Konferencja w Los Alamos o zjawiskach powietrznych (1949)

Czym jest ten dokument?

Wg AARO: To zapis (transkrypcja) konferencji, która odbyła się w 1949 roku w Los Alamos Scientific Laboratory (dziś Los Alamos National Laboratory) w Los Alamos w Nowym Meksyku. W spotkaniu uczestniczyło kilku wybitnych naukowców i fizyków, z których wielu przyczyniło się do zbudowania pierwszej broni jądrowej w ramach Projektu Manhattan. Celem konferencji było omówienie i zebranie hipotez wyjaśniających naturę oraz pochodzenie zjawiska „zielonych kul ognia” (ang. green fireballs), zgłaszanego przez kilka miesięcy w okolicach laboratorium.

Kontekst: Sam plik nosi oznaczenie DOE-UAP-D004 i pochodzi z zasobów Departamentu Energii (Department of Energy). Materiał został ujawniony w ramach 4. transzy odtajnionych akt UAP (niezidentyfikowane zjawiska anomalne) w inicjatywie PURSUE, opublikowanej 10 lipca 2026 roku. Z treści dokumentu wynika, że spotkanie odbyło się 16 lutego 1949 roku w sali konferencyjnej P-162, a pismo przewodnie datowano na 22 marca 1949 roku.

Co pozostaje niejasne: AARO opisuje materiał jako transkrypcję, lecz nie ujawnia, kto sporządzał zapis ani jak kompletny jest on wobec oryginalnego przebiegu spotkania. Sam tekst zawiera adnotacje o fragmentach, których nie dało się odtworzyć — o czym niżej.

Strona 1 — pismo przewodnie amerykańskiej Komisji Energii Atomowej (Santa Fe Directed Operations) przekazujące zapis konferencji.

Kto zasiadł przy stole?

Wg AARO: W konferencji uczestniczyli wybitni naukowcy i fizycy, w tym osoby zaangażowane w powstanie pierwszej broni jądrowej.

Kontekst: Na liście obecności w dokumencie widnieją między innymi dr Teller, ekspert od meteorytów dr LaPaz z Uniwersytetu Nowego Meksyku, a także dr Bradbury, dr Holloway, dr Manley oraz dr Reines. Obecni byli również przedstawiciele 4. Armii, FBI (pan Maxwell) oraz USAEC. Spotkanie otworzył pan Newburger, stwierdzając, że temat zjawisk powietrznych jest objęty klauzulą „Secret” (tajne) i że wszyscy obecni mają odpowiednie poświadczenia bezpieczeństwa.

Co pozostaje niejasne: Skan nazwisk jest miejscami zniekształcony przez jakość maszynopisu (np. „Beef”/„Reef” zamiast Reel). Dokument nie precyzuje pełnych afiliacji ani ról wszystkich uczestników poza tymi wymienionymi na liście obecności.

Na czym polegało zjawisko?

Wg AARO: Grupa nie osiągnęła konsensusu co do prawdopodobnego wyjaśnienia zjawiska. Wiodąca hipoteza zakładała, że obserwacje mogły być związane z meteorami wchodzącymi w atmosferę pod niewielkim kątem i na dużej wysokości.

Kontekst: Zgodnie z zapisem sprawa zaczęła się w grudniu 1948 roku, gdy napłynęły pierwsze zgłoszenia od pilotów linii lotniczych o dostrzeżonych zielonych kulach ognia. Dr LaPaz opisał obserwowany osobiście przypadek z okolic Starvation Peak z nocy 12 grudnia 1948 roku: zjawisko trwało według jego pomiaru niemal dokładnie dwie sekundy, miało barwę zieloną lub żółtozieloną i poruszało się po niemal poziomym torze.

„Zielone kule ognia są niezwykłe pod tym względem: prawdopodobnie są poziome lub niemal poziome, albo ich pozioma trajektoria przebiega bardzo nisko w atmosferze.”

