Akta ogólne 1948, tom 1 - Latające dyski

Przegląd akt

Tom pierwszy akt ogólnych z 1948 roku to 28 stron dokumentów, które pokazują narodziny Projektu Sign — pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii Stanów Zjednoczonych. Akta obejmują okres od stycznia do czerwca 1948, dokumentując gorączkową aktywność wywiadowczą: od propozycji trzymania myśliwców w gotowości bojowej do przechwycenia latających dysków, przez nawiązanie kontaktu z niemieckimi konstruktorami braci Horten, po odrzucony raport z Kanady i obserwację spadających obiektów w Kalifornii. To czas, w którym wojsko traktowało UFO jako potencjalne zagrożenie militarne.

Luty 1948: Projekt Sign oficjalnie rusza

Na stronach 24–25 akt znajdują się karty Correspondence Reference Form z datami 12–13 lutego 1948, potwierdzające formalne uruchomienie Projektu "SIGN" (a obok także jako "Project SIGN" — Flying Discs). Były to wewnętrzne karty obiegu dokumentów między Air Intelligence Requirements Division a Commanding General Air Materiel Command w Wright-Patterson AFB, Dayton, Ohio.

Projekt Sign powstał jako bezpośrednia konsekwencja memorandum generała Twininga z 23 września 1947 (opisanego w tomie 1946–47). Jego zadaniem było: zbieranie, korelowanie, ocenianie i dystrybuowanie wszelkich informacji dotyczących obserwacji i zjawisk w atmosferze, które mogły stanowić zagrożenie dla bezpieczeństwa narodowego.

Luty 1948: Generał Cabell — dyrektywa raportowania

27 lutego 1948 generał brygadier C.P. Cabell, szef Air Intelligence Requirements Division, Directorate of Intelligence, wydał Disposition Form — kluczowy dokument ustanawiający procedury raportowania obserwacji latających dysków we wszystkich siłach powietrznych.

Disposition Form gen. Cabella z 27 lutego 1948 — dyrektywa ustanawiająca procedury raportowania "Flying Discs" we wszystkich bazach USAF

Dokument stanowił:

1. "Polityka Sił Powietrznych nakazuje nie ignorować raportów o obserwacjach i zjawiskach w atmosferze, lecz uznać, że częścią ich misji jest zbieranie, korelowanie, ocenianie i działanie na podstawie takich informacji."
2. Air Materiel Command został wyznaczony jako agencja zbierająca — miał gromadzić, oceniać i dystrybuować informacje do zainteresowanych agencji rządowych i kontrahentów
3. Wszystkie instalacje USAF w Stanach Zjednoczonych i na Alasce otrzymały rozkaz raportowania obserwacji bezpośrednio do AMC w Wright-Patterson AFB
4. AMC otrzymał upoważnienie do bezpośredniego kontaktu ze wszystkimi bazami w celu uzyskiwania dodatkowych informacji
5. Departament Armii miał nakazać swoim instalacjom raportowanie bezpośrednio do AMC

Raporty miały zawierać 10 kategorii danych: lokalizację i czas, pogodę, dane świadków, fotografie, szkice, a dla samych obiektów: liczbę, kształt, kolor, prędkość, kierunek, manewrowość, wysokość, dźwięk i ślad wydechowy.

Luty 1948: Cabell proponuje gotowość myśliwców — odrzucone

12 lutego 1948 generał Cabell poszedł jeszcze dalej. W tajnym Routing and Record Sheet skierowanym do Director of Plans and Operations zaproponował, aby Air Materiel Command utrzymywał myśliwce w ciągłej gotowości na wszystkich bazach w Strefie Wnętrza i na Alasce — w celu przechwycenia latających dysków.

Tajny Routing and Record Sheet gen. Cabella z 12 lutego 1948 — propozycja utrzymywania myśliwców wyposażonych w kamery na ciągłej gotowości do przechwycenia "latających dysków"

Cabell argumentował, że każda baza powinna zapewnić "minimum jednego myśliwca dziennego lub nocnego typu interceptor, z załogą, w ciągłej gotowości". Samoloty miały być wyposażone w kamery z działkami (gun cameras) oraz inne uzbrojenie do uzyskania materiału fotograficznego. Cabell wizualizował program, w którym każda baza aktywnie badałaby "wszelkie niezwykłe obiekty latające zgłoszone z dowolnego źródła nad którym sprawuje kontrolę".

