Akta ogólne 1946-47, tom 2 - Latające dyski

Przegląd akt

Tom drugi akt ogólnych Pentagonu z lat 1946-47 to 28 stron ściśle tajnej korespondencji między najwyższymi dowódcami amerykańskich sił powietrznych, dokumentującej moment, w którym "latające dyski" przestały być plotką prasową i stały się sprawą bezpieczeństwa narodowego. Akta zawierają dokumenty oznaczone klauzulami SECRET i RESTRICTED, pisane przez pułkowników, generałów i szefów wywiadu - ludzi, którzy kilka lat wcześniej prowadzili naloty dywanowe na Niemcy i Japonię. To właśnie w tych aktach znajduje się dokument, który zmienił historię badań UFO.

5 sierpnia 1947: Armia prosi FBI o sprawdzenie świadków UFO

Zanim jeszcze powstała formalna analiza obserwacji, wywiad Sił Powietrznych podjął bezprecedensowy krok. 5 sierpnia 1947 szef wykonawczy Air Intelligence Requirements Division (AC/AS-2) wysłał oficjalne memorandum do szefa Grupy Wywiadowczej w Departamencie Wojny z prośbą o "sprawdzenie przez FBI przeszłości niektórych świadków obserwacji latających dysków" (Request for F.B.I. Investigation on Background of Certain Witnesses to "Flying Discs"). To pokazuje, że wojsko nie tylko zbierało relacje - aktywnie weryfikowało wiarygodność świadków za pośrednictwem FBI, traktując sprawę jak kontrwywiadowczą operację bezpieczeństwa.

Formularz korespondencji z 5 sierpnia 1947 - „Request for F.B.I. Investigation on Background of Certain Witnesses to Flying Discs" - wywiad Sił Powietrznych prosił FBI o sprawdzenie przeszłości świadków UFO

22 sierpnia 1947: Pierwsza analiza pułkownika Taylora

Pułkownik Robert Taylor III, szef Collection Branch wywiadu lotniczego (AC/AS-2), sporządził Routing and Record Sheet zatytułowany "Flying Saucer Phenomena" skierowany do zastępcy szefa sztabu ds. badań i rozwoju. Po szczegółowej analizie wiarygodnych raportów stwierdził, że obserwacje wykazują wspólny wzorzec:

Routing and Record Sheet pułkownika Taylora z 22 sierpnia 1947 - pierwsza systematyczna analiza cech obserwowanych obiektów

• Powierzchnia metaliczna - wskazująca na metaliczne poszycie
• Ślad niebieskozielony - podobny do wydechu rakiety na ciekłe paliwo (w przeciwieństwie do rakiet na paliwo stałe, co sugeruje regulację ciągu)
• Kształt okrągły lub eliptyczny, płaski od spodu, z kopułką na górze
• Loty w formacji od 3 do 9 obiektów w szyku
• Brak dźwięku (z wyjątkiem trzech przypadków "znacznego dudnienia")
• Prędkość powyżej 300 węzłów w locie poziomym
• Oscylacja boczna podczas lotu - dyski "wężykowały" w powietrzu

Taylor oszacował rozmiar obiektów jako zbliżony do transportowca C-54 lub myśliwca Constellation widzianego na wysokości 10 000 stóp. Dodał kluczową uwagę: "zanim będziemy kontynuować badania, prosimy o zapewnienie, że żaden projekt badawczy Army Air Forces nie posiada cech opisanych w punkcie 1."

11 września 1947: Generał Spaatz nakazuje przekazanie kompletnych akt

11 września 1947 podpułkownik Douglass W. Eiseman z Air Intelligence Requirements Division wydał rozkaz przekazania kompletnych akt obserwacji latających dysków z siedziby AC/AS-2 do Air Materiel Command w Wright Field - "By Command of General Spaatz". Generał Carl Spaatz - Szef Sztabu Army Air Forces, najwyższy rangą oficer Sił Powietrznych USA, człowiek który przyjął bezwarunkową kapitulację Niemiec - osobiście nakazał przekazanie wszystkich materiałów do analizy technicznej. AMC miało sporządzić fotokopie i zwrócić oryginały. Numer referencyjny P 93805, koordynacja: pułkownik Taylor i generał brygady Schulgen.

