Prince George 1953: dwaj wartownicy i skan nie do odczytania

Czym jest ten dokument?

Czterostronicowy Flying Object Report, czyli zgłoszenie obiektu latającego, złożone w trybie przepisu AFR 200-2 (Air Force Regulation 200-2) w wydaniu z 26 sierpnia 1953. Adresat główny: dyrektor wywiadu w kwaterze głównej USAF. Kopia: dowódca Air Technical Intelligence Center w Wright-Patterson AFB w Dayton w stanie Ohio, czyli ośrodka, w którym prowadzono Projekt Blue Book. Zdarzenie dotyczy Kanady, lotniska Prince George w Kolumbii Brytyjskiej, i daty 13 listopada 1953.

Trzeba powiedzieć wprost rzecz, która decyduje o lekturze: ten skan jest w bardzo złym stanie. Kopiowanie i utrata kontrastu rozsypały całe wiersze na pojedyncze litery, a dwie środkowe strony nie zwróciły prawie żadnego tekstu.

Co da się odczytać

Strona 1 – nagłówek z adresatami i początek numerowanych punktów, w dużej części rozmyty.

Czytelny jest szkielet formularza: dwanaście numerowanych punktów, które przepis narzucał każdemu zgłoszeniu. Pierwsze zdanie to formuła wprowadzająca.

„Poniższe zgłoszenie składa się zgodnie z AFR 200-2 z 26 sierpnia 1953.”

Typ obserwacji: wzrokowa z ziemi. Lokalizacja obserwatorów: lotnisko Prince George, Kolumbia Brytyjska. W opisie obiektu czytelny pozostaje jeden fragment, porównanie do spadającej gwiazdy. Wiersz o kolorze istnieje, ale rozpadł się na pojedyncze znaki, a w punkcie o pogodzie da się wyłowić tylko słowa o czystym niebie i widoczności. W pełni czytelna jest natomiast odpowiedź na pytanie o inne samoloty.

„Położenie jakichkolwiek innych samolotów w okolicy w chwili obserwacji: żadnych.”

Dwaj wartownicy przy samolocie

Najciekawszy czytelny punkt to szósty, z danymi obserwatorów. Świadkami są dwaj wojskowi: podoficer w stopniu technical sergeant i podoficer w stopniu staff sergeant, obaj z numerami służbowymi z przedrostkiem AF, w formacie amerykańskim. Pierwszy jest opisany jako członek pododdziału dywizjonu A.C.&W. (Aircraft Control and Warning, kontrola i ostrzeganie lotnicze), drugi jako Air Police, czyli żandarmeria lotnicza. Przy pierwszym raportujący wpisał ocenę wiarygodny, przy drugim uznany za wiarygodnego.

Czytelna jest też linia o okolicznościach: obaj pilnowali samolotu na lotnisku. Zgłoszenie nie pochodzi więc od przypadkowych przechodniów, lecz od wartowników na służbie. Nazwiska widnieją w dokumencie, ale w postaci, której nie można podać bez zgadywania.

Formularz mówi więcej niż treść

Strona 4 – końcówka punktów, podpis oficera wywiadu i ślad odtajnienia.

W tej samej serii odtajnień leży raport z Guam z przełomu 1956 i 1957 roku, zbudowany na tym samym dwunastopunktowym schemacie, tylko z powołaniem na AFR 200-2 w wydaniu z 12 sierpnia 1954. Zestawienie pokazuje rzecz, której żadna kartka nie mówi osobno: przepis aktualizowano, a schemat opisu został ten sam, więc zgłoszenia z różnych kontynentów spływały do Wright-Patterson w jednym formacie. Widnieje tu też ślad odtajnienia NND 57597, ten sam znak, który nosi w tej serii raport z Włoch.

Co to znaczy?

To dokument procedury, nie dokument zjawiska. Zgłoszenie z terytorium sojusznika, od dwu podoficerów na warcie, idzie bez wniosku do dwu adresatów w Stanach Zjednoczonych. Brak oceny jest sam w sobie informacją: formularz służył zebraniu surowego materiału, a rozstrzyganie należało do ośrodka na końcu łańcucha. Ocena dotyczy przy tym ludzi, nie zjawiska.

Czego dokument nie rozstrzyga

Praktycznie wszystkiego, co dotyczy samej obserwacji. Nie wiemy, jak długo trwała, w którą stronę obiekt się poruszał, jak wysoko był ani jakiego był koloru, bo właśnie te wiersze są nieczytelne. Pole komentarza oficera opracowującego istnieje, lecz jego treść ginie w rozmazanym druku. Zostaje miejsce, data, dwaj wiarygodni wartownicy, brak innego ruchu w powietrzu i jedno porównanie ze spadającą gwiazdą.