Akta ogólne 1946-47, tom 2 - Latające dyski

Przegląd akt

Tom drugi akt ogólnych Pentagonu z lat 1946–47 to 28 stron ściśle tajnej korespondencji między najwyższymi dowódcami amerykańskich sił powietrznych, dokumentującej moment, w którym "latające dyski" przestały być plotką prasową i stały się sprawą bezpieczeństwa narodowego. Akta zawierają dokumenty oznaczone klauzulami SECRET i RESTRICTED, pisane przez pułkowników, generałów i szefów wywiadu — ludzi, którzy kilka lat wcześniej prowadzili naloty dywanowe na Niemcy i Japonię. To właśnie w tych aktach znajduje się dokument, który zmienił historię badań UFO.

22 sierpnia 1947: Pierwsza analiza pułkownika Taylora

Pułkownik Robert Taylor III, szef Collection Branch wywiadu lotniczego (AC/AS-2), sporządził Routing and Record Sheet zatytułowany "Flying Saucer Phenomena" skierowany do zastępcy szefa sztabu ds. badań i rozwoju. Po szczegółowej analizie wiarygodnych raportów stwierdził, że obserwacje wykazują wspólny wzorzec:

Routing and Record Sheet pułkownika Taylora z 22 sierpnia 1947 — pierwsza systematyczna analiza cech obserwowanych obiektów

• Powierzchnia metaliczna — wskazująca na metaliczne poszycie
• Ślad niebieskozielony — podobny do wydechu rakiety na ciekłe paliwo (w przeciwieństwie do rakiet na paliwo stałe, co sugeruje regulację ciągu)
• Kształt okrągły lub eliptyczny, płaski od spodu, z kopułką na górze
• Loty w formacji od 3 do 9 obiektów w szyku
• Brak dźwięku (z wyjątkiem trzech przypadków "znacznego dudnienia")
• Prędkość powyżej 300 węzłów w locie poziomym
• Oscylacja boczna podczas lotu — dyski "wężykowały" w powietrzu

Taylor oszacował rozmiar obiektów jako zbliżony do transportowca C-54 lub myśliwca Constellation widzianego na wysokości 10 000 stóp. Dodał kluczową uwagę: "zanim będziemy kontynuować badania, prosimy o zapewnienie, że żaden projekt badawczy Army Air Forces nie posiada cech opisanych w punkcie 1."

29 sierpnia 1947: Generał LeMay odpowiada — "to nie nasze"

Odpowiedź przyszła tydzień później i podpisał ją nie byle kto — generał Curtis E. LeMay, zastępca szefa sztabu ds. badań i rozwoju, człowiek który planował naloty zapalające na Tokio i który później dowodził Strategic Air Command. Jego odpowiedź była lakoniczna i druzgocąca:

Odpowiedź gen. Curtisa E. LeMaya: "Army Air Forces nie prowadzi żadnych badań o cechach opisanych w punkcie nr 1" — 29 sierpnia 1947

"The Army Air Forces has no research project with the characteristics described in Comment No. 1." — Siły Powietrzne Armii nie prowadzą żadnego projektu badawczego o cechach opisanych w komentarzu nr 1.

Jednym zdaniem najwyższy dowódca ds. technologii wojskowej USA wykluczył, że obserwowane obiekty są tajną amerykańską bronią. To oznaczało, że jeśli zjawisko jest realne — pochodzi z zewnątrz.

23 września 1947: Memo Twininga — dokument, który zmienił wszystko

Miesiąc po odpowiedzi LeMaya, generał porucznik Nathan F. Twining, dowódca Air Materiel Command w Wright Field (Dayton, Ohio), wydał trzystronicowe memorandum oznaczone klauzulą SECRET, zatytułowane "AMC Opinion Concerning 'Flying Discs'". Ten dokument jest uważany za jeden z najważniejszych dokumentów w historii ufologii.

Pierwsza strona tajnego memorandum gen. Twininga — "AMC Opinion Concerning Flying Discs", 23 września 1947

Twining pisał do generała brygady George'a Schulgena z wywiadu AC/AS-2. Opinia została opracowana na konferencji z udziałem personelu z Air Institute of Technology, Intelligence T-2, Office Chief of Engineering Division, Aircraft Power Plant and Propeller Laboratories (Engineering Division T-3) — czyli całej elity technicznej amerykańskiego lotnictwa.

