Santa Catalina 1949-1955: cztery zgłoszenia, cztery różne konkluzje

Czym są te dokumenty?

To cztery osobne akta Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych z jednego miejsca: wyspy Santa Catalina u wybrzeża Kalifornii, niedaleko Los Angeles. Zdarzenia dzieli sześć lat: 28 kwietnia 1949, 25 czerwca 1952, 16 listopada 1953 i 15 marca 1955. Trzy to karty ewidencyjne „PROJECT 10073 RECORD”, jedna to formularz AF Form 112, czyli AIIR (Air Intelligence Information Report, Raport Informacyjny Wywiadu Lotniczego).

Lata 1949-1955 to kolejno Projekt Sign, Projekt Grudge i Projekt Blue Book, czyli oficjalne programy Sił Powietrznych badające niezidentyfikowane obiekty. Te akta łączy wyłącznie nazwa wyspy w rubryce „lokalizacja”.

1949: sześć obiektów i cztery słowa konkluzji

Karta podaje grupę daty i czasu 29/0400Z, źródło cywilne, liczbę obiektów: sześć, obserwację naziemno-wzrokową. Czas trwania i kurs: „nie zgłoszono”. Zdjęcia i dowody materialne: nie. Brak nazwiska świadka, kształtu, barwy i wysokości.

„Obserwator dostrzegł sześć obiektów. Każdy przeleciał osobno.” Konkluzja: „Niewystarczające dane do oceny.”

1952: trzej skauci z obozu Camp Fox

Strona 2 – raport AIIR z 807th Air Base Group, March Air Force Base.

Raport dotyczy „rzekomych latających spodków” i opiera się na zgłoszeniu trzech skautów z obozu Camp Fox, którzy 25 czerwca 1952 o godzinie 12:00 czasu PSDT wchodzili na jedną z gór wyspy. Obiekt srebrny, bezgłośny, szybszy od odrzutowca. Jeden manewr: wznoszący zakręt tuż przed zniknięciem przez rozpad. W rubryce „ocena” wpisano „brak”.

„Zgłaszający nie może pokusić się o żadną ocenę wiarygodności. Doświadczenie obserwatorów jest zapewne co najwyżej znikome.”

Cztery załączniki to listy Clyde’a Vroomana, Howarda Howella, Sama Gatesa i Forresta E. Spriggsa, z czego dwa ze szkicem obiektu. Szkiców w skanie nie ma.

1953: sierżant z San Pedro i planeta Jowisz

To jedyne zgłoszenie ze źródłem wojskowym. Świadek to T/Sgt Robert J. Currie, lat 39, urzędnik Sił Powietrznych, obserwujący z rogu ulic Tenth i Gaffey w San Pedro, czyli z lądu, a nie z wyspy. Obiekt okrągły, „o kształcie spodka”, wielkości ziarnka grochu, purpurowobiały, stał nieruchomo nad Cataliną, po czym przesunął się na północny zachód ku Los Angeles. Czas: dziesięć minut.

Karta ewidencyjna zamyka sprawę mocniej. W konkluzji widnieje „Astronomical (JUPITER)”, obok uwaga, że ruch obiektu nie pokrywa się z wiatrami na wysokościach, a astronomowie z obserwatorium w Griffith Park ocenili obserwację jako „możliwe planety”. Depesza mówi ostrożniej: ta uwaga „może tłumaczyć” wygląd obiektu.

1955: dwie karty, dwie różne konkluzje

Strona 2 – karta „UFOB Index Card” jednostki polowej 4602d AISS.

Dla 15 marca 1955 są dwie karty z dwóch instancji. Obie podają to samo: Avalon, źródło cywilne, grupa 15/2231Z, jeden obiekt, około dwóch sekund, kurs pionowo w dół, brak zdjęć, jasna pomarańczowa plama wielkości monety. Różni je konkluzja. Karta polowa eskadry 4602d AISS (Air Intelligence Service Squadron, Eskadra Służby Wywiadu Lotniczego) mówi „możliwe astronomiczne”:

„Możliwe, że astronomiczne, lecz ze względu na krótkość obserwacji niniejsza organizacja (4602d AISS) nie uznała dalszego dochodzenia za celowe.”

Karta „Project 10073 Record Card” zaznacza natomiast „było astronomiczne” z dopiskiem „Meteor” i kwituje: „Prawdopodobny meteor”. Z „możliwe” zrobiło się „prawdopodobne”, choć w aktach nie przybyła ani jedna nowa informacja.

Co się powtarza, a co nie

Wspólne dla czterech zgłoszeń są trzy rzeczy: obserwacja gołym okiem bez przyrządów, czyste niebo tam, gdzie warunki odnotowano, oraz brak zdjęć i dowodów materialnych. Reszta się rozjeżdża. Obiekty: sześć, jeden, jeden, jeden. Czas: nie zgłoszono, nie odnotowano, dziesięć minut, dwie sekundy. Świadkowie: nieznany cywil, trzej skauci, sierżant, cywil z Avalonu. Ruch: brak danych, wznoszący zakręt z rozpadem, lot poziomy na północny zachód, pionowy spadek. Konkluzje: brak danych, brak oceny, Jowisz, meteor. Wzoru tu po prostu nie ma.

Redakcje i luki

Klasycznych zaczernień treści nie ma, luki są innej natury. Karta z 1949 roku jest niemal pusta, szkiców z 1952 roku brak, a w depeszach z 1953 i 1955 roku widać zamazane nagłówki klauzul, stemple „UNCLASSIFIED” i nazwiska nieczytelne po skanowaniu.

Osobna luka jest archiwalna. Cztery pliki trafiły do udostępnienia z 2026 roku pod etykietą „Unresolved UAP Report”, czyli sprawa nierozstrzygnięta, choć trzy z czterech kart konkluzję podają. Ponownej oceny tych rozstrzygnięć w dokumentach nie ma. Żadnej sprawy nie wznowiono, a jedyne zapisane uzasadnienie rezygnacji z dochodzenia brzmiało: obserwacja była za krótka.