Latem 1964 roku słońce paliło bezlitośnie. Miałam wtedy zaledwie cztery lata i beztrosko pluskałam się w płytkiej części basenu, w kompleksie naszego apartamentowca. Obok starsza siostra, trochę dalej mój osiemnastomiesięczny brat w brodziku. Mama, pielęgniarka z zawodu, czuwała nad nami wszystkimi. Basen tętnił życiem, wręcz kipił od ludzi, a mimo to chwila nieuwagi, jeden niewłaściwy ruch, zmienił wszystko.
Odpychałam się nogami, poruszając się tyłem, w stronę głębszej wody. W pewnym momencie moje stopy przestały czuć dno. Zaskoczona, wpadłam w panikę. Płuca wypełniły się wodą. Nie wiedziałam, co robić, jak się ratować. Tonęłam. Panika była gorąca i lepka, jak syrop, który powoli mnie oblepiał, dusił. Ciemność przyszła nagle, gęsta i aksamitna, zamykając świat w ułamku sekundy.
Ponad taflą, poza ciałem
Potem pamiętam jedynie, że unosiłam się. Lekko, bez wysiłku, jak puszyste nasionko mlecza niesione przez letni wiatr. Nie było bólu, nie było strachu. Z perspektywy unoszącego się ducha widziałam moje małe, czteroletnie ciało na dnie basenu. Obserwowałam je z góry, z pewnym zdziwieniem, jakby to była jakaś dziwna, obca rzecz. Rozpoznałam je jednak bez wahania.
Różowa, plastikowa czepek, błyszcząca pod taflą wody, była moim niepodważalnym znakiem rozpoznawczym. „To ja” — pomyślałam. „Ale przecież jestem tutaj, unosząc się”. Nagle zrozumiałam, że jestem jednocześnie tu i tam, świadoma dwóch rzeczywistości, a jednak wolna od fizycznego ciężaru, od tego małego ciała, które leżało bezwładnie pod wodą. Byłam świadomością, czystą esencją, wyzwoloną z ograniczeń formy.
„Unosiłam się ponad basenem, a pod sobą widziałam moje małe ciało. Wiedziałam, że to ja, choć jednocześnie byłam gdzieś indziej, lżejsza niż powietrze. To było pierwsze zrozumienie, że jestem czymś więcej niż tylko moim fizycznym istnieniem.”
Gdzie czas traci znaczenie
W tamtej przestrzeni czas stracił swoje ziemskie znaczenie. Nie było zegarów, minut ani godzin. Był tylko byt, istnienie, otulone bezgraniczną miłością i absolutnym bezpieczeństwem. Nie była to miłość, jaką znałam z ziemskiego życia, przesiąknięta oczekiwaniami czy lękiem. To była substancja, powietrze, którym oddychałam, światło, które przenikało każdą moją cząstkę. Poczułam się bezpieczna, po raz pierwszy w życiu naprawdę bezpieczna.
W moim dzieciństwie, naznaczonym depresją ojca i jego alkoholizmem, dom często bywał miejscem pełnym wybuchowych emocji i poczucia zagrożenia. A tam, w tej błogiej otchłani, panowała cisza tak gęsta, jak mgła o poranku, i spokój tak głęboki, że poczułam, jakbym wreszcie wróciła do domu, którego szukałam całe życie. Nie chciałam wracać. Kto chciałby opuszczać to niewypowiedziane piękno, tę absolutną błogość? Ale wtedy pojawiło się poczucie wyboru.
Wiedziałam, że przede mną decyzja, cienka granica między dwoma światami: rajskiej błogości i ziemskiego cierpienia. I wtedy poczułam. Poczułam emocje mojej mamy – jej rozpacz, jej złamane serce, jej ból tak intensywny, że przenikał przez wymiary. Wiedziałam, że jeśli nie wrócę, ona nigdy nie podniesie się po tej stracie. Jej serce nigdy by się nie zagoiło. Czułam też, że powrót nie będzie łatwą ścieżką.
Że życie tam, na dole, będzie pełne wyzwań i trudności. Ale miłość do niej była kotwicą, silniejszą niż wszelka nieważkość tamtego wymiaru. To była nieodparta siła, która przeciągnęła mnie z powrotem. Podjęłam decyzję. Musiałam wrócić.