Co pozostaje niejasne: Dokument nie rozstrzyga, czy chodziło o zjawisko naturalne, czy inne. Sam LaPaz zastrzega, że jego obserwacje to pomiary „z pojedynczej stacji”, co uniemożliwia jednoznaczne odtworzenie rzeczywistego toru lotu w atmosferze.

Strona z zapisu — relacja dr. LaPaza o pomiarach tranzytem i obserwacjach zielonych kul ognia.

Głosy w dyskusji: Teller i LaPaz

Wg AARO: Dr Edward Teller zasugerował, że jeśli nie chodzi o „ciało materialne”, przyczyną mogłoby być „zjawisko elektronowe”. Dr Lincoln LaPaz, specjalista w dziedzinie meteorytyki, stwierdził, że „niczego podobnego, według jego wiedzy, nigdy nie zaobserwowano w przypadku spadku meteorytów”.

„Rzucam wam wyzwanie, byście znaleźli gdziekolwiek wśród meteorytyków przykłady konwencjonalnych meteorytów poruszających się po długich, poziomych torach, zachowujących niemal stałą prędkość kątową (…) na wysokościach rzędu 8 do 10 mil.”

Kontekst: W zapisie LaPaz podkreśla trzy cechy, które jego zdaniem odróżniały te obiekty od zwykłych meteorów: niespotykaną barwę zieleni, niemal poziomy tor przy zachowaniu stałej prędkości oraz brak dźwięku mimo światła widocznego z odległości rzędu setek mil. Teller dopytywał między innymi o czas trwania zjawiska i liczbę świadków dużego przelotu.

Co pozostaje niejasne: Uczestnicy nie doszli do wspólnego wniosku. AARO nie przypisuje sprawie żadnego ostatecznego wyjaśnienia — pozostaje ona zbiorem hipotez zgłoszonych podczas spotkania.

Skala obserwacji i śledztwa

Wg AARO: Zjawisko zgłaszano przez okres kilku miesięcy w pobliżu laboratorium.

Kontekst: W dokumencie mowa jest o dużym przelocie z 30 stycznia 1949 roku, po którym — dzięki wcześniejszemu postawieniu w stan gotowości licznego personelu wojskowego — udało się zebrać obserwacje w ciągu minuty od zdarzenia. Śledztwo prowadzono na dystansie około 1600 mil, głównie w Teksasie, przez około dziesięć dni, przesłuchując setki osób. Świadków przesłuchiwano pojedynczo; jak zaznaczono, gdy raz przeprowadzono rozmowę z ośmioosobową rodziną, ujawnił się „sympatyczny wpływ” między nimi, więc przerwano wspólne przesłuchanie i kontynuowano osobno.

Co pozostaje niejasne: AARO nie podaje łącznej liczby zgłoszeń ani ostatecznego bilansu śledztwa. W samym zapisie LaPaz mówi, że w toku ponad 1600-milowego dochodzenia „nie widzieliśmy ani jednej potwierdzonej relacji o dźwięku” wywołanym przez przelot.

Redakcje i luki

Wg AARO: Metryka sprawy oznacza dokument jako pozbawiony zaczernień (redaction: false).

Kontekst: Materiał nosi widoczne pieczęcie odtajnienia oraz adnotację o przeglądzie klasyfikacyjnym Departamentu Energii. Pismo przewodnie i transkrypcja są maszynopisem z 1949 roku, przekazanym przez Chief, Security Operations Branch.

Co pozostaje niejasne: Choć formalnie nie wskazano zaczernień, zapis zawiera własne ubytki techniczne. W jednym miejscu odnotowano, że komentarze dr. LaPaza „przez minutę lub dwie” zostały zagłuszone hałasem koparki pracującej tuż za salą, a w innym pojawia się adnotacja „zapis pusty przez krótki okres”. Nazwiska i fragmenty są miejscami nieczytelne z powodu jakości oryginału. Tego, co utracono w tych przerwach, dokument nie odtwarza.