Jeszcze nie. Jeszcze nie. Śmierć, która otworzyła oczy na miłość

Otworzyłem oczy i nagle wszystko stało się jasne. Nie w sensie przebudzenia. Nie, to było raczej jak włączenie filmu IMAX w mojej głowie. Zamknąłem powieki, a obraz wciąż tam był – żywy, trójwymiarowy, w pełnym kolorze. Widziałem czerwony wóz strażacki z numerem E256, tuż pod nim. Obok czerwona karetka, M252. Wozy policyjne, jeden na wprost, drugi prostopadle, kierujące ruchem. Ludzie, skupieni w małe grupki, obserwowali zza krawężnika.

A na środku ulicy, na asfalcie, leżała sterta niebieskich ludzi. Powoli, z przerażającą pewnością, uświadomiłem sobie, że ta sterta to ja. Moje własne buty drgały w rytm czyichś rąk, które naciskały mi klatkę piersiową. Obserwowałem siebie, własne, niebieskie ciało, z góry, jakbym unosił się na niewidzialnym słupie światła, zawieszony tuż nad całym tym medycznym spektaklem.

Spojrzenie z góry: Niezaprzeczalne dowody

To były Walentynki, 2022 rok. Jeszcze chwilę wcześniej grałem w hokeja. Poczułem się ciężko, jakbym ważył osiemset funtów. Dojechałem do skrzyżowania, jakieś półtora mili od domu, tuż przy żółtym świetle. Moje serce po prostu stanęło. Atak serca typu widowmaker. Ciało osunęło się, nogą zahaczyłem o hamulec, wrzuciłem samochód na bieg postojowy. Martwy. Klinicznie martwy. Przez co najmniej dwadzieścia minut.

Kiedy po kilku dniach, ku zdziwieniu wszystkich, w tym i mojemu, opuściłem szpital, moje wspomnienia były zamazane. Czułem się, jakby ktoś mnie przetrzepał. Ale kiedy stanąłem w tym samym miejscu, przy tym samym skrzyżowaniu, gdzie tydzień wcześniej moje serce przestało bić, poczułem dreszcz. Elektryczny. Spojrzałem przez szybę żony, na słup oświetleniowy, na bazę tego słupa. I wtedy wszystko wróciło. Lawina precyzyjnych obrazów.

Zamiast do domu, pojechaliśmy do remizy strażackiej, którą zobaczyłem. Była jakieś półtora kilometra dalej. Chciałem im podziękować. Drzwi otworzył sanitariusz, ten sam, który był pierwszy na miejscu. Spojrzał na mnie, jakbym był duchem. „Pan… Pan był trupem, dosłownie” – powiedział. Zaprosił nas do środka. Wszyscy strażacy patrzyli na mnie z niedowierzaniem.

Podeszedł do mnie zastępca szefa, doświadczony ratownik z czterdziestopięcioletnim stażem. „Pan sobie zdaje sprawę, że pan był martwy, prawda?” – zapytał. „Tak mi mówią” – odpowiedziałem. „Przez co najmniej dwadzieścia minut. Nigdy nie zdarza się, żeby martwi ludzie po prostu wchodzili do naszej remizy tak jak pan. Muszę wiedzieć, jak to było.” Byłem wyczerpany, obolały po kompresjach. Zamknąłem oczy. I wtedy znowu. Cała scena, ten sam film IMAX.

Zacząłem opisywać, co widziałem. Opowiadałem o wozach strażackich, o numerach, o karetce, o rozkładzie samochodów policyjnych, o grupkach ludzi. O „niebieskich” ludziach nade mną. O tym, jak unosiłem się nad wszystkim. Patrzyli na mnie jak na objawienie.

„Leżała tam sterta niebieskich ludzi. Później okazało się, że to byłem ja, widziałem swoje buty, poruszające się w tę i z powrotem. Wtedy zrozumiałem, że patrzę na siebie samego.”

Powiedziałem im o białej kopercie. Pokazałem palcami, jak była ułożona. Ich twarze mówiły wszystko. „Chodź z nami” – powiedzieli. Zaprowadzili mnie do garażu. Tam stał ten sam czerwony wóz z numerem E256. Sanitariusz zapytał o moje ramię. Moje prawe jest sztuczne. „Nie, to drugie” – powiedział. Dotknąłem go. Ból. „Bolało cię, bo cię wierciłem” – powiedział. Wyciągnął z torby ratunkowej zieloną wiertarkę.

Wyjaśnił, że moje naczynia krwionośne były zapadnięte, nie mogli podać kroplówki w żyłę. Musiał wwiercić się w szpik kostny w ramieniu – procedura IO. I wtedy rzucił mi białe opakowanie. To było sterylne opakowanie ze zwiniętą rurką, igłą na jednym końcu, dyszą na drugim. To było do otworu, który wywiercił. „Co zrobiłeś z papierem?” – zapytałem. „Chłopie, nie miałem czasu na przepisy śmieciowe. Byłeś martwy, po prostu to wyrzuciłem”. Płakali.

