Akta ogólne 1948, tom 1 - Latające dyski

Przegląd akt

Tom pierwszy akt ogólnych z 1948 roku to 28 stron dokumentów, które pokazują narodziny Projektu Sign - pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii Stanów Zjednoczonych. Akta obejmują okres od stycznia do czerwca 1948, dokumentując gorączkową aktywność wywiadowczą: od propozycji trzymania myśliwców w gotowości bojowej do przechwycenia latających dysków, przez nawiązanie kontaktu z niemieckimi konstruktorami braci Horten, po odrzucony raport z Kanady i obserwację spadających obiektów w Kalifornii. To czas, w którym wojsko traktowało UFO jako potencjalne zagrożenie militarne.

Luty 1948: Projekt Sign oficjalnie rusza

Na stronach 24-25 akt znajdują się karty Correspondence Reference Form z datami 12-13 lutego 1948, potwierdzające formalne uruchomienie Projektu "SIGN" (a obok także jako "Project SIGN" - Flying Discs). Były to wewnętrzne karty obiegu dokumentów między Air Intelligence Requirements Division a Commanding General Air Materiel Command w Wright-Patterson AFB, Dayton, Ohio.

Projekt Sign powstał jako bezpośrednia konsekwencja memorandum generała Twininga z 23 września 1947 (opisanego w tomie 1946-47). Warto zauważyć, że 6 lutego 1948 Szef Sztabu USAF wydał osobny list ("USAF Letter dtd 6 February 1948") nakazujący raportowanie obserwacji "latających dysków" - na który powoływały się wszystkie późniejsze raporty terenowe. Disposition Form Cabella z 27 lutego był formalnym dokumentem wykonawczym tego rozkazu. Jego zadaniem było: zbieranie, korelowanie, ocenianie i dystrybuowanie wszelkich informacji dotyczących obserwacji i zjawisk w atmosferze, które mogły stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.

Luty 1948: Generał Cabell - dyrektywa raportowania

27 lutego 1948 generał brygadier C.P. Cabell, szef Air Intelligence Requirements Division, Directorate of Intelligence, wydał Disposition Form - kluczowy dokument ustanawiający procedury raportowania obserwacji latających dysków we wszystkich siłach powietrznych.

Disposition Form gen. Cabella z 27 lutego 1948 - dyrektywa ustanawiająca procedury raportowania "Flying Discs" we wszystkich bazach USAF

Dokument stanowił:

1. "Polityka Sił Powietrznych nakazuje nie ignorować raportów o obserwacjach i zjawiskach w atmosferze, lecz uznać, że częścią ich misji jest zbieranie, korelowanie, ocenianie i działanie na podstawie takich informacji."
2. Air Materiel Command został wyznaczony jako agencja zbierająca - miał gromadzić, oceniać i dystrybuować informacje do zainteresowanych agencji rządowych i kontrahentów
3. Wszystkie instalacje USAF w Stanach Zjednoczonych i na Alasce otrzymały rozkaz raportowania obserwacji bezpośrednio do AMC w Wright-Patterson AFB
4. AMC otrzymał upoważnienie do bezpośredniego kontaktu ze wszystkimi bazami w celu uzyskiwania dodatkowych informacji
5. Departament Armii miał nakazać swoim instalacjom raportowanie bezpośrednio do AMC

Raporty miały zawierać 10 kategorii danych: lokalizację i czas, pogodę, dane świadków, fotografie, szkice, a dla samych obiektów: liczbę, kształt, kolor, prędkość, kierunek, manewrowość, wysokość, dźwięk i ślad wydechowy.

Marzec 1948: Wywiad Armii żąda kopii wszystkich raportów UFO

25 marca 1948 Dyrektor Wywiadu Departamentu Armii (GSUSA - General Staff, United States Army) wydał polecenie, aby Air Materiel Command przekazywało mu kopię informacyjną każdej komunikacji wysyłanej do lub otrzymywanej od jednostek podległych Departamentowi Armii w związku z raportami o "latających dyskach". To oznaczało, że sprawa UFO nie była zamknięta w kręgu Sił Powietrznych - wywiad lądowy Armii aktywnie żądał pełnego wglądu w każdy raport i każdą odpowiedź. Koordynacja międzyrodzajowa na tym poziomie potwierdza, że zjawisko było traktowane jako priorytet bezpieczeństwa narodowego, nie jako ciekawostka jednej formacji.

Polecenie z 25 marca 1948 - Dyrektor Wywiadu Departamentu Armii (GSUSA) żąda kopii informacyjnej każdej komunikacji dotyczącej „latających dysków" - koordynacja międzyrodzajowa Army-Air Force

Luty 1948: Cabell proponuje gotowość myśliwców - odrzucone

12 lutego 1948 generał Cabell poszedł jeszcze dalej. W tajnym Routing and Record Sheet skierowanym do Director of Plans and Operations zaproponował, aby Air Materiel Command utrzymywał myśliwce w ciągłej gotowości na wszystkich bazach w Strefie Wnętrza i na Alasce - w celu przechwycenia latających dysków.