Pielęgniarka wie najlepiej
Następną rzeczą, jaką pamiętam, było uczucie chłodu i wilgoci, a potem ostry, nagły ból w płucach. Mama. To ona mnie wyciągnęła. Pielęgniarka z wieloletnim doświadczeniem, wiedziała, jak mnie reanimować. Po latach opowiedziała mi, że przez dłuższą chwilę mnie z nią nie było. Byłam sina, nie oddychałam. Z jej klinicznej perspektywy wiedziała, że byłam bardzo blisko odejścia.
Dla czterolatka nie ma czegoś takiego jak „przed” i „po” w sensie oceny życiowej zmiany. Po prostu akceptuje się to, co się wydarza. I ja to przyjęłam. Od tamtego dnia wiedziałam jednak, że istnieje coś więcej niż moje fizyczne ciało, że mam świadomość, która może funkcjonować poza nim.
„Kiedy mama mnie reanimowała, przez dłuższą chwilę mnie z nią nie było. Byłam sina, nie oddychałam. Klinicznie byłam prawie po drugiej stronie, ale miłość matki sprowadziła mnie z powrotem.”
Dar i ciężar otwartości
Ten portal do „drugiej strony”, który otworzył się w basenie, nigdy się nie zamknął. Z czasem stałam się tym, co dziś nazwalibyśmy osobą niezwykle intuicyjną, psychicznie wrażliwą. Widziałam duchy, czasem wcale nieprzyjemne, czułam rzeczy, zanim się wydarzyły. Miałam zdolność jasnowidzenia, jasnosłyszenia, jasnoczucia. Mogłam zdalnie odbierać obrazy, zapachy, wiedzieć. Całe moje dzieciństwo było przesiąknięte tymi doświadczeniami.
Myślałam, że wszyscy tak mają. Aż zaczęłam o tym mówić i odkryłam, że ludzie nie tylko nie rozumieją, ale wręcz uważają mnie za dziwaczkę. To mnie zamknęło w sobie. Stałam się wycofana, boleśnie nieśmiała. Istniał ogromny zgrzyt między prawdą, pięknem i miłością, których doświadczyłam „po drugiej stronie”, a ziemskim życiem, pełnym kłamstw i okrucieństwa. Widziałam ludzką dwulicowość, czułam nieuczciwość.
„Dlaczego ludzie są tacy?” — zastanawiałam się. „Czy oni nie wiedzą, że możemy być kochający i życzliwi? Czy nie wiedzą, co jest po drugiej stronie?” Odpowiedź brzmiała: nie, nie wiedzieli. Ukojenie znajdowałam w kościele i w kontakcie z dziadkami. Dziadek, syn rdzennych Amerykanów, uczył mnie słuchać wiatru i rozmawiać z drzewami. Nazywał mnie „małym pow-wow”, co w jego kulturze oznacza uzdrowiciela.
Babcia, z pochodzenia Pensylwańska Holenderka, miała swoje własne, niezwykłe zdolności – wiedziała o śmierci bliskich, słysząc trzy pukania do drzwi. Oboje byli otwarci na to, co niezwykłe. To oni pomogli mi zaakceptować to, kim się stałam.
Cień w kuchni
Pamiętam też niezwykłe zdarzenie, które potwierdzało moje „odmienne” doświadczenia. Byłam jeszcze dzieckiem, miałam około czterech, może pięciu lat, niedługo po incydencie w basenie. Spałam u dziadków. Pewnego popołudnia, gdy babci nie było w domu, dziadek i moja kuzynka siedzieli w kuchni, jedząc późny posiłek. Ja miałam leżeć w łóżku i drzemać. Nagle oboje spojrzeli w stronę kuchennych drzwi i zobaczyli mnie, stojącą tam i patrzącą na nich.
Dziadek, trochę zirytowany, powiedział: „Powinnaś być w łóżku!” i klasnął w dłonie. W tej samej chwili zniknęłam im sprzed oczu. Oboje byli przerażeni. Natychmiast pobiegli do pokoju, w którym spałam. Znaleźli mnie w łóżku, śpiącą twardo, jak gdyby nigdy nic. Byli wstrząśnięci. Dziadek, choć był człowiekiem otwartym, nie rozumiał, jak to się stało.
Ja też nie mam żadnych wspomnień z tego zdarzenia; usłyszałam o nim dopiero lata później, już jako dorosła kobieta. To, co oni widzieli, było najprawdopodobniej moją świadomością, która z łatwością podróżowała poza ciałem, nawet podczas snu. Dla mnie to było naturalne, nie wymagało wysiłku, po prostu się działo.
