Zatoka Omańska, 8 września 2021: załoga AC-130 i około 25 „zimnych kul” w podczerwieni

Czym jest ten dokument?

DOW-UAP-D101 to siedmiostronicowy Intelligence Information Report (IIR), czyli raport informacyjny wywiadu, o serii obserwacji UAP nad Zatoką Omańską 8 września 2021 roku. Według opisu w katalogu war.gov IIR to standardowy format, którym wojsko i wywiad USA przekazują nieocenione informacje m.in. ze źródeł osobowych (HUMINT). Dokument zastrzega to wprost: jest „raportem informacyjnym, a nie ostatecznie ocenioną informacją wywiadowczą”.

Raport w systemie utworzyła 27 kwietnia 2022 roku komórka AFSOC A2OX „MOTHERSHIP” (AFSOC to dowództwo operacji specjalnych Sił Powietrznych USA, Hurlburt Field na Florydzie), z klauzulą SECRET//NOFORN. Informację pozyskano 7 kwietnia 2022 roku w bazie Cannon w Nowym Meksyku; źródło miało do niej bezpośredni dostęp w ramach obowiązków służbowych. Dokument odtajnił 20 marca 2026 roku gen. dyw. Richard A. Harrison, szef sztabu USCENTCOM (Dowództwa Centralnego USA), a 26 marca 2026 zatwierdzono go do przekazania AARO.

Strona 1: metadane IIR, kolektor AFSOC A2OX „MOTHERSHIP”, streszczenie i adnotacja o odtajnieniu z 20 marca 2026.

„UAP obserwowano jako zimne kule lecące na mniejszych wysokościach, z prędkością od 250 do 1300 mil na godzinę, w różnych formacjach, a także manewrujące agresywnie. UAP wydawały się też reagować na ogień głównego działa samolotu.”

Flara, działo i dwie zimne kule

Załoga samolotu wsparcia ogniowego AC-130 (gunship) sił specjalnych USA (USSOF) prowadziła po zmroku ćwiczenia ogniowe nad Zatoką Omańską. Zrzuciła flarę aktywowaną wodą jako cel pozorowany, weszła w krąg wokół niej, a oficer systemów bojowych (CSO) skanował okolicę głowicą elektrooptyczną i podczerwieni (EO/IR). Gdy skierował czujnik w trybie podczerwieni z powrotem na flarę, zobaczył dwie zimne kule o średnicy około 4 stóp, wiszące nieruchomo 0–20 stóp nad wodą przez około 15 sekund.

Potem nacisnął spust 105-milimetrowego działa. Według raportu w krótkiej chwili między naciśnięciem spustu a odrzutem działa obie kule szybko odleciały od flary i zniknęły z obrazu czujnika, nie zmieniając wysokości.

Strona 2: treść meldunku, obserwacja początkowa, formacje, awaria rejestratora.

„Jak delfiny w stadzie”: około 25 obserwacji w jednym locie

W czasie całego lotu załoga naliczyła około 25 przypadków UAP, widocznych w podczerwieni jako zimne kule, zarówno w trybie „biały gorący”, jak i „czarny gorący”. Dwa obiekty leciały w luźnej, skoordynowanej formacji; inne widziano w trójce, jeszcze inne lecące chaotycznie i „manewrujące agresywnie”.

„Dwa UAP leciały w luźnej, lecz skoordynowanej formacji, na przemian zwiększając i zmniejszając wysokość jak fala i manewrując wokół siebie, nad sobą i pod sobą tak, jak delfiny bawią się w stadzie. (KOMENTARZ ŹRÓDŁA: One [UAP] wiedziały, że lecą razem).”

Raport oddziela tu obserwację od interpretacji. Porównanie do delfinów, „agresja” i to, że obiekty „wiedziały, że lecą razem”, to język zgłaszającego, a nie ustalona cecha obiektów.

Zepsuty rejestrator i sześć nagrań

CSO wyliczył prędkości pokładowym narzędziem TACTOOL: maksymalna zaobserwowana prędkość manewrowa 1300 mil na godzinę, minimalna 250 mil na godzinę (ok. 400–2100 km/h). Raport dodaje: „nie zaobserwowano żadnych środków napędu”.

„Załoga AC-130 próbowała zapisać całość materiału EO/IR z obserwacji UAP, ale pokładowy cyfrowy rejestrator wideo (DVR) w niewyjaśniony sposób zawiódł i dane wideo uległy uszkodzeniu.”

Raport wspomina też załączone filmy, na których widać płynnie obracający się lub nieruchomy czujnik i „wiele UAP przemykających” po obrazie, oraz prezentację z sześcioma osadzonymi nagraniami (SECRET//NOFORN). Według opisów AARO sześć opublikowanych nagrań (DOW-UAP-PR117–PR122, od 2 do 34 sekund) to wtórne ujęcia ekranu czujnika podczerwieni, nagrane telefonem komórkowym, wykonane w tym samym czasie. Nie są to natywne dane czujnika, a sposób nagrania ogranicza jakość obrazu. Raport nie mówi, kto i kiedy nagrał ekran.

Strona 5: pełny tekst depeszy z obserwacjami, prędkościami i komentarzami.

Co z tego wynika?

Meldunek rozesłano do kilkudziesięciu adresatów, m.in. FBI, DIA i DNI, a w rozdzielniku agencji wymieniono też CIA, NASA i FAA. Raport uzgodniono z biurem attaché obrony USA w Maskacie i z SOCCENT J2X „bez komentarza”, a źródło jest dostępne do ponownego kontaktu. Mimo to IIR pozostaje nieocenioną relacją źródła, nie wynikiem śledztwa. Raport nie rozważa wyjaśnień, a w aktach nie ma oceny AARO; nagrania figurują jako niewyjaśnione zgłoszenia UAP.

Redakcje

Dokument odtajniono w przeglądzie USCENTCOM o sygnaturach MDR 26-0049 do MDR 26-0061. Kodem 1.4(c) zaczerniono m.in. numer seryjny IIR, nazwę systemu źródłowego i fragment komentarza polowego; zaczerniono też część współrzędnych MGRS. W stopkach stron widnieją kody 3.5c i (b)(6). Pierwotna instrukcja odtajnienia brzmiała „50X1-HUM”. Sama relacja zachowała się prawie w całości: wiadomo, co załoga zgłosiła, nie wiadomo, kim byli jej członkowie.