To oznaczało, że w zaledwie dwa miesiące po słynnej obserwacji Kennetha Arnolda (24 czerwca 1947), najwyższy dowódca amerykańskiego lotnictwa traktował sprawę na tyle poważnie, by osobiście zarządzić kompletny transfer wywiadowczy.

Rozkaz z 11 września 1947 - „By Command of General Spaatz" - najwyższy dowódca Army Air Forces nakazał przekazanie kompletnych akt obserwacji latających dysków do Air Materiel Command w Wright Field

29 sierpnia 1947: Generał LeMay odpowiada - "to nie nasze"

Odpowiedź przyszła tydzień później i podpisał ją nie byle kto - generał Curtis E. LeMay, zastępca szefa sztabu ds. badań i rozwoju, człowiek który planował naloty zapalające na Tokio i który później dowodził Strategic Air Command. Jego odpowiedź była lakoniczna i druzgocąca:

Odpowiedź gen. Curtisa E. LeMaya: "Army Air Forces nie prowadzi żadnych badań o cechach opisanych w punkcie nr 1" - 29 sierpnia 1947

"The Army Air Forces has no research project with the characteristics described in Comment No. 1." - Siły Powietrzne Armii nie prowadzą żadnego projektu badawczego o cechach opisanych w komentarzu nr 1.

Jednym zdaniem najwyższy dowódca ds. technologii wojskowej USA wykluczył, że obserwowane obiekty są tajną amerykańską bronią. To oznaczało, że jeśli zjawisko jest realne - pochodzi z zewnątrz.

23 września 1947: Memo Twininga - dokument, który zmienił wszystko

Miesiąc po odpowiedzi LeMaya, generał porucznik Nathan F. Twining, dowódca Air Materiel Command w Wright Field (Dayton, Ohio), wydał trzystronicowe memorandum oznaczone klauzulą SECRET, zatytułowane "AMC Opinion Concerning 'Flying Discs'". Ten dokument jest uważany za jeden z najważniejszych dokumentów w historii ufologii.

Pierwsza strona tajnego memorandum gen. Twininga - "AMC Opinion Concerning Flying Discs", 23 września 1947

Twining pisał do generała brygady George'a Schulgena z wywiadu AC/AS-2. Opinia została opracowana na konferencji z udziałem personelu z Air Institute of Technology, Intelligence T-2, Office Chief of Engineering Division, Aircraft Power Plant and Propeller Laboratories (Engineering Division T-3) - czyli całej elity technicznej amerykańskiego lotnictwa.

Kluczowe wnioski memorandum:

1. "Zjawisko jest czymś realnym, a nie wizyjnym lub fikcyjnym" - "The phenomenon reported is something real and not visionary or fictitious"
2. Istnieją obiekty o kształcie zbliżonym do dysku, o rozmiarach porównywalnych z samolotami stworzonymi przez człowieka
3. Część incydentów może mieć przyczyny naturalne (meteory)
4. Raportowane właściwości - ekstremalna prędkość wznoszenia, manewrowość (szczególnie w przechyleniu), unikanie przy kontakcie z samolotami i radarami - sugerują, że obiekty są sterowane ręcznie, automatycznie lub zdalnie
5. Obiekty mają: metaliczną powierzchnię, kształt okrągły/eliptyczny, są płaskie od spodu z kopułką na górze, latają w formacjach 3-9, nie wydają dźwięku (poza trzema wyjątkami), osiągają prędkości powyżej 300 węzłów

Najważniejszy fragment dotyczył możliwości technicznych:

"Jest możliwe w ramach obecnej wiedzy USA - pod warunkiem podjęcia szeroko zakrojonych prac rozwojowych - skonstruowanie pilotowanego statku powietrznego o ogólnym opisie podanym powyżej, zdolnego do lotu na dystansie ok. 7000 mil przy prędkościach poddźwiękowych."

