewanie zobaczył przez okno kokpit – coś jak kokpit X-15, czyli właściwie samolot, tylko że z małym wybrzuszonym okienkiem z przodu. Zobaczył, jak odwrócił się do niego pilot, który zrobił gest jakby pomyślał „O cholera!” i zawrócił od razu w chmury i zniknął. Chwilę później inny głos włączył się do rozmowy radiowej – głos głęboki i poważny, który powiedział „OK, do pilota w strefie lotu, proszę zmienić kurs i lądować w bazie Air Force w Nellis, gdzie przejdziesz przez odprawę. Masz kołować i ustawić się na końcu pasa startowego, tam ktoś do ciebie podejdzie.” Tak więc zabrali go do środka, przesłuchali go i dobitnie wyjaśnili, że to co widział oficjalnie nie istnieje i nie może o tym mówić. Jednak, okazuje się, że komuś opowiedział, w tym mojemu koledze, który podzielił się ze mną tą historią.

Był taki gość, nie pamiętam gdzie dokładnie, ale miał zwyczaj biegania co rano z psem. Postawił sobie wyzwanie, że będzie biegał ścieżką pod górę, na szczyt wzgórza obok miasteczka, gdzie znajdowało się źródło wody z wysoką wieżą ciśnień. Był to mocno zalesiony teren z polaną wokół wieży. Kiedy biegł pod górę, wybiegł na polanę pod wieżą i zobaczył samolot. Wyglądał jak konwencjonalny odrzutowiec, który „stał” na ogonie, orbitujący bezgłośnie wokół wieży. Bez hałasu silników, bez chmury pyłu dookoła, pilot jakby się bawił. Stał z otwartymi ze zdumienia ustami, a jego pies szczekał i bardzo wariował. Kiedy pilot tak sobie latał, nagle spojrzał przez ramię i dostrzegł biegacza. „O nie!” Wtedy włączył dopalacze i uciekł używając konwencjonalnego napędu. To pokazuje, że są jakieś inne rzeczy, które czasem umieszczają, ukrywają nawet w tych zwyczajnych samolotach, co daje im możliwości, których się nie spodziewamy patrząc na te maszyny z zewnątrz.

Znałem takiego faceta, nazywał się Arthur Reed, który zrobił to zdjęcie w 1982. Jechał samochodem przez północną Kalifornię. Jechał ok. 10 mil na północ od Cedarville i zobaczył dużą grupę ludzi zjeżdżających z drogi i patrzących na zachód. On też, ze zwykłej ciekawości, zatrzymał się, by zobaczyć o co chodzi. W oddali zauważył ogromny, czarny latający pojazd w kształcie litery V. Kształt zdradzał, że mógł to być produkt firmy Lockheed Skunk Works, miał te same fasetowe, płaskie powierzchnie co Stealth Fire. Statek wyglądem bardzo przypominał duże czarne V, a pośrodku każdego ze skrzydeł, czy nóg, czy jakkolwiek to nazwiesz, były one naprawdę grube i kompletnie nieaerodynamiczne, była duża biała sfera. Jedna była też na samym przodzie maszyny, gdzie się schodziły. Na powierzchni były zagięcia, które wyglądały jakby poszczególne części mogły się wysuwać i składać w jedną trójkątną bryłę. Rząd czerwonych świateł biegł od dzioba przez kadłub, aż do miejsca łączenia skrzydeł. Pojazd ten wisiał z dziobem w dół, pochylony na lewą burtę i unosił się w tej pozycji około 250 stóp nad ziemią w odległości od ćwierć do pół mili od drogi. Pojazd ten był bardzo duży. Facet ten mówił, że wymiarowo miał od 300 do 600 stóp na bok. Był on aż TAK duży. Mówił, że wydawał niski, pulsujący, brzęczący dźwięk, prawie jak coś z filmu science fiction lub coś takiego. Mówił, że był tak potężny, tak głośny, że mogłeś poczuć to w piersiach. Jego klatka piersiowa wibrowała, rezonowała tym dźwiękiem. Ludzie, którzy zjechali z drogi i tam się zatrzymali, reprezentowali pełny przekrój amerykańskiego społeczeństwa. Byli tam ludzie głęboko religijni, która płakała na kolanach i prosiła Boga, aby zabrał ich jak najdalej od tego diabelskiego rydwanu. Byli inni, którzy biegli w jego stronę krzycząc „Zabierzcie mnie ze sobą!” Jeszcze inni, wydawali okrzyki zdumienia i podziwu jak na fajerwerkach 4 Lipca. Na zdjęciu widać z przodu ludzi stojących na pace auta, widać ich wszystkich od tyłu, więc nie da się dokładnie powiedzieć, co robią. Wielu z nich miało ręce tak, jakby oglądali to przez lornetkę. Inni jakby tylko tam stoją, rozmawiając i oglądając to wszystko. Opowiadał, że to coś było tam przez prawie pół godziny i dlatego tak wiele osób zjechało z drogi, by popatrzeć. Wydawało się, że był jakiś problem z lataniem, pojazd jakby zawisł przechylony na burtę i nie mogli go wyprostować, więc stanęli. Wisiało to w tej pozycji, dziobem do dołu. Wydawało się, że ktokolwiek pracował nad tą maszyną, nie był w stanie naprawić tego problemu. Dlatego musieli po prostu tak lecieć. Muszę obrócić rękę w drugą stronę, żeby to dobrze pokazać, ale wyobraź sobie, że to jest górna powierzchnia. Pojazd przewraca się przez dziób, a jednocześnie wciąż obraca się wokół osi. W ten sposób kieruje się w górę i od tłumu ludzi. Zaczął powoli nabierać wysokości, coraz głośniej i głośniej, a kiedy dotarł do około 5000 stóp, nagle zniknął, tak po prostu, w przestrzeń. Powiedział, że wrócił na to miejsce jakiś tydzień później i zaparkował samochód w tym samym miejscu. Przechadzał się w poszukiwaniu jakichś dowodów, które mogły się tam znajdować. Liczył na to, że może coś odpadło od tego pojazdu albo może będzie tam jakiś odciśnięty znak na ziemi. Następnie nadjechała ciężarówka US Air Force, ciemnoniebieska z żółtym napisem z boku: „United States Air Force”. Kilku żandarmów powiedziało mu, że ma się stamtąd natychmiast wynosić, albo go aresztują i zabiorą mu auto. Musiał więc odjechać.