Powrót do domu, którego nie ma na żadnej mapie

Był zwykły dzień, sobota w Pratt w Kansas, gdzie budowaliśmy farmę wiatrową. Olbrzymie turbiny, a ja z moją spycharką – moje królestwo. Południe, szybka kanapka z masłem orzechowym i dżemem. Wróciłem do pracy. Minęło może dziesięć minut po dwunastej, gdy poczułem dziwny ucisk. Najpierw w karku. Niepokojący, ale machnąłem ręką. Pewnie przejdzie, pomyślałem. Ale nie przechodziło.

Ból stawał się coraz silniejszy, aż nagle, z impetem, runął na moją klatkę piersiową. To nie było zwykłe pieczenie. To było coś znacznie gorszego, znajomego z przeszłości, choć wtedy zdiagnozowanego jako zgaga. Zjechałem ze spycharki, zatrzymując tę maszynę, która była moim drugim ja, i ruszyłem po pomoc. Mój kierowca ciężarówki z wodą zawiózł mnie do medyka. Wszedłem do biura, ledwo łapiąc oddech.

„Potrzebuję Tumsów” – wydusiłem, bo myślałem, że to znowu ta piekąca zgaga, która rok wcześniej omal mnie nie powaliła, gdy rozmawiałem z dziewczyną przez telefon, a potem poczułem, jakby koń kopnął mnie w pierś. Medyczka dała mi aspirynę i tabletki na zgagę, kazała usiąść. Słowa ugrzęzły mi w gardle. Czułem, jak ból promieniuje do lewego ramienia. Wtedy wiedziałem, że to nie jest zgaga. To coś poważnego.

Ciało zaczęło mi odmawiać posłuszeństwa. Oczy się kleiły. Czułem, jak odpływam, jak zapadam się w nicość. Ostatnia myśl? Oby mnie złapał. Obok siedział nasz człowiek od bezpieczeństwa. Nie chciałem uderzyć twarzą w podłogę. I wtedy wszystko zgasło. Czerń. Absolutna, aksamitna czerń.

Pierwszy Oddech Pustki

W jednej chwili byłem w biurze, w następnej — wśród gwiazd. Patrzyłem w dół, a to, co widziałem, wyglądało jak rozgwieżdżone niebo, ale ja unosiłem się nad nim. Pamiętam, że spadałem z krzesła, więc pomyślałem sobie: muszę być nieprzytomny, albo to jakiś sen. Nie wiedziałem, na co patrzę. Później, nagle, znalazłem się w miejscu przypominającym ogromną jaskinię.

Jej ściany opadały w dół, ale tam, gdzie powinien być grunt, gdzie podłoga powinna sięgać, nie było nic. Tylko pustka, a w niej ta niebiańska czerń, pełna migoczących punktów. Pod stopami, a raczej tam, gdzie powinny być stopy, rozciągała się ścieżka z ułożonych obok siebie, kwadratowych kamieni. Spojrzałem w prawo – ścieżka zakręcała i znikała w oddali. W lewo – prowadziła prosto do ściany, może sto stóp dalej.

W tej ścianie były drzwi, stare, jak z zamku, z charakterystycznym łukiem u góry. Ludzie często pytają: „Czy to było piekło?”. Nie. Nie czułem tam ani odrobiny strachu. Nic. Tylko spokój i ciekawość. W progu tych drzwi stał ktoś. Przezroczysty, eteryczny, jak zjawa. Patrzyłem na niego, on na mnie. Nie bałem się. Byłem jak kot, który bada nieznane. „Chcę tam iść, chcę zobaczyć, co to jest” – pomyślałem, a może wypowiedziałem.

Ledwie ta myśl przeszła mi przez głowę, a już ruszyłem. Pędziłem z prędkością kuli. Boki rozmywały się w smugi. To było niewiarygodne. Ludzie tak się nie poruszają. Dopadłem do ściany i wtedy przypomniałem sobie – to tamten ktoś. Spojrzałem w dół, pod siebie, a on tam był. Nie patrzył na mnie. Unosił się wolno wzdłuż kamiennej ścieżki, aż zniknął mi z oczu.

A ja, najwyraźniej, przeszedłem przez drzwi, bo znowu zapanowała absolutna ciemność, tak gęsta, że nie widziałoby się własnej dłoni przed twarzą.

W Blasku Miłości Bezgranicznej

Nagle pojawiło się światło. Takie, jakby ktoś szukał mnie latarką. I to światło padło na mnie. Było tak intensywne, tak olśniewające, że instynktownie, choć nie miałem rąk, osłoniłem się przed nim. I wtedy mnie wchłonęło. Wewnątrz światła było inaczej – miękko, łagodnie, już nie raziło. Rozejrzałem się. Wszędzie dookoła mnie była tylko ta delikatna, rozproszona łuna. Po chwili ta część światła, w którą patrzyłem, zaczęła zmieniać się w mgłę.