Tajny Routing and Record Sheet gen. Cabella z 12 lutego 1948 - propozycja utrzymywania myśliwców wyposażonych w kamery na ciągłej gotowości do przechwycenia "latających dysków"

Cabell argumentował, że każda baza powinna zapewnić "minimum jednego myśliwca dziennego lub nocnego typu interceptor, z załogą, w ciągłej gotowości". Samoloty miały być wyposażone w kamery z działkami (gun cameras) oraz inne uzbrojenie do uzyskania materiału fotograficznego. Cabell wizualizował program, w którym każda baza aktywnie badałaby "wszelkie niezwykłe obiekty latające zgłoszone z dowolnego źródła nad którym sprawuje kontrolę".

Marzec 1948: Generał McDonald odrzuca plan - zbyt kosztowny

3 marca 1948 generał major S.E. Anderson (w imieniu generała George'a C. McDonalda, Director of Plans and Operations) odpowiedział odmownie. Jego trzy argumenty były bezlitośnie pragmatyczne:

Odpowiedź gen. Andersona z 3 marca 1948 - odrzucenie planu przechwycenia UFO: "koszty za duże w stosunku do wyników"

• "Koszty samolotów i personelu byłyby zbyt wielkie w stosunku do uzyskanych wyników"
• "Właściwe przechwycenie nie jest możliwe, chyba że przez przypadek" - bez kompletnego pokrycia radarowego, którego Siły Powietrzne nie są w stanie zapewnić
• "Wątpliwe, czy myśliwce byłyby w stanie śledzić raporty" pochodzące głównie ze źródeł cywilnych

Zamiast tego Anderson zalecił, aby odpowiedzialność AMC za "zbieranie" ograniczyła się do ustanowienia bezpośrednich kanałów raportowania, a wszystkie główne dowództwa zostały zobowiązane do współpracy z AMC i przekazywania informacji.

Ten fragment jest fascinujący - pokazuje, że w lutym 1948 szef wywiadu lotniczego USA chciał angażować myśliwce do polowania na UFO, i został powstrzymany nie z powodów merytorycznych (nikt nie kwestionował realności zjawiska), ale finansowych.

17 marca 1948: Propozycja McCoya - także odrzucona

Ten sam dokument ujawnia, że odrzucona została również "nieformalna propozycja pułkownika McCoya" dotycząca utrzymywania myśliwców w ciągłej gotowości. Generał McDonald powtórzył te same argumenty i dodał, że AMC powinno zbierać informacje przez ustanowione kanały, a nie przez akcje przechwytujące.

Luty 1948: Rozkaz kontaktu z braćmi Horten

24 lutego 1948 generał Cabell wydał kolejny przełomowy rozkaz - nakazał nawiązanie bezpośredniego kontaktu z braćmi Horten, niemieckimi konstruktorami latającego skrzydła. Pismo (Collection Memorandum Number 7) zostało przekazane do europejskich agencji wywiadowczych, a Assistant Chief of Staff G-2 European Command otrzymał polecenie przeprowadzenia przesłuchania braci Horten.

Pismo gen. Cabella z 24 lutego 1948 - rozkaz przesłuchania braci Horten w Europie: "kontakt został nawiązany, wyniki przesłuchania zostaną przekazane natychmiast"

Cabell pisał: "Niniejszy Dyrektoriat został poinformowany, że kontakt z braćmi Horten został nawiązany, a Assistant Chief of Staff G-2 European Command otrzymał polecenie użycia niniejszego Memorandum jako podstawy przesłuchania." Wyniki przesłuchania miały zostać natychmiast przesłane do Wright-Patterson.

To potwierdza, że w lutym 1948 amerykański wywiad wojskowy aktywnie badał hipotezę, że obserwowane "latające dyski" mogą być rozwinięciem niemieckiej technologii bezogonowej braci Horten - być może przejętej przez Związek Radziecki.

Marzec 1948: Incydent z Kanady zamknięty

4 marca 1948 pułkownik Douglass W. Eiseman (Executive, Air Intelligence Requirements Div.) przekazał AMC załączony raport od attaché wojskowego lotnictwa przy ambasadzie USA w Kanadzie. Raport zamykał incydent zgłoszony przez dwóch świadków: Johnsona i Harrisona. Brak dalszych szczegółów w aktach - prawdopodobnie raport załącznikowy nie zachował się.