Kluczowe wnioski memorandum:

1. "Zjawisko jest czymś realnym, a nie wizyjnym lub fikcyjnym" — "The phenomenon reported is something real and not visionary or fictitious"
2. Istnieją obiekty o kształcie zbliżonym do dysku, o rozmiarach porównywalnych z samolotami stworzonymi przez człowieka
3. Część incydentów może mieć przyczyny naturalne (meteory)
4. Raportowane właściwości — ekstremalna prędkość wznoszenia, manewrowość (szczególnie w przechyleniu), unikanie przy kontakcie z samolotami i radarami — sugerują, że obiekty są sterowane ręcznie, automatycznie lub zdalnie
5. Obiekty mają: metaliczną powierzchnię, kształt okrągły/eliptyczny, są płaskie od spodu z kopułką na górze, latają w formacjach 3–9, nie wydają dźwięku (poza trzema wyjątkami), osiągają prędkości powyżej 300 węzłów

Najważniejszy fragment dotyczył możliwości technicznych:

"Jest możliwe w ramach obecnej wiedzy USA — pod warunkiem podjęcia szeroko zakrojonych prac rozwojowych — skonstruowanie pilotowanego statku powietrznego o ogólnym opisie podanym powyżej, zdolnego do lotu na dystansie ok. 7000 mil przy prędkościach poddźwiękowych."

Ale natychmiast dodał: "Wszelki rozwój w tym kierunku byłby ekstremalnie kosztowny, czasochłonny i powinien być prowadzony niezależnie od bieżących projektów."

Trzy hipotezy Twininga

Generał nakazał rozważyć trzy scenariusze:

• Tajny projekt krajowy — nieznany nawet dla AC/AS-2 ani Air Materiel Command (co LeMay właśnie wykluczył)
• Brak dowodów fizycznych — żadnych wraków ani szczątków, które "bezspornie udowodniłyby istnienie tych obiektów"
• Obce państwo — posiadające "formę napędu, prawdopodobnie nuklearnego, wykraczającą poza naszą wiedzę"

Podpis gen. por. N.F. Twininga, dowódcy Air Materiel Command — z odręczną notatką o koordynacji z szefami laboratoriów

Twining rekomendował utworzenie projektu z priorytetem 2a ("tajne"), kryptonimem i klauzulą RESTRICTED, z raportami co 15 dni od rozpoczęcia i co 30 dni później — z udziałem Armii, Marynarki, Komisji Energii Atomowej, JRDB, Air Force Scientific Advisory Group, NACA (przyszła NASA) i projektów RAND i NEPA. Memorandum podpisane: "This letter was coordinated by: Col. Moore — Ch. Aircraft Lab, Mr. D.A. Daly — Ch. Propeller Lab, Gen. D.L. Putt — Engr. Div., Col. Minty — Ch. Power Plant Lab, Mr. Cantrell — T-3."

To memorandum bezpośrednio doprowadziło do utworzenia Projektu Sign (styczeń 1948) — pierwszego oficjalnego programu badania UFO w historii USA.

Trop niemiecki: Bracia Horten i latające skrzydło

24 września 1947 — dzień po memorandum Twininga — pułkownik H.M. McCoy (ten sam, który podpisał główne pismo przewodnie akt) wysłał tajne pismo do gen. Schulgena z trzema załącznikami:

Tajne pismo McCoya z 24 września 1947 — odniesienie do braci Horten, raportu RAE i samolotu "Parabola"

• Rysunek zatytułowany "Locating Flying Disc", oznaczony LR-2 (chroniony prawami patentowymi)
• Raport British Royal Aircraft Establishment, AERO 1703, opisujący samolot bezogonowy Horten — niemiecki projekt braci Waltera i Reimara Hortenów
• Raport T-2 o "German Flying Wings Designed by Horten Brothers" (nr F-SU-1110-ND)

McCoy wskazał konkretne fragmenty raportu istotne dla sprawy "latających spodków" i dodał szokującą informację z wywiadu: "Niedawny raport od attaché wojskowego USA w Moskwie, datowany 9 czerwca 1947, wskazuje że ok. 1800 samolotów opartych bezpośrednio lub pośrednio na projekcie Horten VIII (jednosilnikowy odrzutowiec, rozpiętość skrzydeł 151 stóp, masa ok. 33 000 funtów) jest budowanych do użytku w eskadrach bombowych." Rosyjska wersja była napędzana silnikiem odrzutowym.

Sprawa pani Merchant — teoria o rosyjskim laboratorium

We wrześniu–październiku 1947 akta dokumentują sprawę pani Madeline Gwynne Merchant z Santa Fe w Nowym Meksyku, która kontaktowała się z generałem Brentnallem z AMC w Las Vegas. Jej teoria: "latające dyski są wystrzeliwane z instalacji w laboratorium, które jest obsługiwane przez Rosjan. Twierdzi, że są skierowane na Stany Zjednoczone w celu obserwacji ważnych instalacji energii atomowej i lotnisk."