Ale natychmiast dodał: "Wszelki rozwój w tym kierunku byłby ekstremalnie kosztowny, czasochłonny i powinien być prowadzony niezależnie od bieżących projektów."

Trzy hipotezy Twininga

Generał nakazał rozważyć trzy scenariusze:

• Tajny projekt krajowy - nieznany nawet dla AC/AS-2 ani Air Materiel Command (co LeMay właśnie wykluczył)
• Brak dowodów fizycznych - żadnych wraków ani szczątków, które "bezspornie udowodniłyby istnienie tych obiektów"
• Obce państwo - posiadające "formę napędu, prawdopodobnie nuklearnego, wykraczającą poza naszą wiedzę"

Podpis gen. por. N.F. Twininga, dowódcy Air Materiel Command - z odręczną notatką o koordynacji z szefami laboratoriów

Twining rekomendował utworzenie projektu z priorytetem 2a ("tajne"), kryptonimem i klauzulą RESTRICTED, z raportami co 15 dni od rozpoczęcia i co 30 dni później - z udziałem Armii, Marynarki, Komisji Energii Atomowej, JRDB, Air Force Scientific Advisory Group, NACA (przyszła NASA) i projektów RAND i NEPA. Memorandum podpisane: "This letter was coordinated by: Col. Moore - Ch. Aircraft Lab, Mr. D.A. Daly - Ch. Propeller Lab, Gen. D.L. Putt - Engr. Div., Col. Minty - Ch. Power Plant Lab, Mr. Cantrell - T-3."

To memorandum bezpośrednio doprowadziło do utworzenia Projektu Sign (styczeń 1948) - pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii USA.

Trop niemiecki: Bracia Horten i latające skrzydło

24 września 1947 - dzień po memorandum Twininga - pułkownik H.M. McCoy (ten sam, który podpisał główne pismo przewodnie akt) wysłał tajne pismo do gen. Schulgena z trzema załącznikami:

Tajne pismo McCoya z 24 września 1947 - odniesienie do braci Horten, raportu RAE i samolotu "Parabola"

• Rysunek zatytułowany "Locating Flying Disc", oznaczony LR-2 (chroniony prawami patentowymi)
• Raport British Royal Aircraft Establishment, AERO 1703, opisujący samolot bezogonowy Horten - niemiecki projekt braci Waltera i Reimara Hortenów
• Raport T-2 o "German Flying Wings Designed by Horten Brothers" (nr F-SU-1110-ND)

McCoy wskazał konkretne fragmenty raportu istotne dla sprawy "latających spodków" i dodał szokującą informację z wywiadu: "Niedawny raport od attaché wojskowego USA w Moskwie, datowany 9 czerwca 1947, wskazuje że ok. 1800 samolotów opartych bezpośrednio lub pośrednio na projekcie Horten VIII (jednosilnikowy odrzutowiec, rozpiętość skrzydeł 151 stóp, masa ok. 33 000 funtów) jest budowanych do użytku w eskadrach bombowych." Rosyjska wersja była napędzana silnikiem odrzutowym.

30 października 1947: Formalne wymagania wywiadowcze - "Re: German scientist"

30 października 1947 szef Air Intelligence Requirements Division (AC/AS-2) przesłał do CSGID (Plans and Collection Branch) dokument zatytułowany "Intelligence Requirements on Flying Saucer Type Aircraft" - formalne wymagania wywiadowcze dotyczące pojazdów typu latający talerz. Dokument został zaklasyfikowany pod indeksem 0009 "Flying Saucer - Phenomena" i złożony pod numerem 350.09 (Intelligence). Na formularzu korespondencji widnieje odręczna adnotacja: "Re: German scientist" - co potwierdza, że wywiad aktywnie łączył zjawisko UFO z niemiecką technologią i przechwyconym know-how III Rzeszy.