Marzec 1948: Spadające obiekty koło Bakersfield

11 marca 1948 pułkownik Donald L. Springer z Fourth Air Force, Hamilton Field, Kalifornia, raportował o incydencie zgłoszonym przez sierżanta A.M. Larsena z biura szeryfa w Bakersfield:

• 5 marca 1948, między 14:10 a 16:55 - Les Buchner z Bakersfield zaobserwował dwa obiekty spadające na ziemię z nieznanego źródła. Opis: "podobne do spadającego samolotu z dymem i odłamkami". Obiekty leciały na południowy zachód w kierunku jeziora Buena Vista
• 8 marca 1948 - pan Denio, pracownik Pacific General Electric Company, zaobserwował dwa obiekty spadające na ziemię na północ od Bakersfield. "Jeden obiekt wyglądał, jakby płonął - z czerwonym i czarnym dymem ciągnącym się za nim"

Informator sierżant Larsen stwierdził, że "ekipy poszukiwawcze, samoloty i jednostki ratownicze wielokrotnie próbowały zlokalizować te obiekty bez powodzenia". Fourth Air Force wszczęła dochodzenie. Raport Springera został jednocześnie rozesłany do pięciu agencji: Air Defense Command (Mitchel Field, Nowy Jork), FBI w San Francisco, G-2 Sixth Army, oraz DIO San Francisco (12th Naval District) - co oznaczało, że o spadających obiektach w Kalifornii dowiedziały się równocześnie Siły Powietrzne, FBI, wywiad lądowy Armii i wywiad Marynarki Wojennej.

Styczeń 1948: Raport z Hamilton Field - Kalifornia

15 stycznia 1948 - zaledwie dwa tygodnie po formalnym uruchomieniu Projektu Sign - podpułkownik Donald L. Springer z kwatery głównej Fourth Air Force w Hamilton Field (Kalifornia) przesłał do Szefa Sztabu USAF pierwszy raport o obserwacji "latającego dysku" w ramach nowej procedury raportowania. Raport dotarł do Dyrektora Wywiadu i został skierowany do AMC. Fakt, że raporty zaczęły napływać natychmiast po uruchomieniu Projektu Sign, potwierdza, że nowy system zbierania danych działał sprawnie od pierwszych dni.

Styczeń 1948: Raport z Teksasu - obserwacja z Houston

7 stycznia 1948 kwatera główna Tenth Air Force w Brooks Field, San Antonio, Teksas, przesłała streszczenie informacji o "latającym dysku" otrzymane od rezydenta agenta Tenth Air Force przy biurze FBI w Houston (375th AFSS, Ellington Field). To kolejny przykład, że FBI pełniło rolę cywilnego kanału zbierania danych o UFO - obserwacje zgłaszane w biurach FBI były rutynowo przekazywane do Sił Powietrznych (375th AFBU, Ellington Field, raport z 19 grudnia 1947). Raport został rozesłany do: Chief of Staff USAF, Air Defense Command (Mitchel Field, Nowy Jork), Fourth Army (Ft. Sam Houston, Teksas).

Kwiecień 1948: Raport z Tyndall Field - obserwacja z Florydy

12 kwietnia 1948 major J.B. Price z kwatery 3400th Air University Wing z Tyndall Air Force Base w Panama City na Florydzie przesłał raport o obserwacji "latającego dysku", wykonany zgodnie z dyrektywą USAF z 6 lutego 1948 ("Reporting of Information on Flying Discs"). Raport zawierał załącznik oznaczony jako "NCIC and Exhibit I" - co sugeruje dołączenie materiału dowodowego (prawdopodobnie fotograficznego). Dokument przeszedł przez Air University w Maxwell AFB (Alabama), gdzie generał Lanston potwierdził jego przekazanie, zanim trafił do AMC Wright-Patterson.

Maj 1948: Obserwacja w Hobson, Ohio - szczegółowy raport

Najbardziej szczegółowy raport obserwacji w całym tomie pochodzi od Eleventh Air Force z Harrisburg, Pensylwania. Został sporządzony "zgodnie z paragrafem 1a, AMC Letter 45-5 z 25 marca 1948" - czyli w ramach systemu raportowania ustanowionego przez dyrektywę Cabella. Co istotne, raport nie pochodził bezpośrednio od wojska - dostarczył go agent specjalny R.R. Brown z biura FBI w Cleveland, 27 maja 1948. FBI działało tutaj jako kanał zbierania informacji o UFO, przekazując obserwacje cywilne do systemu wojskowego. Obserwacja miała miejsce nocą 8 maja 1948 w Hobson, Ohio:

• Świadkowie: Ben Auge (inspektor New York Central System, adres nieznany), Bob White (strażnik na podwórku, Baltimore & Ohio RR), C.R. Hite (patrolman, Baltimore & Ohio RR)
• Liczba obiektów: nieznana
• Kształt: okrągły
• Rozmiar: ok. 9 cali średnicy widzianej z poziomu gruntu
• Kolor: fosforescencyjny
• Prędkość: ogromna ("great amount of speed")
• Kierunek: 90°
• Wysokość: 6-8 mil
• Dźwięk: nieznany
• Ślad: fosforescencyjny szlak na niebie