Zastępca szefa płakał. Ja byłem wzruszony. Nie miałem prawa tego wiedzieć. Nie miałem prawa znać numerów na wozach, ani tego, że pochodziły z dwóch różnych stacji (jedna była na szkoleniu). Nie miałem prawa wiedzieć o procedurze IO, ani o białej kopercie. Byłem poza ciałem, a jednak widziałem wszystko z niedostępną precyzją. Później lekarze mówili o uszkodzeniu mózgu z niedotlenienia. Ale tak się nie stało.

Dzięki hokejowi i nieustającym kompresjom, mój mózg był dotleniony. Ciało umarło, ale świadomość trwała.

Ściana światła: Wibracja i bezczas

Zamknąłem oczy ponownie, starając się wydobyć z pamięci więcej. I znowu tam byłem. Patrzyłem na górę Santan na południu. Ale wtedy, spoza niej, nadchodziło coś, co wyglądało jak burza piaskowa. Tyle że nie była z brudu. Była ze światła. Ogromna ściana, może na 1500 metrów wysokości, przybliżała się do mnie. Była to tak brilliantna poświata, że nie da się jej opisać słowami, jakby próbować opisać kolor zielony niewidomemu. Ale nie raziła.

Była po prostu czysta, wszechogarniająca. Zobaczyłem moje ręce, świecące w tym świetle. Wszystko inne zniknęło: wozy strażackie, policja, ludzie, góra. Byłem tylko ja i to światło. Cisza. Prawdziwa cisza, gęsta jak mgła o poranku. I pokój. Głęboki spokój, jakiego nigdy dotąd nie znałem. Nie było we mnie strachu, ani nawet radości. Po prostu bezczasowy, absolutny pokój.

Nie widziałem żadnej rodziny, moje życie nie przebiegło mi przed oczami. Byłem po prostu zanurzony w tej poświacie. Była też wibracja. Nie słyszałem jej, ale czułem ją w środku, jakby ktoś uderzył w ogromny kamerton, a jego drganie rozeszło się po całym moim jestestwie. To była częstotliwość, która wypełniała mnie od środka. Nie było żadnego poczucia czasu, żadnej izolacji. Tylko to światło, ta wibracja i ten niepojęty spokój.

„Jeszcze nie. Jeszcze nie.” Głos z wewnątrz

I wtedy, z tej wibracji, znikąd, przyszło to. To była moja matka. Nie stała tam, nie mówiła. To nie były słowa wpadające mi do uszu. To była komunikacja, która odbywała się wewnątrz mnie, z tą wibracją. Przekaz był jasny i dwukrotny:

„Jeszcze nie. Jeszcze nie.”

Moja mama zmarła dwa lata wcześniej na Alzheimera. Była mi niezwykle bliska. Jej obecność, ten wewnętrzny, kochający głos, który pamiętałem z dzieciństwa, był nie do pomylenia. Było to jak ukojenie, a jednocześnie rozkaz. A potem, po tym drugim „Jeszcze nie”, nastała ciemność. Absolutna, przerażająca. Czułem się, jakbym odepchnął się od dna czarnego jeziora, a powietrze uwięzło mi w płucach w gigantycznym westchnieniu.

Nie widziałem, nie słyszałem. Czułem się, jakbym był zamknięty w czarnym jak smoła schowku bez drzwi. Ogarnął mnie terror. Zacząłem krzyczeć imię mojej żony, Connie, trzy razy, jak wojownik. Błaganie o ratunek, by mnie odnalazła. A potem cisza. Pielęgniarka w szpitalu, której kiedyś opowiedziałem o tym kontraście między pokojem a ciemnością, spojrzała na mnie i powiedziała: „Kevin, ty się ponownie narodziłeś”.

Wyobraźcie sobie bycie w łonie matki – cicho, spokojnie, bez trosk, bez czasu. A potem narodziny: krzyk, uderzenie, nowy świat. To było dokładnie to. Mój dzień „ponownych narodzin” – obchodzę go co roku.

Powrót do ciała: Krzyż cierpienia i cud nadziei

Cudowny powrót do życia nie oznaczał końca wyzwań. Moje ciało, choć uratowane, było zmasakrowane. Przez dziewięćdziesiąt dni nosiłem kamizelkę, która miała mnie zszokować, gdyby serce znów przestało. To było nieustanne przypomnienie o mojej kruchości. Kompresje ratujące życie, choć skuteczne, uszkodziły mi żebra i nerw kulszowy. W ciągu sześciu miesięcy straciłem wszystkie mięśnie, które budowałem przez lata hokeja, wspinaczki i taekwondo.