AMC polecił przesłuchać panią Merchant, ale ostatecznie sprawę zamknięto. Generał Brentnall ocenił, że była "ekstremalnie gadatliwa i wyraźnie nastawiona na promowanie osobistego przedsięwzięcia, zamiast pomagać w rozwiązywaniu problemów wywiadowczych". Departament Sztabu Lotniczego polecił: "nie prowadzić dalszych przesłuchań i zamknąć tę sprawę".

Obserwacja radarowa w Japonii

24 września 1947 McCoy wysłał też tajne pismo żądające "wszelkich dostępnych informacji o rzekomej obserwacji latającego spodka dokonanej przez stację radarową w Japonii". Incydent ten został wspomniany przez dr. Charlesa Carrolla podczas konferencji w biurze gen. Schulgena, na której obecny był pan A.C. Loedding (przedstawiciel E-2). To potwierdza, że wojsko traktowało obserwacje radarowe jako najpoważniejsze dowody.

Zdjęcia z Oregonu i zamknięcie sprawy

5 grudnia 1947 kwatera główna Fourth Air Force w Hamilton Field (Kalifornia) przesłała fotografie dostarczone przez panią Mary L. Herren z 1728 S.E. Bidwell Avenue, Portland, Oregon. Twierdziła, że zdjęcia zostały zrobione między 5 a 18 listopada 1946 w okolicach Jefferson w Oregonie. Sama nie widziała obiektów, ale "wskazuje formację na fotografiach jako obiekty, które według niej mogą być latającymi dyskami".

Departament Sztabu Lotniczego odpowiedział lakonicznie: "Ślady widoczne na fotografiach to prawdopodobnie defekty filmu, papieru lub aparatu, a nie zdjęcia latających dysków. Nie prowadzić dalszego dochodzenia."

18 listopada 1947: AMC żąda klasyfikacji SECRET

Pułkownik McCoy zażądał, aby cała korespondencja dotycząca latających dysków została natychmiast oznaczona klauzulą "SECRET" z numerem klasyfikacyjnym U-48983. To pokazuje, że w listopadzie 1947 temat latających dysków oficjalnie zyskał status ściśle tajny.

18 listopada 1947: Broń w Hiszpanii i incydent na Alasce

McCoy zwrócił też uwagę na artykuł Lionela Shapiro o rozwoju broni w Hiszpanii, opublikowany w wielu czołowych gazetach. Artykuł wspominał o "funduszach, materiałach, obiektach testowych i technologicznych know-how" dostarczanych przez niemieckich naukowców pracujących w Hiszpanii. Niemieccy naukowcy w Wright Field zaprzeczyli, by znali jakichkolwiek ważnych kolegów w Hiszpanii.

McCoy żądał też dalszych informacji o incydencie z latającym dyskiem na Alasce z września 1947 — raport z bliskiej obserwacji, który wymagał dokładniejszego opisu.

10 grudnia 1947: Główne pismo przewodnie — McCoy do Szefa Sztabu

Ostatni chronologicznie dokument — list pułkownika McCoya do Szefa Sztabu USAF — stanowi podsumowanie całego tomu. McCoy potwierdził rozmowę z generałem L.C. Craigiem z 9 grudnia 1947 i załączył kopie korespondencji dotyczącej latających dysków. Jego kluczowe stwierdzenie: "Komentarze Kwatery Głównej Sił Powietrznych na temat tych pism nigdy nie zostały otrzymane przez to Dowództwo. Ciągłe i bieżące raporty od wykwalifikowanych obserwatorów sprawiają, że ten temat pozostaje przedmiotem zainteresowania Air Materiel Command."

List pułkownika H.M. McCoya, szefa wywiadu Air Materiel Command, do Szefa Sztabu USAF — 10 grudnia 1947

Znaczenie akt

Ten 28-stronicowy tom to "akt narodzin" oficjalnych badań UFO w USA. Dokumentuje pięć miesięcy (sierpień–grudzień 1947), w których zjawisko "latających dysków" przeszło drogę od doniesień prasowych do tajnego priorytetu bezpieczeństwa narodowego. Trzy fakty z tych akt są kluczowe:

• Generał LeMay osobiście potwierdził, że USA nie posiadają technologii odpowiadającej opisom obserwacji
• Generał Twining stwierdził, że zjawisko "jest realne, a nie wizyjne lub fikcyjne" — i zarekomendował program badawczy z udziałem najważniejszych instytucji naukowych i wojskowych USA
• Wywiad wojskowy łączył obserwacje z niemiecką technologią Hortenów, która mogła trafić do ZSRR — raportowano budowę 1800 samolotów opartych na projekcie Horten VIII

Memorandum Twininga z 23 września 1947 jest uznawane przez historyków za dokument założycielski Projektu Sign — pierwszego oficjalnego programu badania UFO, który rozpoczął się w styczniu 1948 roku w Wright Field.