Kwiecień 1948: Służba prasowa dla Projektu Sign

28 kwietnia 1948 Air Intelligence Requirements Division ustanowiła dedykowaną "Clippings Service for Project SIGN" - usługę monitoringu prasowego, która systematycznie gromadziła wycinki z gazet i czasopism dotyczące latających dysków. Dokumenty klasyfikowano pod indeksem 000.75 (Clippings) i przekazywano do AMC Wright-Patterson. To pokazuje, że Projekt Sign nie ograniczał się do analizy raportów wojskowych - aktywnie monitorował dyskurs publiczny, śledząc co prasa pisała o UFO i jak reagowała opinia publiczna.

Formularz korespondencji z 28 kwietnia 1948 - „Clippings Service for Project SIGN" - dedykowana usługa monitoringu prasowego dla pierwszego programu badania UFO

Czerwiec 1948: Raport o braciach Horten zatrzymany

4 czerwca 1948, w tajnym piśmie oznaczonym SECRET i wysłanym przez "Special Officer Courier X-010", Departament Sił Powietrznych poinformował AMC, że raport T-2 zatytułowany "German Flying Wings Designed by Horten Brothers" został "zatrzymany przez ten urząd" - to znaczy nie został zwrócony do Wright-Patterson, lecz pozostał w centrali wywiadu w Waszyngtonie. Pismo było oznaczone najwyższą klauzulą tajności i przesłane specjalnym kurierem.

Co ciekawe, tom ten zawiera również kopię oryginalnego pisma McCoya z 24 września 1947 (identycznego z tym z tomu 1946-47), wraz z referencjami do raportu RAE AERO 1703 i informacją o 1800 sowieckich samolotach opartych na projekcie Horten VIII - co potwierdza ciągłość akt i obsesyjne zainteresowanie wywiadu tropem niemieckim przez cały okres 1947-48. To intrygujący fakt - sugeruje, że raport o braciach Horten miał na tyle dużą wartość wywiadowczą, że centrala zdecydowała się go zachować zamiast odesłać do AMC, który normalnie zarządzał całą dokumentacją techniczną.

Maj 1948: Dokument wywiadowczy A36982

18 maja 1948 podpułkownik George D. Garrett Jr., pełniący obowiązki szefa Collection Branch w Dyrektoracie Wywiadu, przesłał do AMC Wright-Patterson dokument wywiadowczy oznaczony jako ID No. A36982 (w czterech kopiach) dotyczący latających dysków. Garrett - ten sam oficer, który koordynował wcześniejsze raporty Taylora - działał teraz jako łącznik między centralą wywiadu a Projektem Sign w Wright-Patterson, zapewniając ciągły przepływ danych wywiadowczych.

Czerwiec 1948: Pismo podsumowujące - raporty wciąż napływają

13 czerwca 1948, z kwatery Eleventh Air Force w Harrisburg, przesłano kolejne pisma referujące - tym razem "Flying Discs" z nieokreśloną datą - z adnotacją, że "to Headquaters nie ma dalszych informacji i nie wszczyna dochodzenia". Raporty miały trafiać bezpośrednio do Wright-Patterson.

Znaczenie akt

Tom 1948 dokumentuje pięć kluczowych procesów, które ukształtowały sposób, w jaki Stany Zjednoczone badały zjawisko UFO przez następne dwie dekady:

• Formalizacja Projektu Sign (luty 1948) - pierwszy oficjalny, tajny program badawczy UFO w historii
• Odrzucona propozycja przechwycenia - generał Cabell chciał angażować myśliwce z kamerami do polowania na UFO, ale został powstrzymany przez koszty i logistykę. Nikt nie kwestionował realności zjawiska - tylko opłacalność przechwycenia
• Trop braci Horten - wywiad nakazał bezpośredni kontakt i przesłuchanie niemieckich konstruktorów; raport techniczny o ich latającym skrzydle został zatrzymany przez centralę wywiadu w Waszyngtonie pod klauzulą SECRET
• Standaryzacja raportowania - Cabell ustanowił 10-punktowy formularz obserwacji obowiązujący we wszystkich bazach USAF w USA i na Alasce
• Wielonarodowy zasięg i multi-agencyjna dystrybucja - raporty napływały z Kanady, Florydy, Teksasu, Ohio, Kalifornii; każdy był jednocześnie dystrybuowany do Sił Powietrznych, FBI, wywiadu Armii i Marynarki Wojennej
• Wywiad lądowy Armii (GSUSA) żądał kopii wszystkich komunikatów o UFO - koordynacja międzyrodzajowa
• Dedykowana służba prasowa monitorowała media dla Projektu Sign - budowa infrastruktury instytucjonalnej