Raporty incydentów 1949 - Latające dyski

Czym jest ten dokument?

To monumentalny, 143-stronicowy zbiór raportów incydentów UFO skompilowany przez McChord Field Flight Service Center (stan Waszyngton, USA) w ramach systemu raportowania „latających dysków” ustanowionego rozkazem Departamentu Sił Powietrznych z 6 lutego 1948 r. Dokumenty noszą klauzule od RESTRICTED do SECRET i obejmują kilkadziesiąt oddzielnych obserwacji z okresu grudzień 1948 – wrzesień 1949, zgłoszonych przez personel wojskowy, kontrolerów lotniczy, pilotów linii lotniczych i cywilów z całych Stanów Zjednoczonych i zachodniego Pacyfiku.

Zbiór stanowi oficjalną dokumentację systemu zbierania informacji o UFO — każdy raport wypełnia standardowy formularz, zawierający: lokalizację, czas, pogodę, dane świadków, opis obiektu (liczba, kształt, rozmiar, kolor, prędkość, kierunek, manewrowalność, wysokość, dźwięk, smuga), uwagi ogólne i ocenę wiarygodności świadków.

Rozkaz założycielski — „Reporting of Information on Flying Discs”

Rozkaz z 6 lutego 1948 r. — „Reporting of Information on ‘Flying Discs’” — ustanawia oficjalny system raportowania obserwacji UFO. Wszystkie raporty mają być przesyłane bezpośrednio do Wright-Patterson AFB (Air Materiel Command)

Ostatnia strona zbioru (str. 130) zawiera kopię rozkazu z 6 lutego 1948, który ustanowił cały system:

„Wszelkie informacje dotyczące obserwacji tzw. latających dysków, które zostaną pozyskane lub docierają do instalacji Sił Powietrznych w Stanach Zjednoczonych i na Alasce, będą przesyłane bezpośrednio do Commanding General, Air Materiel Command, Wright-Patterson Air Force Base, Dayton, Ohio, uwaga: MCIAXO.”

Rozkaz określa 10 parametrów do odnotowania: (1) liczba, (2) kształt, (3) rozmiar, (4) kolor, (5) prędkość, (6) kierunek, (7) manewrowalność, (8) wysokość, (9) dźwięk, (10) smuga spalinowa. Ten sam formularz widoczny jest w każdym raporcie w zbiorze.

Najważniejsze incydenty

Spokane, Waszyngton — 8 dysków szybszych niż B-29 (24 lipca 1949)

Raport ppk. Livesaya — cywilny obserwator Mr. Miller widział formację 8 dyskowych obiektów „znacznie większych niż B-29” lecących szybciej niż bombowiec nad Spokane. Pilot B-29 na 13 500 stóp nie zauważył niczego

Mr. Miller zgłosił, że z domu usłyszał dźwięk podobny do formacji odrzutowców. Wyszedł na zewnątrz — jedyny samolot na niebie to B-29. Około 1000 stóp wyżej dostrzegł formację 8 obiektów w kształcie dysku, każdy większy niż B-29, lecących w tym samym kierunku ze wschodu na zachód, ale „ze znacznie większą prędkością”. Prędkość: „znacznie szybciej niż B-29”. Wysokość: szacowana na 14–15 tysięcy stóp. Dźwięk: „podobny do formacji odrzutowców”. Pilot B-29 (AF-7742) na 13 500 stóp w tym samym czasie nie zaobserwował niczego niezwykłego. Mr. Miller oświadczył, że „nie pił i miał dobry wzrok”.

Portland, Oregon — pilot linii lotniczych ściga obiekt (1 sierpnia 1949)

Klauzula: SECRET. Kapitan Thrush z Southwest Airlines (samolot Martin 202), zbliżając się do Portland od wschodu, zauważył obiekt z dwoma czerwonymi światłami i jednym białym na wysokości około 6000 stóp, 5 mil na zachód od Stevenson (Waszyngton). Obiekt śledzony przez kpt. Thrusha — był za nim i lekko w lewo, utrzymując tę samą pozycję aż do Portland.