Sprawa pani Merchant - teoria o rosyjskim laboratorium

We wrześniu-październiku 1947 akta dokumentują sprawę pani Madeline Gwynne Merchant z Santa Fe w Nowym Meksyku, która kontaktowała się z generałem Brentnallem z AMC w Las Vegas. Jej teoria: "latające dyski są wystrzeliwane z instalacji w laboratorium, które jest obsługiwane przez Rosjan. Twierdzi, że są skierowane na Stany Zjednoczone w celu obserwacji ważnych instalacji energii atomowej i lotnisk."

AMC polecił przesłuchać panią Merchant, ale ostatecznie sprawę zamknięto. Generał Brentnall ocenił, że była "ekstremalnie gadatliwa i wyraźnie nastawiona na promowanie osobistego przedsięwzięcia, zamiast pomagać w rozwiązywaniu problemów wywiadowczych". Departament Sztabu Lotniczego polecił: "nie prowadzić dalszych przesłuchań i zamknąć tę sprawę".

Sprawa Merchant ujawnia jednak ciekawy szczegół: oficerem, z którym Merchant rozmawiała, okazał się podpułkownik Herbert C. Gee (S-10717), który wcześniej był oficerem dowodzącym w Los Alamos - sercu amerykańskiego programu atomowego - a następnie został przeniesiony do Biura Szefa Inżynierów w Waszyngtonie. Fakt, że sprawa UFO prowadziła do oficera z Los Alamos, musiał wzbudzić dodatkowe zainteresowanie kontrwywiadu.

Obserwacja radarowa w Japonii

24 września 1947 McCoy wysłał też tajne pismo żądające "wszelkich dostępnych informacji o rzekomej obserwacji latającego spodka dokonanej przez stację radarową w Japonii". Incydent ten został wspomniany przez dr. Charlesa Carrolla podczas konferencji w biurze gen. Schulgena, na której obecny był pan A.C. Loedding (przedstawiciel E-2). To potwierdza, że wojsko traktowało obserwacje radarowe jako najpoważniejsze dowody.

Zdjęcia z Oregonu i zamknięcie sprawy

5 grudnia 1947 kwatera główna Fourth Air Force w Hamilton Field (Kalifornia) przesłała fotografie dostarczone przez panią Mary L. Herren z 1728 S.E. Bidwell Avenue, Portland, Oregon. Twierdziła, że zdjęcia zostały zrobione między 5 a 18 listopada 1946 w okolicach Jefferson w Oregonie. Sama nie widziała obiektów, ale "wskazuje formację na fotografiach jako obiekty, które według niej mogą być latającymi dyskami".

Departament Sztabu Lotniczego odpowiedział lakonicznie: "Ślady widoczne na fotografiach to prawdopodobnie defekty filmu, papieru lub aparatu, a nie zdjęcia latających dysków. Nie prowadzić dalszego dochodzenia."

18 listopada 1947: AMC żąda klasyfikacji SECRET

Pułkownik McCoy zażądał, aby cała korespondencja dotycząca latających dysków została natychmiast oznaczona klauzulą "SECRET" z numerem klasyfikacyjnym U-48983. To pokazuje, że w listopadzie 1947 temat latających dysków oficjalnie zyskał status ściśle tajny.

18 listopada 1947: Broń w Hiszpanii i incydent na Alasce

McCoy zwrócił też uwagę na artykuł Lionela Shapiro o rozwoju broni w Hiszpanii, opublikowany w wielu czołowych gazetach. Artykuł wspominał o "funduszach, materiałach, obiektach testowych i technologicznych know-how" dostarczanych przez niemieckich naukowców pracujących w Hiszpanii. Niemieccy naukowcy w Wright Field zaprzeczyli, by znali jakichkolwiek ważnych kolegów w Hiszpanii.

McCoy żądał też dalszych informacji o incydencie z latającym dyskiem na Alasce z września 1947 - raport z bliskiej obserwacji, który wymagał dokładniejszego opisu.