Marzec 1948: Generał McDonald odrzuca plan — zbyt kosztowny

3 marca 1948 generał major S.E. Anderson (w imieniu generała George'a C. McDonalda, Director of Plans and Operations) odpowiedział odmownie. Jego trzy argumenty były bezlitośnie pragmatyczne:

Odpowiedź gen. Andersona z 3 marca 1948 — odrzucenie planu przechwycenia UFO: "koszty za duże w stosunku do wyników"

• "Koszty samolotów i personelu byłyby zbyt wielkie w stosunku do uzyskanych wyników"
• "Właściwe przechwycenie nie jest możliwe, chyba że przez przypadek" — bez kompletnego pokrycia radarowego, którego Siły Powietrzne nie są w stanie zapewnić
• "Wątpliwe, czy myśliwce byłyby w stanie śledzić raporty" pochodzące głównie ze źródeł cywilnych

Zamiast tego Anderson zalecił, aby odpowiedzialność AMC za "zbieranie" ograniczyła się do ustanowienia bezpośrednich kanałów raportowania, a wszystkie główne dowództwa zostały zobowiązane do współpracy z AMC i przekazywania informacji.

Ten fragment jest fascinujący — pokazuje, że w lutym 1948 szef wywiadu lotniczego USA chciał angażować myśliwce do polowania na UFO, i został powstrzymany nie z powodów merytorycznych (nikt nie kwestionował realności zjawiska), ale finansowych.

17 marca 1948: Propozycja McCoya — także odrzucona

Ten sam dokument ujawnia, że odrzucona została również "nieformalna propozycja pułkownika McCoya" dotycząca utrzymywania myśliwców w ciągłej gotowości. Generał McDonald powtórzył te same argumenty i dodał, że AMC powinno zbierać informacje przez ustanowione kanały, a nie przez akcje przechwytujące.

Luty 1948: Rozkaz kontaktu z braćmi Horten

24 lutego 1948 generał Cabell wydał kolejny przełomowy rozkaz — nakazał nawiązanie bezpośredniego kontaktu z braćmi Horten, niemieckimi konstruktorami latającego skrzydła. Pismo (Collection Memorandum Number 7) zostało przekazane do europejskich agencji wywiadowczych, a Assistant Chief of Staff G-2 European Command otrzymał polecenie przeprowadzenia przesłuchania braci Horten.

Pismo gen. Cabella z 24 lutego 1948 — rozkaz przesłuchania braci Horten w Europie: "kontakt został nawiązany, wyniki przesłuchania zostaną przekazane natychmiast"

Cabell pisał: "Niniejszy Dyrektoriat został poinformowany, że kontakt z braćmi Horten został nawiązany, a Assistant Chief of Staff G-2 European Command otrzymał polecenie użycia niniejszego Memorandum jako podstawy przesłuchania." Wyniki przesłuchania miały zostać natychmiast przesłane do Wright-Patterson.

To potwierdza, że w lutym 1948 amerykański wywiad wojskowy aktywnie badał hipotezę, że obserwowane "latające dyski" mogą być rozwinięciem niemieckiej technologii bezogonowej braci Horten — być może przejętej przez Związek Radziecki.

Marzec 1948: Incydent z Kanady zamknięty

4 marca 1948 pułkownik Douglass W. Eiseman (Executive, Air Intelligence Requirements Div.) przekazał AMC załączony raport od attaché wojskowego lotnictwa przy ambasadzie USA w Kanadzie. Raport zamykał incydent zgłoszony przez dwóch świadków: Johnsona i Harrisona. Brak dalszych szczegółów w aktach — prawdopodobnie raport załącznikowy nie zachował się.

Marzec 1948: Spadające obiekty koło Bakersfield

11 marca 1948 pułkownik Donald L. Springer z Fourth Air Force, Hamilton Field, Kalifornia, raportował o incydencie zgłoszonym przez biuro szeryfa w Bakersfield:

• 5 marca 1948, między 14:10 a 16:55 — Les Buchner z Bakersfield zaobserwował dwa obiekty spadające na ziemię z nieznanego źródła. Opis: "podobne do spadającego samolotu z dymem i odłamkami". Obiekty leciały na południowy zachód w kierunku jeziora Buena Vista
• 8 marca 1948 — pan Denio, pracownik Pacific General Electric Company, zaobserwował dwa obiekty spadające na ziemię na północ od Bakersfield. "Jeden obiekt wyglądał, jakby płonął — z czerwonym i czarnym dymem ciągnącym się za nim"

Informator sierżant Larsen stwierdził, że "ekipy poszukiwawcze, samoloty i jednostki ratownicze wielokrotnie próbowały zlokalizować te obiekty bez powodzenia". Fourth Air Force wszczęła dochodzenie.