Gdy wieża Portland poinformowała o „niezidentyfikowanym obiekcie latającym zrzucającym flary” nad lotniskiem, kpt. Thrush skręcił o 180° i próbował przechwycić obiekt. Raportował, że obiekt „skręcił na południowy wschód i wydawał się bez trudu oddać się od niego”. Szacowana prędkość: 210 mil na godzinę. Pan Penhallegan, inny świadek w ruchu kołowym nad Portland, potwierdził obserwację — obiekt na wysokości 500–800 stóp powyżej niego, w odległości ok. 20 mil na wschód. Jedyny wojskowy samolot w okolicy (B-69) nie zrzucał flar i nie krążył nad Portland.

Medford, Oregon — 5 kontrolerów lotów widzi 3 obiekty (8 sierpnia 1949)

Raport CONFIDENTIAL z McChord Field — 5 imiennie wymienionych kontrolerów lotów z Medford Airways i CAA Tower obserwuje 3 okrągłe, nieruchome obiekty przez ponad godzinę

Pięciu świadków: kapral Conger, sierżant Paulson, kapral Bishop (AACS Air/Ground operators, Medford Airways) oraz G.H. Milligan i Jack Edmonds (operatorzy wieży CAA) obserwowali 3 okrągłe obiekty między 11:20 a 12:30. Obiekty były nieruchome, połyskliwe i srebrne, widoczne golym okiem i przez lornetkę, na wysokości szacowanej na 40–60 tysięcy stóp. Niebo czyste, widoczność 30 mil. Obiekty nie wyglądały jak balony ani samoloty — nie miały żadnych widocznych elementów. Wiarygodność świadków oceniono jako najwyższą: „Obaj obserwatorzy są uważani za w pełni wiarygodnych, kompetentnych (...) psychologicznie stabilnych”.

Fairfield-Suisun AFB, Kalifornia — obiekt nad bazą (3 grudnia 1948)

Podpisane oświadczenie Bruce’a M. McFarlanda z 1901 AACS Squadron — obiekt „w żadnym wypadku nie był lampką nawigacyjną samolotu”, prędkość szacowana na ponad 200 mil/h, pionowe wznoszenie do 20 000 stóp

Bruce Marlin McFarland, Weather Observer z 16th Weather Squadron (1901 AACS, Fairfield-Suisun AFB, Kalifornia) złożył podpisane oświadczenie pod przysięgą. O 20:15 dnia 3 grudnia 1948 dostrzegł z wieży kontrolnej oświetlony obiekt ok. 2 mile na północ, na niskiej wysokości (500–1000 stóp), lecący z prędkością ponad 200 mil na godzinę. Obiekt miał „lekki, niestały ruch falowy”. Gdy osiągnął 1500 stóp, rozpoczął niemal pionowe wznoszenie, osiągając ok. 20 000 stóp, po czym skręcił na południowy wschód i zniknął. Drugi kontroler z wieży również zaobserwował obiekt. McFarland stwierdził: „Jestem przekonany, że nie była to lampka nawigacyjna samolotu. Światło było wyraźnie widoczne gołym okiem, jaskrawe, ale nie oślepiające, podobne rozmiarami do lamp startowych bazy”.

Baza Morska Kodiak, Alaska — światło na dwóch przeleciach (11 kwietnia 1949)

Marszatek W.G. McKenzie z bazy morskiej Kodiak zgłosił Oficerowi Wywiadu obserwację „niezwykłej manifestacji świetlnej” nad bazą. Według szefa radarowego, obiekt po raz pierwszy zauważony około Anchor Bay, był „okrągły lub jajowaty z płomieniami na obwodzie, lecący na kursie szybko zmiennym”. Obiekt pokonał trasę dwukrotnie: Anchor Bay → Puffin Island i z powrotem. Pierwsza myśl McKenziego: to odrzutowiec lub rakieta — ale „żaden odrzutowiec ani rakieta nie były w locie”.