Z ważącego 102 kg mężczyzny, spadłem do 77 kg. Nie mogłem chodzić. Miałem balkoniki na każdym piętrze domu, chodziłem o lasce. Musiałem sprzedać samochód, bo nie byłem w stanie podnieść nóg, żeby prowadzić. Jako agent nieruchomości, nie mogłem pracować. Moje życie legło w gruzach. Byliśmy zrujnowani finansowo, moja żona, która dopiero co pokonała raka, musiała pracować jako dostawca zakupów. Czułem się jak tykająca bomba.

Moje biodra były w strasznym stanie, codziennie wieczorem żona musiała mi je nastawiać, co wiązało się z przeszywającym bólem. Czułem się porzucony, bezużyteczny. Nawet ten cud wydawał mi się okrutnym żartem. Myślałem o samobójstwie. Pragnąłem wrócić do tego spokoju, który poznałem. Pewnego dnia, próbując samodzielnie zejść po schodach po więcej ciasteczek, upadłem.

Zakleszczony, ze sztucznym ramieniem, skręcony w niewygodnej pozycji, z bólem przeszywającym całe ciało. Byłem wściekły. Na Boga, na siebie, na ten cały świat. W końcu, resztkami sił, stoczyłem się na dół i doczołgałem do sypialni. Byłem gotowy. Gotowy na powrót do ciszy. Leżąc w łóżku, błagałem Boga, oskarżając go o złamanie obietnic. I wtedy, w najczarniejszej chwili, zadzwonił telefon. To był stary klient. Chciał, żebym sprzedał jego dom.

Rynek nieruchomości był w zapaści. Ja byłem bez pracy, bez sił, bez nadziei. Ale zadzwonił. I to nie byle jak. „Muszę sprzedać dom, dzisiaj!” – powiedział. Sprawdziłem jego nieruchomość. Był w niej kapitał. Zgodziłem się. W poniedziałek, z pomocą żony i fotografa, wystawiłem dom. W sobotę miałem jedną tylko prezentację. Tego samego dnia otrzymałem telefon z ofertą: pełna cena, gotówka, zamknięcie transakcji w czternaście dni.

Byłem w szoku. Na dnie, bez żadnej nadziei, a nagle sprzedałem dom za 600 000 dolarów. Od tego dnia zmieniłem swoje podejście. Zrozumiałem, że pogrążałem się w użalaniu się nad sobą. Musiałem odzyskać wiarę, a wraz z nią – nadzieję. Historia toczyła się dalej, moje serce znów się zablokowało (nie mogłem już go zoperować, uratowały mnie nowo wykształcone naczynia krwionośne, tzw. kolaterale), ale moje podejście się zmieniło.

Niezależnie od bólu, znalazłem nadzieję.

Co naprawdę się liczy: Miłość, wiara i cel

Teraz każdego dnia, od momentu przebudzenia do zaśnięcia, dziękuję Bogu. Dziękuję za ten dzień, za moje bijące serce. To jest moja nagroda za wiarę. Jestem w tym 1% ludzi, którzy przeżyli takie doświadczenie, i czuję, że mam obowiązek podzielić się tą historią. Daję nadzieję, rzucam światło na to, co dzieje się po śmierci. Jeśli ktoś boi się umrzeć, mówię: „Nie ma się czego bać”. Bóg jest miłością.

To, co czułem, umierając, to był spokój w tym ogromnym, ciepłym kocu miłości. Jeśli to się stanie ponownie, powitam to. Jeśli stracę ukochaną osobę, będę się radował, bo wiem, że ona jest w tym samym pokoju, w tym samym świetle. Ból i cierpienie, które doświadczamy, to tylko oddalenie od tego boskiego światła, które jest czystą perfekcją. Ale Bóg nigdy nas nie opuszcza. Jest w nas, nawet jeśli nie możemy go dotknąć czy zobaczyć.

Trzeba tylko w to uwierzyć. To jest siła wiary. To ona pozwoliła mi przetrwać te wszystkie przeciwności, które nadeszły po cudzie. Kiedy straciłem dziecko, dziadków w pożarze, widziałem straszne rzeczy w wojsku – wtedy Bóg do mnie mówił. Ale nie słuchałem tak uważnie, jak teraz. Dzisiaj liczy się dla mnie rozmowa z Duchem Świętym, dziękowanie za każdy dzień. Przeżyłem piekło, ale poznałem też niebiański spokój.

Moja misja to przekazać tę wiadomość. Moja książka, „Jeszcze nie. Jeszcze nie. Jutro dopiero się zaczyna”, jest świadectwem tego, co się stało i jak to mnie zmieniło. Chcę, aby ludzie zrozumieli, że nawet w najgłębszej rozpaczy, na ostatniej linie, zawsze jest nadzieja, jeśli tylko ma się wiarę.