A potem mgła rozwiała się. Patrzyłem, a przede mną rozpościerało się nieskończone, błękitne niebo. I wtedy mnie to porwało. Poczułem, jakbym został pochwycony przez samego Boga. Ogarnęła mnie miłość, tak potężna, że czułem się, jakbym został podłączony do jakiegoś kosmicznego prądu, a jednocześnie nie mogłem i nie chciałem się od niego oderwać. Płynęła przeze mnie, wypełniała każdą cząstkę mojej istoty.

To była miłość inna niż wszystko, co znałem na Ziemi. Silna. Nigdy wcześniej nie czułem niczego podobnego. Wtedy ujrzałem słowa: „Przebaczenie”. Potem: „Miłość”. A na końcu: „Pokój”. Gdy tylko zobaczyłem „Pokój”, wróciłem do światła. Unosiłem się, a światło otwierało się przede mną. Z każdym krokiem, z każdym momentem, traciłem Briana. Gubiłem tę ziemską tożsamość, a moja dusza, jakby wiedząc, co nadchodzi, nie stawiała pytań.

Nie było strachu, nie było złych myśli. Mój umysł był przejrzysty jak kryształ, wolny od trosk, lekki jak wiatr. Czułem się niewiarygodnie, zdolny do wszystkiego. Unosiłem się w dół, prosto do lasu sosnowego. Widziałem każdą igłę. Żadna nie umknęła mojemu wzrokowi. Widziałem, jak drzewa korzeniami wnikają w ziemię. A potem cofnąłem się.

Znalazłem się nad urwiskiem, takim, jakie można zobaczyć na wybrzeżu Kalifornii – wielka przepaść, a w dole woda. Tyle że tutaj, na dnie, był ogród. Kwiaty, większe niż stoły jadalne, hipnotyzujące. Było w nich tyle życia, że czułem je całą sobą. Wydawało mi się, że na mnie patrzą, choć nie miały oczu. Cała ich uwaga była skupiona na mnie. Mogłem przybliżać każdy kwiat, który chciałem zobaczyć z bliska, obracając się w lewo, prawo, w górę.

Po prostu unosiłem się powoli w prawo, wchłaniając miłość, która biła od tych kwiatów. Były żywe. A potem sceneria znowu się zmieniła. Znowu znalazłem się na błękitnym niebie. Nic dookoła, żadnego lądu, nic. Nagle niebo, jakby przesunęło się, i pojawiły się cztery jasne światła. Proste, równo rozmieszczone. Rosły, zbliżając się do mnie. Czekałem, a wokół mnie zaczęły pojawiać się liczne, małe światełka. Pojawiały się wszędzie, wirowały, tańczyły.

Było ich tak wiele. Czułem, że to moja rodzina, wszyscy moi bliscy, którzy odeszli. Wirujące, piękne, maleńkie światła.

Taniec Świetlistych Dusz

Gdy te duże światła dotarły na moją wysokość, zatrzymały się. Wtedy wszystkie te małe światełka, które wirowały wokół mnie, zaczęły niczym kule pędzić do najwyższego z dużych świateł. Zaczęły się stapiać. Nagle zobaczyłem głowę. Potem ramiona, łokcie. Wyglądało to tak, jakby trzymał ręce z przodu, ale światło było tak intensywne, że nie było widać dłoni, tylko zarysy łokci. Obserwowałem, jak wszystkie te światła wypełniają całą postać mężczyzny.

Kiedy to się skończyło, on uniósł głowę. „Wow!” – pomyślałem. Byłem oszołomiony. Patrzyłem na czystą moc. Nic poza mocą. Zaczął poruszać się po niebie. W górę, w dół, w poprzek. Latał. I ani na chwilę nie spuszczał ze mnie wzroku. Gdy leciał w górę, jego głowa przechylała się, gdy w dół – odchylała się do tyłu. Cały czas patrzył na mnie.

Potem wrócił do mnie, a następnie zniknął z niewyobrażalną prędkością, zostawiając za sobą świetliste ślady, które stopniowo zanikały. Otworzyłem oczy. Nade mną pochylona była medyczka, uciskając moją klatkę piersiową. Spojrzałem na nią i powiedziałem: „Hej!”. Gdy to powiedziałem, odskoczyła, patrząc na mnie z przerażeniem w oczach. Były ogromne. „Co robisz?” – zapytałem. „Twoje serce się zatrzymało” – powiedziała. – „Brian, ty umarłeś”.

„Jak długo mnie nie było?” – zapytałem. „Cztery, może pięć minut” – odpowiedziała. Nie mogłem w to uwierzyć.