10 grudnia 1947: Główne pismo przewodnie - McCoy do Szefa Sztabu

Ostatni chronologicznie dokument - list pułkownika McCoya do Szefa Sztabu USAF - stanowi podsumowanie całego tomu. McCoy potwierdził rozmowę z generałem L.C. Craigiem z 9 grudnia 1947 i załączył kopie korespondencji dotyczącej latających dysków. Jego kluczowe stwierdzenie: "Komentarze Kwatery Głównej Sił Powietrznych na temat tych pism nigdy nie zostały otrzymane przez to Dowództwo. Ciągłe i bieżące raporty od wykwalifikowanych obserwatorów sprawiają, że ten temat pozostaje przedmiotem zainteresowania Air Materiel Command."

List pułkownika H.M. McCoya, szefa wywiadu Air Materiel Command, do Szefa Sztabu USAF - 10 grudnia 1947

30 grudnia 1947: Rozkaz utworzenia Projektu Sign - priorytet 2A

Dwadzieścia dni po piśmie McCoya, 30 grudnia 1947, Szef Sztabu United States Air Force wydał oficjalny rozkaz do dowódcy Air Materiel Command nakazujący "ustanowienie projektu mającego na celu zbieranie, zestawianie, ocenę i dystrybucję wśród zainteresowanych agencji rządowych i wykonawców wszystkich informacji dotyczących obserwacji i zjawisk w atmosferze". Projektowi nadano:

• Priorytet 2A - jeden z najwyższych w systemie wojskowym, równy programom rozwoju broni strategicznej
• Kryptonim "SIGN"
• Klasyfikację RESTRICTED

Ten jednokartkowy rozkaz - strona 3 niniejszych akt - jest aktem urodzenia Projektu Sign, pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii Stanów Zjednoczonych. Projekt rozpoczął działalność w styczniu 1948 roku w Wright Field. Nie był więc jedynie "następstwem" memorandum Twininga - był jego bezpośrednim wykonaniem, nakazanym rozkazem z najwyższego szczebla dowodzenia.

Rozkaz z 30 grudnia 1947 - Szef Sztabu United States Air Force nakazuje Air Materiel Command utworzenie projektu o kryptonimie „SIGN" z priorytetem 2A - akt urodzenia pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii USA

Znaczenie akt

Ten 28-stronicowy tom to "akt narodzin" oficjalnych badań UFO w USA. Dokumentuje pięć miesięcy (sierpień-grudzień 1947), w których zjawisko "latających dysków" przeszło drogę od doniesień prasowych do tajnego priorytetu bezpieczeństwa narodowego. Kluczowe fakty z tych akt:

• Generał Carl Spaatz - najwyższy dowódca Army Air Forces - osobiście nakazał przekazanie kompletnych akt obserwacji do analizy
• Armia poprosiła FBI o sprawdzenie przeszłości świadków obserwacji - traktując sprawę jak operację kontrwywiadowczą
• Generał LeMay osobiście potwierdził, że USA nie posiadają technologii odpowiadającej opisom obserwacji
• Generał Twining stwierdził, że zjawisko "jest realne, a nie wizyjne lub fikcyjne" - i zarekomendował program badawczy z udziałem najważniejszych instytucji naukowych i wojskowych USA
• Wywiad wojskowy łączył obserwacje z niemiecką technologią Hortenów i wydał formalne wymagania wywiadowcze ("Re: German scientist")
• 30 grudnia 1947 Szef Sztabu wydał rozkaz utworzenia Projektu Sign z priorytetem 2A - pierwszego oficjalnego programu badania UFO

Te akta pokazują coś więcej niż tylko "zainteresowanie" wojska. Pokazują pełną mobilizację aparatu wywiadowczego - od FBI po najwyższych dowódców - w odpowiedzi na zjawisko, którego nikt nie potrafił wyjaśnić. Memorandum Twininga z 23 września 1947 było iskrą, ale to rozkaz z 30 grudnia 1947 był oficjalnym aktem urodzenia Projektu Sign - programu, który ewoluował w Project Grudge, a następnie w Project Blue Book, działający aż do 1969 roku.