Styczeń 1948: Raport z Teksasu — obserwacja z Houston

7 stycznia 1948 kwatera główna Tenth Air Force w Brooks Field, San Antonio, Teksas, przesłała streszczenie informacji o "latającym dysku" otrzymane od rezydenta agenta FBI w Houston, Teksas (375th AFBU, Ellington Field, raport z 19 grudnia 1947). Raport został rozesłany do: Chief of Staff USAF, Air Defense Command (Mitchel Field, Nowy Jork), Fourth Army (Ft. Sam Houston, Teksas).

Kwiecień 1948: Raport z Tyndall Field — obserwacja z Florydy

12 kwietnia 1948 kwatera 3400th Air University Wing z Tyndall Air Force Base w Panama City na Florydzie przesłała raport o obserwacji "latającego dysku", wykonany zgodnie z dyrektywą USAF z 6 lutego 1948 ("Reporting of Information on Flying Discs"). Raport został przekazany z Eleventh Air Force, Harrisburg, Pensylwania.

Maj 1948: Obserwacja w Hobson, Ohio — szczegółowy raport

Najbardziej szczegółowy raport obserwacji w całym tomie pochodzi od Eleventh Air Force z Harrisburg, Pensylwania. Raport został dostarczony przez agenta specjalnego R.R. Browna z FBI w Cleveland (noc 8 maja 1948, Hobson, Ohio):

• Świadkowie: Ben Auge (inspektor New York Central System, adres nieznany), Bob White (strażnik na podwórku, Baltimore & Ohio RR), C.R. Hite (patrolman, Baltimore & Ohio RR)
• Liczba obiektów: nieznana
• Kształt: okrągły
• Rozmiar: ok. 9 cali średnicy widzianej z poziomu gruntu
• Kolor: fosforescencyjny
• Prędkość: ogromna ("great amount of speed")
• Kierunek: 90°
• Wysokość: 6–8 mil
• Dźwięk: nieznany
• Ślad: fosforescencyjny szlak na niebie

Czerwiec 1948: Raport o braciach Horten zatrzymany

4 czerwca 1948, w tajnym piśmie oznaczonym SECRET i wysłanym przez "Special Officer Courier X-010", Departament Sił Powietrznych poinformował AMC, że raport T-2 zatytułowany "German Flying Wings Designed by Horten Brothers" został "zatrzymany przez ten urząd" — to znaczy nie został zwrócony do Wright-Patterson, lecz pozostał w centrali wywiadu w Waszyngtonie. Pismo było oznaczone najwyższą klauzulą tajności i przesłane specjalnym kurierem.

To intrygujący fakt — sugeruje, że raport o braciach Horten miał na tyle dużą wartość wywiadowczą, że centrala zdecydowała się go zachować zamiast odesłać do AMC, który normalnie zarządzał całą dokumentacją techniczną.

Czerwiec 1948: Pismo podsumowujące — raporty wciąż napływają

13 czerwca 1948, z kwatery Eleventh Air Force w Harrisburg, przesłano kolejne pisma referujące — tym razem "Flying Discs" z nieokreśloną datą — z adnotacją, że "to Headquaters nie ma dalszych informacji i nie wszczyna dochodzenia". Raporty miały trafiać bezpośrednio do Wright-Patterson.

Znaczenie akt

Tom 1948 dokumentuje pięć kluczowych procesów, które ukształtowały sposób, w jaki Stany Zjednoczone badały zjawisko UFO przez następne dwie dekady:

• Formalizacja Projektu Sign (luty 1948) — pierwszy oficjalny, tajny program badawczy UFO w historii
• Odrzucona propozycja przechwycenia — generał Cabell chciał angażować myśliwce z kamerami do polowania na UFO, ale został powstrzymany przez koszty i logistykę. Nikt nie kwestionował realności zjawiska — tylko opłacalność przechwycenia
• Trop braci Horten — wywiad nakazał bezpośredni kontakt i przesłuchanie niemieckich konstruktorów; raport techniczny o ich latającym skrzydle został zatrzymany przez centralę wywiadu w Waszyngtonie pod klauzulą SECRET
• Standaryzacja raportowania — Cabell ustanowił 10-punktowy formularz obserwacji obowiązujący we wszystkich bazach USAF w USA i na Alasce
• Wielonarodowy zasięg — raporty napływały z Kanady, Florydy, Teksasu, Ohio, Kalifornii — latające dyski obserwowano w całych Stanach Zjednoczonych