„Chcecie mi powiedzieć, że nie było mnie cztery czy pięć minut? Byłem wśród gwiazd, w jaskini, w ogrodzie, w niebie. A wy mówicie, że minęło zaledwie kilka minut, choć dla mnie to była cała godzina. Nie mogłem pojąć tego, co mi mówiła”.

Spojrzałem w dół. Moja koszula była rozcięta, na piersi miałem elektrody, obok stała jakaś maszyna, która buczała. I wtedy rzeczywistość zaczęła wracać. „Zabierzcie mnie z tej podłogi!” – krzyknąłem. Podnieśli mnie. Ramię bolało tak bardzo, że zacząłem się pocić. Moi przyjaciele, szefowie – wszyscy stali pod ścianą, unikając mojego wzroku. Patrzyłem na nich, a oni odwracali głowy. Nie chcieli mnie widzieć w takim stanie.

Usłyszałem coś o helikopterze. „Nie ma mowy!” – pomyślałem. – „Będę za to płacił do końca życia!”. Uśmiechnąłem się, żeby ich uspokoić. To, co widziałem, sprawiło, że przestałem się bać. Wy tu się martwicie o mnie? To ja zacząłem żartować. W końcu przyjechała karetka. Nie mogli mnie przewieźć tak daleko. Byłem osiemdziesiąt mil od najbliższego szpitala. Wnieśli mnie do ambulansu. Podłączyli mnie do aparatury. Zasnąłem.

Tym razem, gdy wyszedłem z ciała, stałem obok siebie. Patrzyłem na swoją twarz – oczy zamknięte, głowa opadła na bok. Stałem i patrzyłem na siebie, ale nie rozumiałem, co widzę. Nie wiedziałem, że to ja. Nie chciałem mieć z tym nic wspólnego. Moje ciało było dla mnie jak „to”. Po pierwszym ożywieniu wróciłem z innym nastawieniem, i z tym samym nastawieniem wszedłem w drugie doświadczenie bliskie śmierci.

Ciało jako Obcy Ładunek

Tym razem stałem przed kwiatami ułożonymi w wielkim kręgu. Wewnątrz tego kręgu były różne kwiaty, pogrupowane. Gdy tylko je zobaczyłem, natychmiast wiedziałem, o co w tym chodzi. Nie miałem żadnych pytań. Próbowałem to później namalować. To właśnie próbowałem uwiecznić na płótnie. Przyjąłem to jako metaforę: wszyscy jesteśmy różni. Czarni, biali, Azjaci. Każda grupa ma swój kolor.

Ale wszystkie te kolory znajdują się w kręgu, co czyni nas jednością, bez względu na to, jak wyglądamy. Automatycznie wiedziałem, co to oznacza. „Wow!” – pomyślałem. – „Wszyscy tu jesteśmy, walczymy ze sobą, ale wciąż stanowimy część kręgu. Nikt nie jest poza nim”. Stamtąd znów znalazłem się w kosmosie i patrzyłem na błękitną planetę. Była tak niewiarygodnie błękitna. Super, super błękitna. Kolory tam?

Tysiąc razy bardziej intensywne niż te, które widzimy tutaj. Po prostu hipnotyzujące. Po tym były błyski innych rzeczy, tak wiele, ale minęły tak szybko, że nie potrafię ich zapamiętać. Wróciłem do swojego ciała w ambulansie. Gdy otworzyłem oczy, ludzie w karetce stłoczyli się razem i patrzyli na mnie. „Co się stało?” – zapytałem. Pani powiedziała: „Musieliśmy cię porazić prądem”. Słyszałem nadlatujący helikopter.

Wsadzili mnie do niego i polecieliśmy do Wichita w Kansas. Gdy tylko wylądowaliśmy na dachu szpitala, wszyscy byli gotowi. „Zator” – usłyszałem. Brzmiało to jak zator. Biegli ze mną korytarzami, tak jak widać w telewizji, gdy pędzą z pacjentami. Wprowadzili mnie do sali, zdjęli wszystkie ubrania, przygotowując do operacji. Po lewej stronie miałem faceta, który pracował przy mnie. Pamiętam, że było mi potwornie zimno.

Gdy otworzyłem oczy, moje ramiona były za głową. „Hej” – powiedziałem do niego. „Tak?” – odparł. „Czy moje ramiona nie były przy boku?”. „Nie czułeś tego?” – zapytał. „Czego?” – zdziwiłem się. „Człowieku, gdy cię poraziliśmy, całe twoje ciało prawie oderwało się od stołu”. Zapytałem go: „Czy dziś umrę?”. Odparł: „Nie. Będę tego pilnował, żebyś nie umarł”. Naprawili mnie.