Guam/Rota — obiekt na radarze, prędkość 4200 mil/h (6 stycznia 1949)

Raport SECRET płk. Moormana Jr. — wykrycie radarowe obiektu lecącego z prędkością 4200 mil/h między wyspą Guam a Rota, kierunek NE→WSW

Płk. Thomas S. Moorman Jr. (Commanding, 514th Weather Wing, Tinker AFB, Oklahoma) przesyła Semi-Monthly Intelligence Summary, w którym ujawnia wykrycie radarowe. Biała substancja na radarze, lecąca z północnego wschodu na południowy zachód z prędkością ok. 4200 mil na godzinę (średnio 6700 km/h!) — prędkość określona metodą triangulacji. Obiekt na namiarze ok. 45° względem kursu samolotu, odległość 30 mil, zniknął po ok. minucie. „Substancja przemieszczała się po linii prostej i była zdecydowanie biała, widoczność doskonała (trzy czwarte księżyca).”

Olmsted AFB, Pensylwania — szczegółowy formularz (wrzesień 1949)

Formularz standardowego raportu UFO — 10-punktowa struktura: kształt, rozmiar, kolor, prędkość, kierunek, manewrowalność, wysokość, dźwięk, smuga spalinowa. Ten format stosowany był we wszystkich raportach w zbiorze

Fort Knox, Kentucky — obracający się obiekt (7 lutego 1949)

Raport CONFIDENTIAL z Godman Field. O 02:00 jasny obiekt widoczny na południowy zachód od bazy, śledzony z lornetki. Kolory: jasna zieleń, żółty, czerwony. Obiekt „wydawał się obracać”, zmniejszając się z upływem czasu. O 03:00 zniknął całkowicie na południowym zachodzie po serii jasnych błysków. Kopia wysłana do Chief of Staff, USAF, Director of Intelligence.

Hawaje — Hickam AFB, niezidentyfikowany kontakt lotniczy (luty 1949)

Memorandum SECRET płk. Ernesta S. Moona (Assistant Chief of Staff, Intelligence & Security, MATS) do kpt. Hathawaya. 1810th AACS Group, Hickam AFB próbował zidentyfikować obiekt — „próbowano sprawdzić Charlie Five Four (...) ale Charlie Five Four PD nie kontaktował się ani nie był w rejonie”. W okolicy były dwa Roger Five Dogs — to okręty marynarki (Charlie Five Four PD = oznaczenie marynarki), ale żaden nie pasował do kontaktu. Rozważano też „Trans-Pac ship departing for Johnston Island”. Konkluzja: „w obrębie tak dużej liczby lotnisk na tym terenie niemożliwe jest ustalenie, czy kontakty z innymi wieżami miały miejsce”.

Wzorce obserwacji

Analiza 143 stron ujawnia powtarzające się cechy obserwacji:

• Kształty: okrągłe/dyskowe (najczęściej), jajowate, cylindryczne (w jednym przypadku 60 stóp długości × 10 stóp średnicy — szkic załączony)
• Kolory: biały/srebrny (dzień), czerwony/pomarańczowy/bursztynowy (światła nocne), zielony (rzadko)
• Prędkości: od „nieruchomych” (Medford, 40–60k stóp, ponad godzinę) po 4200 mil/h (radar Guam)
• Zachowanie: pionowe wznoszenie, nagłe przyspieszenie, śledzenie samolotów, zmiana kierunku
• Brak dźwięku: wielokrotnie podkreślany — „gdyby to był odrzutowiec, powinien być słyszalny”
• Świadkowie: przeważnie personel wojskowy, kontrolerzy lotów, piloci — systematycznie weryfikowani (FBI, policja, pracodawca, sąsiedzi)

System weryfikacji świadków

Szczególnie imponujący jest system weryfikacji wiarygodności świadków (widoczny na str. 110). Każdy raport zawiera sekcję „Reliability of observer”, gdzie sprawdzano:

• Sąsiedzi: „obaj obserwatorzy uważani za w pełni wiarygodnych i kompetentnych lotników przez kolegów z NCO”
• Policja: „żadnych zapisów policyjnych”
• FBI: „żadnych zapisów FBI o obserwatorach”
• Pracodawca (AACS): „oficer AACS dowodzący obserwatorami uważa ich za jednostki wysokiej klasy, w pełni kwalifikowane zarówno psychicznie jak i fizycznie (...) uważani za kompetentnych, wiarygodnych, psychologicznie stabilnych”

Samolot Chance-Vought V-173 — próba wyjaśnienia?

Na jednej ze stron (ok. str. 70) załączono szkic samolotu Chance-Vought V-173 (XF5U-1) — eksperymentalnego „latającego naleśnika” US Navy o kształcie dyskowym. Prawdopodobnie dołączono go jako potencjalne wyjaśnienie części obserwacji — V-173 rzeczywiście latał w latach 1942–1947 z bazy Bridgeport, Connecticut. Jednak większość obserwacji w zbiorze opisuje obiekty o parametrach dalece przekraczających możliwości V-173 (prędkość max V-173: 222 km/h — obserwowane obiekty: 4200 mil/h).

Kluczowe fakty

• 143 strony oficjalnych raportów — jeden z największych zachowanych zbiorów wczesnych raportów UFO
• System raportowania z 1948: rozkaz Departamentu Sił Powietrznych nakazujący przesyłanie wszystkich obserwacji „latających dysków” bezpośrednio do Wright-Patterson AFB
• Prędkość 4200 mil/h na radarze (Guam/Rota) — żaden samolot 1949 roku nie osiągał nawet 1/5 tej prędkości
• 8 dysków w formacji nad Spokane, każdy większy niż B-29, ze świadkiem cywilnym i potwierdzeniem B-29 w okolicy
• Pilot Southwest Airlines próbował przechwycić obiekt nad Portland — obiekt „bez trudu się oddalił”
• 5 kontrolerów lotów obserwowało 3 nieruchome obiekty przez godzinę nad Medford na 40–60k stóp
• Podpisane oświadczenia pod przysięgą z weryfikacją FBI, policji i pracodawcy
• Klauzule SECRET i CONFIDENTIAL — wojsko traktowało obserwacje jako sprawę bezpieczeństwa narodowego

Dlaczego ten dokument jest ważny?

Zbiór raportów incydentów z McChord Field to jedna z najbardziej kompletnych zachowanych kolekcji wczesnych raportów UFO w historii amerykańskiego wojska. Dokumenty powstały w ramach oficjalnego systemu raportowania ustanowionego specjalnym rozkazem Departamentu Sił Powietrznych — nie były to „wieści z drugiej ręki”, lecz standaryzowane, zweryfikowane raporty z podpisami oficerów wywiadu, certyfikowanymi kopiami i sprawdzeniem wiarygodności świadków aż do poziomu FBI.

Fakt, że w ciągu zaledwie 10 miesięcy (grudzień 1948 – wrzesień 1949) jedno tylko centrum (McChord Field) skompilowało 143 strony raportów, pokazuje skalę zjawiska. Obserwacje obejmują całe Stany Zjednoczone — od Alaski po Hawaje, od Kalifornii po Pensylwanię — a także zachodni Pacyfik (Guam). Świadkowie to nie sensacyjni poszukiwacze, lecz kontrolerzy lotów, meteorolodzy, piloci wojskowi i cywilni, operatorzy radarowi — ludzie, których codzienna praca polegała na obserwacji nieba.