FBI — Śledztwo 62-HQ-83894 (18 sekcji)

Przegląd akt

Sprawa FBI 62-HQ-83894 to najobszerniejsze śledztwo w historii badań UFO prowadzone przez Federalne Biuro Śledcze. Osiemnaście sekcji, ponad 2600 stron dokumentów zgromadzonych w latach 1947–1968 dokumentuje przejście od gorączkowego zainteresowania „latającymi dyskami" przez systematyczne śledztwa, aż po oficjalne zamknięcie tematu. Akta obejmują zeznania pod przysięgą pilotów cywilnych i wojskowych, korespondencję J. Edgara Hoovera, wyniki analiz laboratoryjnych, rysunki techniczne, fotografie i wycinki prasowe z całych Stanów Zjednoczonych.

List dyrektora FBI J. Edgara Hoovera do Dyrektora Wywiadu Pentagonu, wysłany „BY SPECIAL MESSENGER" — sierpień 1947

1947: Rok latających dysków

Obserwacja Kennetha Arnolda — 24 czerwca 1947

Akta zawierają oryginalny, własnoręczny raport Kennetha Arnolda — człowieka, który nieświadomie rozpoczął erę UFO. 24 czerwca 1947, lecąc z Chehalis do Yakimy na wysokości ok. 9200 stóp, szukał zaginionego transportowca Marines koło Mt. Rainier. Zobaczył łańcuch dziewięciu błyszczących obiektów poruszających się z ogromną prędkością. Zmierzył czas przelotu między Mt. Rainier a Mt. Adams: „jedna minuta i czterdzieści dwa sekundy", co dawało prędkość przekraczającą 1200 mph — daleko ponad możliwości ówczesnych samolotów.

Arnold (ur. 29 III 1915, Subeka, Minnesota; Eagle Scout, były olimpijczyk w skokach do wody) podkreślał: „Obserwowałem te obiekty nie tylko przez szybę samolotu, ale odwróciłem maszynę bokiem, otworzyłem okno i obserwowałem je bez żadnych przeszkód."

Generał Schulgen z wywiadu Army Air Forces zlecił FBI sprawdzenie Arnolda pod kątem „wywrotowego tła i ukrytych motywów" — podejrzewano sabotaż lub dezinformację. Sprawdzenie wypadło negatywnie.

Afera Maury Island — pierwsze fałszerstwo UFO (czerwiec–sierpień 1947)

Harold A. Dahl twierdził, że 21 czerwca 1947 roku, patrolując łodzią Freda Crismana w okolicach Maury Island (zatoka Puget Sound, koło Tacomy), zobaczył sześć latających dysków o średnicy ~30 metrów. Obiekty miały otwór pośrodku, okrągłe iluminatory na krawędzi zewnętrznej i kwadratowe okna na pierścieniu wewnętrznym. Jeden dysk zderzył się z drugim, zrzucając „żużlopodobny" materiał na łódź — uszkadzając sterówkę i zabijając psa Dahla.

Ray A. Palmer — redaktor magazynów Venture i Fantasy (Evanston, Illinois) — zapłacił Arnoldowi 200 dolarów za podróż do Tacomy i zbadanie sprawy. Arnold zameldował się w pokoju 502 hotelu Winthrop 30 lipca 1947. Dołączył kapitan E.J. Smith z United Air Lines.

Wieczorem 31 lipca Arnold wezwał telefonicznie oficerów wywiadu: kapitana Williama L. Davidsona i porucznika Franka M. Browna z A-2 Intelligence, Hamilton Field. Obaj przylecieli do McChord Field, przebrali się w cywilne ubrania i przesłuchali Crismana. Brown powiedział Smithowi: „Uważamy, że w historiach o latających dyskach może być ziarno prawdy" — choć ich przełożeni w Hamilton Field nie podzielali tego zdania. Crisman przekazał im pudło z „fragmentami dysku".

Katastrofa B-25 pod Kelso — śmierć dwóch oficerów wywiadu

1 sierpnia 1947, o godzinie 2:35, bombowiec B-25 rozbił się 13 mil na południe od Kelso w stanie Waszyngton. Silnik lewy zapalił się, pożar natychmiast objął kabinę, lewe skrzydło oderwało się 125 jardów przed miejscem uderzenia. Kapitan Davidson i porucznik Brown zginęli — ich ciała znaleziono we wraku. Sierżant Mathews (mechanik) i sierżant Taff (pasażer) wyskoczyli ze spadochronami.

Raport Air Rescue Service dokumentuje operację ratunkową: grupa kapitana Littrella (6 żołnierzy + technik medyczny + fotograf), 72 roboczogodziny służby ratunkowej, 300 roboczogodzin armii, 3 loty. Agent CID przejął utajnione dokumenty z wraku o godzinie 18:00.

Pięć anonimowych telefonów — teoria sabotażu

Między 31 lipca a 2 sierpnia 1947 anonimowy informator dzwonił do reportera Tacoma Times (Paul Lantz) i korespondenta United Press (Ted Morello). Podawał szczegółowe informacje, które mógł znać tylko ktoś obecny w pokoju hotelowym:

• 31 VII, ~11:30 — spotkanie w pokoju 502 hotelu Winthrop dot. fragmentów dysku z Maury Island
• 1 VIII, przed południem — B-25 rozbił się, przewoził fragmenty, został sabotowany
• 1 VIII, 17:05 — nazwiska ofiar: Davidson i Brown z A-2 Intelligence (przed oficjalnym ujawnieniem przez armię)
• 2 VIII, ~17:30 — B-25 zestrzelony pociskami 20 mm, samolot Marines na Mt. Rainier też zestrzelony

Lantz powiedział Smithowi: „Ktoś dzwoni do naszej gazety i podaje szczegółową relację ze wszystkiego, co dzieje się w waszym pokoju od czasu waszego przyjazdu."

Dahl i Crisman przyznają się do fałszerstwa

7 sierpnia 1947 agenci FBI przesłuchali obu mężczyzn. Po długich wypytywaniach podpisali oświadczenie: znaleźli skały w żwirowni na Maury Island i wysłali je Palmerowi do analizy. Gdy ten zaproponował pieniądze, powiedzieli mu, że fragmenty „mogły pochodzić z latającego dysku". Obaj przyznali: „To stwierdzenie było całkowicie fałszywe."

Osobno żona Dahla wpadła w furię przy korespondecie AP i kazała mu przyznać, że „cała historia to zwykła fantazja". Oficer z 4th Air Force zbadał łódź: ślady uszkodzeń pokryte wieloma warstwami farby z wieloletnimi pęknięciami pogodowymi. Żużel z huty koło Tacomy był „zdecydowanie podobny" do rzekomych fragmentów.

Rekomendacja armii: odebranie Crismanowi komisji oficerskiej jako „niepożądanemu i niewiarygodnemu oficerowi".

Inne obserwacje z lata 1947

• 24 VI 1947, Portland, Oregon — F.M. Johnson widział obiekty ~20 stóp średnicy przy Mt. Adams (tego samego dnia co Arnold)
• 4 VII 1947, Boise–Pendleton — kpt. E.J. Smith i kopilot Stevens z United Air Lines widzieli obiekty z kokpitu na 8000 stóp
• 8 VII 1947, Muroc Army Air Field — sierż. Joseph Gruolo i por. Joseph McHenry widzieli 2 srebrne dyski (7500–8000 stóp, 300–400 mph). Kpt. John Paul Stapp złożył osobne zeznanie pod przysięgą
• 10 VII 1947, Codroy, Nowa Fundlandia — John F. Legge: jasno-czerwony dysk z ognistym ogonem ~15 stóp, widoczny 15 sekund, na ~6000 stóp
• 4 VIII 1947, Boston–Nowy Jork — kpt. Alpheus Powell i nawigator Walter White z Pan American Airways widzieli z Constellation pomarańczowy cylindryczny obiekt, prędkość ~170 mph, długość „6–7 kadłubów P-40"
• 13 VIII 1947, Twin Falls, Idaho — A.C. Urie z synami: obiekt 20 stóp, jasnoniebieski, z płomieniami, ~1000 mph wzdłuż rzeki Salmon
• 14 VIII 1947, Guam — 3 żołnierzy na Harmon Field: dwa półksiężycowate obiekty dwukrotnie szybsze od myśliwca
• VII 1947, Grafton, Wisconsin — ksiądz znalazł wirujący metalowy dysk (~4 cale) na podwórku kościoła — okazał się fałszywką (prankster-made projectile z części Dodge'a)

Analizy laboratoryjne

MIT, lipiec 1947: Metalowe fragmenty z West Rindge, New Hampshire — analiza spektrograficzna wykazała zwykłe żeliwo poddane ekstremalnej temperaturze. Fragment pustego cylindra o średnicy 8 cali. Naukowiec przypomniał sobie, że podobne cylindry używano w programie rakietowym w Nowym Meksyku. Sprawa traktowana jako „tajna" na MIT.

Air Materiel Command, Wright Field: Pułkownik H.H. McCoy (zastępca dowódcy ds. wywiadu) przeanalizował inne „fragmenty UFO" — znaleziono cewki z miedzianego drutu, kondensator firmy Polymet Manufacturing Co. z Nowego Jorku i pierścień magnetyczny. Żadne nie miały związku z projektami AMC.

1 października 1947 — FBI zamyka śledztwo

Biuletyn nr 57: „Biuro natychmiast zaprzestaje działań śledczych w sprawie latających dysków. Wszystkie przyszłe raporty należy kierować do Sił Powietrznych."

1949: Dyrektywa „Unconventional Aircraft"

15 lutego 1949 roku generał C.P. Cabell, szef wywiadu USAF, wydał Air Intelligence Requirements Memorandum Number 4: „UNCONVENTIONAL AIRCRAFT" — oficjalny, ustandaryzowany formularz raportowania obserwacji UFO. Dokument dystrybuowano do: CIA, FBI, wywiadu marynarki, Straży Przybrzeżnej, Departamentu Stanu i wszystkich attaché wojskowych USA na świecie.

Pierwsza strona dyrektywy gen. Cabella — ustandaryzowany formularz raportowania UFO z instrukcją użycia licznika Geigera

Formularz wymagał 20 kategorii danych: liczba obiektów, formacja, kolor, kształt, konstrukcja, rozmiar, kierunek lotu, taktyka/manewry, ślady wydechu — a co najciekawsze, instrukcję: „sprawdzić radioaktywność licznikiem Geigera". To sugeruje, że wojsko podejrzewało związek UFO z bronią nuklearną.

1950: Zielone kule ognia nad instalacjami nuklearnymi

23 sierpnia 1950, w memo do dyrektora FBI (od A.H. Belmonta do D.M. Ladda), ujawniono niepokojący wzorzec: od grudnia 1948 zaobserwowano ok. 150 niezidentyfikowanych zjawisk powietrznych w pobliżu wrażliwych instalacji wojskowych w Nowym Meksyku (w tym Los Alamos).

Memo FBI z 23 sierpnia 1950: „Summary of Aerial Phenomena in New Mexico" — 150 obserwacji koło instalacji nuklearnych

Zjawiska sklasyfikowano w trzy typy:

• Zielone kule ognia — obiekty o dużej prędkości w kształtach półksiężyców, kół i dysków emitujące zielone światło
• Dyski — okrągłe, płaskie obiekty o dużej prędkości, emitujące białe lub odbite światło
• Meteory — obiekty przypominające materiał meteoryczny

Dr Lincoln LaPaz z University of New Mexico — ekspert od meteorów — stwierdził, że zjawiska NIE mają charakteru meteorycznego. OSI zawarło kontrakt z firmą Land-Air Inc. z Albuquerque na naukowe zbadanie sprawy. Zjawiska raportowano przez „różnych wiarygodnych obserwatorów w zbliżonym czasie".

1950: Meksykański wynalazca i plany latającego spodka

W marcu 1950 do FBI trafił niezwykły list od Miguela Ángela Garcíi Macíasa — „pianisty, kompozytora, odkrywcy i wynalazcy ideograficznego" z Veracruz, Meksyk. Załączył szczegółowe rysunki techniczne „aerostatów stratosferycznych" napędzanych siłą atomową — w tym przekroje z komorami tlenowymi, śmigłami i trójpoziomową strukturą. Dołączył też wycinek z meksykańskiej gazety o „pierwszych zdjęciach plato volador" wykonanych nad Durango na wysokości 9000 stóp.