Cudem Ocalony, Miłością Przemieniony

Wszedł lekarz. Siedziałem, a on patrzył na mnie. „Człowieku, powinieneś być pod respiratorem” – powiedział. – „Miałeś potężny zawał serca. Twoje serce jest wściekłe. Naprawdę wściekłe. A ty tu sobie siedzisz i rozmawiasz ze mną, jakby nic się nie stało. Nie powinieneś teraz w ogóle rozmawiać”. Umieścili mnie na oddziale intensywnej terapii. Pielęgniarka przyszła z papierami. Przeglądała je, spojrzała na mnie i powiedziała: „Mój Boże.

Miałeś zawał ‘wdowiec’. Miałeś tylko dziesięć procent szans na przeżycie, nawet w szpitalu”. „Wow” – pomyślałem. – „Miałem umrzeć tego dnia”. Powiedzieli mi, że będą musieli wszczepić mi rozrusznik serca, ale najpierw musiałem nosić specjalną kamizelkę. Ta kamizelka miała mnie porazić prądem, jeśli moje serce zrobiłoby coś nie tak, bo wyrzucało tylko trzydzieści, może trzydzieści pięć procent krwi, podczas gdy powinno pięćdziesiąt pięć.

Nosiłem tę kamizelkę przez trzy miesiące. Potem pojechałem do szpitala na kontrolę. Po testach już wychodziłem, gdy zadzwonił do mnie doktor. „Możesz zdjąć kamizelkę” – powiedział. – „Brian, od lat 70. prowadzimy testy nad tym typem zawału serca. Twoje serce, i tylko serce jeszcze jednej osoby od lat 70., zagoiło się całkowicie. Masz tylko blizny na sercu od porażenia prądem. Twoje serce bije tak samo jak moje. Jesteś cudem”.

Kiedy wyszedłem ze szpitala, wpadłem w depresję. Tam było tak pięknie. Nikt nie rozumiał, dlaczego wciąż mówiłem, że chciałem tam zostać. Wiecie, opuściłem to miejsce. Odrzuciłem to ciało i wróciłem do domu. A potem musiałem tu wrócić. Byłem po prostu zły, że nie mogłem zostać. Brakuje słów, by to wszystko opisać, zwłaszcza tę miłość. Nie potrafię wam opowiedzieć, czym naprawdę jest ta miłość. Przekracza ludzkie słowa.

Wszystko sprowadza się do miłości. I chciałem znaleźć ludzi takich jak ja. Zacząłem czytać o doświadczeniach bliskich śmierci. Cały pierwszy rok spędziłem na studiowaniu tego, na szukaniu, na nawiązywaniu znajomości z ludźmi. Znalazłem tak wielu, którzy mówili dokładnie to samo. Wszystko kręci się wokół miłości. Słyszę teraz, jak inni ludzie mówią to samo. Więc wiedziałem, że nie zwariowałem.

Wiedziałem, że jestem tu, aby opowiedzieć swoją historię. To teraz moja praca.

Nowe Oczy Duszy

Kiedy wróciłem, byłem inny. Nie myślałem już tak jak wszyscy inni. Wychowywano mnie w kościele ognia piekielnego. Musisz mieć Ducha Świętego. Lepiej przestrzegaj Biblii i tego wszystkiego, bo inaczej nigdy nie zobaczysz nieba. Tak nas wychowano. Umarłem trzy razy. I ani razu nie widziałem piekła. Czułem się jak bóg. A jestem tylko zwykłym człowiekiem. Nie byłem w żadnym kościele. Wierzę w Boga. Kochałem Boga od dziecka.

Ale zawsze miałem pytania, takie jak: dlaczego ten Bóg jest taki zły, albo dlaczego nas tu umieszcza, a potem musimy przestrzegać zasad, żeby odejść? To nie miało sensu. A kiedy wróciłem, widziałem rzeczy zupełnie inaczej. Nie osądzam nikogo za jego religię, bo sam kiedyś wierzyłem w pewien sposób, którego mnie nauczono. Więc nie mogę cię osądzać za to, w co wierzysz, ponieważ nie umarłeś i tego nie widziałeś.

Kiedy jednak wróciłem, przestałem widzieć ludzi. Widziałem dusze. I tak teraz żyję. Nie patrzę na ciebie inaczej niż na duszę. I staram się pomagać każdemu, komu mogę. I najczęściej niczego nie oczekuję w zamian, bo to materialne. Materialne, wasze materialne rzeczy – wszystko się zmienia. To już nie jest ważne, bo przecież tego ze sobą nie zabierzesz. Więc rzeczy, o które kiedyś się martwiłem, staram się już nie martwić.

Pomagaj, komu możesz, kiedy możesz. Tego chce Bóg. Jesteśmy tu, żeby sobie pomagać. A jeśli nie potrafisz znaleźć sposobu, żeby to robić, to co innego ma znaczenie?