US Navy — fotogrametryczna analiza filmów z Montany i Utah (1953)

Czym jest ten dokument?

Memorandum Ośrodka Interpretacji Fotograficznej US Navy (Naval Photographic Interpretation Center, PIC) z 4 maja 1953 roku, skierowane do Dyrektora Wywiadu Marynarki (DNI, OP-322H4D). To raport postępu z fotogrametrycznej analizy dwóch filmów z niezidentyfikowanymi obiektami: kolorowej taśmy 16 mm nakręconej w Utah 2 lipca 1952 roku oraz wcześniejszego materiału z Montany z 1950 roku. Zlecenie przyszło z zewnątrz – o interpretację poprosiły Siły Powietrzne (USAF) pismami z 27 października i 24 listopada 1952 roku. Dokument nosił klauzulę „Confidential” i liczy 23 strony, z których większość zajmują wykresy pomiarowe.

Dwa filmy, jedno zlecenie

Strona 1 – arkusz obiegowy Biura Aeronautyki (BuAer) z pieczęciami „Reviewed by NAVAIR Declass Project” i „Declass in full” na mocy dekretu EO 12958.

Materiał z Utah to około 30 stóp taśmy, która dotarła do laboratorium w fatalnym stanie: sucha, krucha i pękająca. Analitycy najpierw ją zdublowali, z korektą koloru, żeby w ogóle dało się pracować. USAF dołączył listę pytań, na które analiza miała odpowiedzieć, a raport zastrzega, że wyniki „niekoniecznie odzwierciedlają oficjalne stanowisko Departamentu Marynarki ani tego Ośrodka”. Badanie wykonał Wydział Fotogrametrii Departamentu Oceny.

Pomiar światła klatka po klatce

Metoda była na owe czasy drobiazgowa. Projektor stop-klatkowy rzucał obraz w powiększeniu 22x na matową szybę, a jasność każdego obiektu mierzono densytometrem Densichron model 2150, kalibrując tło nieba na gęstość 3,0. Kolor obiektów był „dość stały, niebiesko-biały”, za to rozmiar i jasność zmieniały się przez cały film. Autorzy uczciwie odnotowali słabość pomiaru: badali „duplikat kopii”, więc środek obrazów mógł zostać przepalony przy kopiowaniu. Minimalna różnica gęstości 0,4 pozwalała jednak wciąż śledzić względną jasność.

Strona 10 – załącznik 13: równoległe wykresy gęstości (jasności) i wielkości kątowej jednego obiektu, klatka po klatce, „ukazujące możliwą zależność”.

Ani zjawisko naturalne, ani znana technika

Przy roboczym założeniu, że obiekty leciały 5 mil od kamery, ich rozmiar oszacowano na 16 do 98 stóp (około 5–30 m), a kształt na dyskowaty. Z 55 pomiarów filmu z Utah wyszły prędkości od 378 do 2457 mph, maksymalne przyspieszenie 965 g i hamowanie aż 1479 g. Film z Montany, pewniejszy dzięki obiektom naziemnym w kadrze jako punktom kontrolnym (322 pomiary), dał prędkości do 1117 mph i hamowanie rzędu 600–650 g. Właśnie te wartości wykluczyły ptaki, samoloty i balony. Większość zespołu uznała, że obrazy to źródła światła, nie powierzchnie odbijające.

„W obu przypadkach, źródła światła czy powierzchni odbijającej, wygląda na to, że obiekty mają naturę, której nie potrafimy zidentyfikować w kategoriach zjawisk naturalnych ani powszechnie znanych obiektów wykonanych przez człowieka.”

„Nic nie wskazuje, jakiego rodzaju obiekty mogły wywołać te obrazy, poza tym, że muszą być konstrukcji, projektu i materiału powszechnie nieznanych.”

Zbieżność z klasycznymi przypadkami

To już kontekst historyczny, nie treść memorandum. Data i miejsce z dokumentu (Utah, 2 lipca 1952) pokrywają się z głośnym filmem z Tremonton, nakręconym przez podoficera marynarki Delberta Newhouse'a, a „film z Montany z 1950 roku” odpowiada taśmie z Great Falls, nagranej w sierpniu 1950 roku przez Nicka Marianę. Oba materiały trafiły też pod lupę USAF i panelu Robertsona (styczeń 1953), który uznał obiekty z Utah najpewniej za ptaki, a z Montany za odblaski samolotów. Sam dokument nie wymienia jednak nazwisk operatorów ani nazw miejscowości – identyfikacja opiera się wyłącznie na zbieżności dat i stanów.

Co to znaczy?

Wojskowe laboratorium fotointerpretacyjne, mierząc a nie spekulując, doszło do wniosku odwrotnego niż późniejsza oficjalna narracja o ptakach i odblaskach. Wstępne dane pokazano astronomom i fizykom z poświadczeniem bezpieczeństwa – nie umieli wyjaśnić obiektów w warunkach, w jakich wykonano zdjęcia, ani rozpoznać w nich techniki. Raport pozostaje jednak ostrożny: to wnioski wstępne, nikt ich nie skonfrontował z niezależną weryfikacją, a na koniec zapowiedziano analizę spektrofotometryczną taśmy z Utah.

„Z powodu braku odpowiedniego sprzętu, pieniędzy i personelu dochodzenie było ograniczone. Istnieją oczywiste testy, które można przeprowadzić, by potwierdzić lub obalić część przedstawionych ustaleń. Sugeruje się ich podjęcie.”

Redakcje

Dokument odtajniono w całości: na arkuszu obiegowym widnieją pieczęcie projektu deklasyfikacyjnego NAVAIR z adnotacją „Declass in full” i numerem NND, a dawne klauzule „Confidential” są przekreślone. W udostępnionym skanie nie widać zaczernień – przeszkodą jest raczej wiek mikrofilmu: odręczne parafy na arkuszu obiegowym i gęste siatki wykresów miejscami pozostają ledwo czytelne.