Ścieżka miłości i służby
Postanowiłam wykorzystać swoje doświadczenie, by pomagać innym. Byłam wolontariuszką w ośrodku kryzysowym, doradczynią w szkole. To z tamtego okresu pochodzą eksperymenty z „widzeniem na odległość” pod okiem emerytowanego inżyniera. Kiedy uciekało dziecko, potrafiłam połączyć się z jego energią i posłać mu wiadomość: „Zadzwoń do domu. Wróć do domu. Wszystko będzie dobrze”. Działo się to zaskakująco często.
To utwierdziło mnie w przekonaniu, że moją drogą jest bycie użyteczną i pomocną. Mimo to, życie nie oszczędzało trudności. Miałam dwóch synów ze specjalnymi potrzebami, małżeństwo się rozpadło. Czułam się przytłoczona, sięgałam po alkohol. Musiałam sama sobie pomóc, zapisać się na spotkania. To była kolejna ważna decyzja – zaakceptować własne słabości i dążyć do bycia lepszą sobą. Zaczęłam zgłębiać techniki energetyczne.
Moja mama pokazała mi moc terapeutycznego dotyku, ja szkoliłam się w Reiki. W wieku 45 lat, jako samotna matka, postanowiłam studiować zdrowie publiczne, szukając holistycznych rozwiązań dla problemów moich dzieci. Ten wewnętrzny kompas, który otrzymałam w basenie, prowadził mnie przez życie. Zawsze czułam, że moja „wyższa jaźń” patrzy, pytając: „Czy naprawdę nie możesz lepiej? Sprawdź się”.
Kiedy niewidzialne staje się widzialne
Potwierdzenie tego, że mój wewnętrzny portal pozostał otwarty, przyszło w niezwykły sposób we wrześniu 2005 roku. Miałam wtedy 45 lat. Przestałam uczęszczać na spotkania wsparcia, pochłonięta studiami, pracą i wychowaniem dzieci. Wtedy dowiedziałam się o Davidzie, bardzo miłym mężczyźnie, który trafił do ICU. Od trzech i pół tygodnia był w śpiączce, podtrzymywany przy życiu przez maszyny, umierający.
Jego matka przyleciała z San Francisco, by się z nim pożegnać i przyszła na spotkanie wsparcia. Zrezygnowana, podpisała już dokumenty pogrzebowe. Gdy spotkanie dobiegało końca, poczułam, że muszę coś powiedzieć. Wypowiedziałam słowa, których mój umysł nie planował: „Nie sądzę, żeby powinna pani tracić nadzieję”. Spojrzała na mnie, jakbym była szalona. Natychmiast zaoferowałam jej modlitwę i sesję Reiki.
Zgodziła się, choć wydawało się, że David nie przeżyje nocy. Jego stan był beznadziejny: rzadka forma zapalenia naczyń (ziarniniakowatość Wegenera), niewydolność nerek, ostra niewydolność oddechowa, zapadnięte płuco, obustronne zapalenie płuc, sepsa, migotanie przedsionków, zakrzepy krwi. Był w paraliżu, niewystarczająco dotleniony. Medycznie — bez szans. Ta historia, choć nie była moim bezpośrednim NDE, stała się kamieniem milowym.
Była świadectwem, że moje „poznanie”, to intuicyjne wyczucie z głębi, to światło, które mnie kiedyś otoczyło, jest prawdziwe i może mieć realny wpływ na świat fizyczny. To, co wydarzyło się z Davidem później, tylko potwierdziło, że miłość i intencja są najpotężniejszymi siłami, zdolnymi przekraczać to, co ziemskie, zmieniać pozornie beznadziejne sytuacje.
To przypomniało mi o lekcji, którą otrzymałam jako czterolatka w basenie: o tym, że jesteśmy wszyscy jedną ludzką rodziną, połączeni w niewidzialny sposób. I że to miłość jest tą jedyną rzeczą, na której naprawdę musimy się skupić. Wiedza, którą odebrałam wtedy, w tym stanie poza ciałem, kształtuje mnie do dziś.
Jest latarnią, która pozwala mi iść naprzód, nawet gdy droga jest kręta, i przypomina, że cel jest zawsze jeden: szerzyć miłość i współczucie. Bo to jedyny sposób na uleczenie tego świata.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz