Ube, grudzień 1956: pilot F-86D zbliżył się do obiektu podobnego do połowy kuli

SERIA 8 Departament Wojny PDF
Zdarzenie
Miejsce
Ube (Japonia), okolice
Źródło
Departament Wojny, 1 plik
Odtajnione
Seria 8, 20 listopada 2026

Pilot F-86D w czasie ćwiczeń nad Japonią złapał na radarze drugie echo i widział złotawy obiekt. Odszedł z prędkością szacowaną na 1500–1800 węzłów.

Opis sprawy

Raport wywiadu lotniczego (AIIR) biura ATILO przy dyrekcji wywiadu FEAF z 20 lutego 1957 roku. 17 grudnia 1956 w okolicy Ube w Japonii por. R. N. Brumet podczas ćwiczebnych przechwyceń na F-86D złapał na radarze drugi, większy cel, a potem przez 3–4 minuty z przerwami widział obiekt podobny do górnej połowy kuli. Echo odeszło z prędkością szacowaną na 1500–1800 węzłów; ani drugi pilot, ani radary naziemne obiektu nie wykryły.

Analiza dokumentu

Czym jest ten dokument?

To AIIR (Air Intelligence Information Report, raport informacyjny wywiadu lotniczego) na formularzu AF Form 112. Raport nr IR-12-57 wystawiło biuro ATILO (Air Technical Intelligence Liaison Office, biuro łącznikowe wywiadu technicznego lotnictwa) przy dyrekcji wywiadu FEAF (Far East Air Forces, Siły Powietrzne Dalekiego Wschodu). Data raportu: 20 lutego 1957, data informacji: 20 grudnia 1956, ocena B-2. Źródło: przesłuchanie pilota po locie (debriefing). Raport sporządzili kpt. Alan G. Pound i kpt. William J. Buchanan, oficerowie łącznikowi wywiadu technicznego; zatwierdzono go w imieniu płk. Harry’ego J. Kielinga, dyrektora zbierania informacji. Temat: „(U) Raport o niezidentyfikowanym obiekcie latającym”.

Oryginał nosił klauzulę CONFIDENTIAL (poufne), przekreśloną; na stronie tytułowej jest pieczęć odtajnienia NARA. Kopie poszły do AFOIN-4 w bazie Wright-Patterson w Ohio, ARDC, ADC, AAC, 5. Armii Powietrznej i 41. Dywizji Powietrznej. Plik ma 5 stron: czterostronicowy raport i odbicie ostatniej strony.

Strona tytułowa raportu IR-12-57 z przekreśloną klauzulą CONFIDENTIAL i streszczeniem zdarzenia koło Ube

Strona 1 – formularz AF Form 112 ze streszczeniem: drugi cel na radarze F-86D i obserwacja wzrokowa.

Ćwiczebne przechwycenie

17 grudnia 1956 porucznicy R. N. Brumet i R. A. Sneary z 68. Eskadry Myśliwców Przechwytujących z bazy Itazuke ćwiczyli wzajemne przechwycenia na myśliwcach F-86D, naprowadzani przez naziemną stację radarową GCI (Ground Control Intercept), w okolicy Ube w Japonii. Stacja śledziła samoloty tylko dzięki systemowi identyfikacji IFF, bo nie widziała ich echa bezpośrednio; ćwiczenia odbywały się około 50 mil morskich od niej.

Druga strona raportu z punktami od 1 do 10 opisującymi kontakt radarowy, obserwację wzrokową i zakłócenia

Strona 2 – przebieg zdarzenia w punktach 1–10.

Około 15:20 czasu miejscowego Brumet wykonywał atak z boku na swojego partnera, kursem około 270°. Na radarze E-4 miał partnera 20° w lewo na 12 milach, a obok drugie, większe echo, 30° w lewo na 20 milach. Wyglądało jak echo wyspy, ale było w górnej części ekranu; wielkością przypominało echo bombowca B-29 z podobnej odległości. Gdy Brumet zbliżył się do partnera na 5 mil, nieznane echo wciąż było na 20 milach. Stacja GCI nie miała odpowiadającego mu celu, więc pilot dostał zgodę na sprawdzenie, co to jest.

Co zobaczył pilot

Radar pokazał prędkość zbliżania 600–700 węzłów. Z 8 mil Brumet spróbował dojrzeć obiekt i zobaczył coś we właściwym miejscu: wielkości i kształtu gumki z ołówka, gdyby położyć ją na przedniej szybie F-86D. Streszczenie nazywa to „górną połową kuli”. Z 4–5 mil obiekt był dokładnie przed samolotem, a radar w trybie śledzenia celu. Wtedy pojawiły się impulsy zakłóceń w paśmie „GIZZLE”, za słabe, żeby radar zgubił cel; procedura przeciwzakłóceniowa usuwała je na 10 sekund po zmianie częstotliwości. Brumet latał wcześniej ćwiczenia przeciw bombowcom B-36 i B-47 z aparaturą zakłócającą (ECM); te zakłócenia były podobne, ale słabsze.

„Choć słońce stało tak, że mogłoby się odbijać od metalowego obiektu, odbicia nie było. Barwę obiektu opisano jako złotawobeżową.”

Najbliżej obiekt wykonał płytki skręt w lewo i wyglądał na okrągły od spodu. Potem jego echo pokazało, że oddala się w górę z prędkością 1500–1800 węzłów. Raport zaznacza, że to szacunek, bo prędkość oddalania była znacznie większa, niż radar potrafi pokazać. Echo na radarze było widać 7–8 minut, obiekt gołym okiem z przerwami 3–4 minuty; według streszczenia F-86D nie zdołał zbliżyć się bardziej niż na 5 mil.

Drugi pilot i radary naziemne

Odręczna mapa zachodniego Honsiu i Kiusiu z zaznaczeniem stacji GCI na Mi-shima, miejsca pierwszego i ostatniego kontaktu

Strona 3 – szkic miejsca zdarzenia: stacja GCI na Mi-shima, miejsca pierwszej i ostatniej obserwacji obiektu.

Sneary leciał 4–5 mil za Brumetem. Jego radar pokazywał samolot Brumeta, ale nie obiekt; widać było za to skupisko małych jasnych punktów, nieruchomych, na 12 milach. Po locie samolotem Brumeta poleciał inny pilot i wszystkie systemy działały prawidłowo, co potwierdziła też obsługa naziemna. Żadna stacja radarowa na ziemi nie zgłosiła niezidentyfikowanych śladów. Szkic na stronie 3 pokazuje stację GCI na wyspie Mi-shima oraz miejsca, gdzie obiekt („bogie”) po raz pierwszy zobaczono i gdzie go zgubiono.

Ocena oficerów wywiadu

Brumet miał 1275 godzin i 45 minut nalotu, w tym 687 godzin i 15 minut na F-86D. Pisemne oświadczenia personelu 68. Eskadry, 8. Skrzydła Myśliwsko-Bombowego i 41. Dywizji Powietrznej są w aktach biura. Oficerowie zapisali:

„Wydawał się sumienny i zgłosił zdarzenie rzeczowo, nieco zakłopotany, mówiąc, że sam wątpiłby w możliwość czegoś takiego, gdyby mu się to nie przydarzyło.”

Dodali, że brak śladów na radarach naziemnych nie powinien mieć dużej wagi przy ocenie raportu, bo oba F-86D potrzebowały IFF, żeby stacja GCI w ogóle mogła je nanieść.

Czego dokument nie rozstrzyga

Raport nie mówi, czym był obiekt ani skąd pochodziły zakłócenia; pisze tylko o „możliwych” zakłóceniach elektronicznych. Prędkość 1500–1800 węzłów to szacunek spoza zakresu radaru. Współrzędne Ube podano dwukrotnie inaczej (33°59′ N w streszczeniu, 33°39′ N na stronie 2), czego dokument nie wyjaśnia.

Kluczowe ustalenia

  • 17 grudnia 1956 około 15:20 dwaj piloci F-86D z 68. Eskadry Myśliwców Przechwytujących ćwiczyli przechwycenia w okolicy Ube w Japonii.
  • Por. R. N. Brumet złapał na radarze drugie, większe echo na 20 milach, którego nie miała naziemna stacja GCI.
  • Z 8 mil zobaczył obiekt wielkości gumki z ołówka na szybie, opisany w streszczeniu jako górna połowa kuli, złotawobeżowy i bez odbicia słońca.
  • Echo było widoczne na radarze 7–8 minut, obiekt gołym okiem z przerwami 3–4 minuty; myśliwiec nie zbliżył się bardziej niż na 5 mil.
  • Obiekt odszedł w górę z prędkością szacowaną na 1500–1800 węzłów, więcej, niż radar potrafi pokazać.
  • W czasie zdarzenia na radarze pojawiły się możliwe zakłócenia elektroniczne, słabsze niż w ćwiczeniach z bombowcami z aparaturą ECM.
  • Radar drugiego pilota i stacje naziemne nie wykryły obiektu; oficerowie uznali, że brak śladów na ziemi nie powinien mieć dużej wagi.
  • Pilot miał 1275 godzin nalotu, a oficerowie wywiadu ocenili go jako sumiennego i rzeczowego.

Analiza opracowana z udziałem modelu językowego na podstawie treści odtajnionych dokumentów. Cytaty pochodzą bezpośrednio z raportów.

Dokumenty (1)

Raport wywiadu lotniczego: Japonia (1956)
PDF

Raport wywiadu lotniczego: Japonia (1956)

Data: 17 grudnia 1956 Lokalizacja: Ube (Japonia), okolice
Źródło: war.gov

Opis i opracowanie sprawdzone z treścią odtajnionych dokumentów.

Źródła

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszy.

Dodaj komentarz

Komentarz pojawi się po moderacji
✓ 113 zadowolonych klientów ★ 4.9/5 średnia ocena (17 opinii) ✉ 336 abonentów newslettera