Rysunek techniczny Garcíi Macíasa: system napędowy „latającego spodka" z komorą tlenową i śmigłami — 1950

1956: Men in Black — książka w aktach FBI

W aktach znalazła się kompletna kopia książki „They Knew Too Much About Flying Saucers" autorstwa Graya Barkera — publikacji, która wprowadziła pojęcie „Men in Black" do kultury UFO. Książka opowiadała o badaczach rzekomo uciszanych przez tajemniczych mężczyzn w czerni. Fakt, że FBI przechowywało tę książkę w aktach śledczych, sugeruje że Biuro monitorowało literaturę ufologiczną.

Okładka „They Knew Too Much About Flying Saucers" Graya Barkera — książka wprowadzająca termin „Men in Black", znaleziona w aktach FBI

1964: Incydent w Socorro — policjant, dwie postacie i lądowisko

24 kwietnia 1964, o 17:45, oficer policji Lonnie Zamora z Socorro w Nowym Meksyku ścigał rozpędzonego chevroleta, gdy usłyszał ryk i zobaczył niebieski płomień na niebie. Porzucił pościg i pojechał zbadać sprawę.

Z odległości 150–200 jardów zobaczył biały, owalny obiekt przypominający „odwrócony samochód" z dwoma „nogami" i dwie postacie w białych kombinezonach stojące obok. Jedna z nich odwróciła się w jego stronę i „wyraźnie podskoczyła ze zdziwienia".

Zamora zapisał insygnia na kadłubie: czerwone odwrócone V z łukiem, ok. 2,5 stopy wysokości. Obiekt wzniósł się z rykiem (nie jak odrzutowiec) i niebiesko-pomarańczowym płomieniem, przeleciał nad szopą z dynamitem z marginesem 3 stóp i zniknął w kierunku Box Canyon. „Uciekłem, bo bałem się tego ryku" — zeznał Zamora.

Ręcznie narysowany diagram lądowiska z Socorro — cztery wgniecenia (#1–#4) z dokładnymi pomiarami, kierunek „blast or heat"

Agent FBI D. Arthur Byrnes Jr. z Albuquerque osobiście zbadał miejsce. Znalazł:

• Cztery prostokątne wgniecenia (16×6 cali, głębokość ~2 cale) — ślady „nóg" obiektu
• Trzy spalone plamy trawy między wgnieceniami
• Trzy okrągłe ślady (~4 cale średnicy) — jakby wieczko słoika delikatnie wciśnięte w piasek
• Obszar „śladów stóp" (General Area of 'Footprints')

Byrnes znał Zamorę od 5 lat i opisał go jako „trzeźwego, pracowitego, sumiennego oficera, nie skłonnego do fantazjowania". Sierżant Chavez, który przybył jako pierwszy, zastał Zamorę „spoconego, białego jak kreda i bardzo bladego".

Drugi diagram lądowiska: „General Area of Footprints", spalone plamy trawy i pomiary między wgnieceniami

1966: FBI monitoruje ruch ufologiczny pod kątem komunizmu

W październiku 1966 FBI otrzymało egzemplarz magazynu „Flying Saucers International" (nr 24, lipiec 1966) — oficjalnego organu Amalgamated Flying Saucer Clubs of America. Informator FBI z Filadelfii uznał, że artykuł na stronach 2–3 „propaguje linię Partii Komunistycznej". Artykuł — rzekomo od „Mistrza Raoula le Rotana z planety Rorrenoo" odebrany „specjalnym radiem krótkofalowym" — krytykował wojnę w Wietnamie i „kompleks militarno-przemysłowy".

Okładka magazynu „Flying Saucers International" (lipiec 1966) — monitorowanego przez FBI pod kątem komunistycznej propagandy

Magazyn zawierał program 3. Krajowej Konwencji Latających Spodków w Reno (Nevada, 8–10 lipca 1966), rzekome zdjęcia UFO dr. Daniela W. Fry z Merlin w Oregonie i kompilację artykułów prasowych o obserwacjach UFO z całych USA.

1966: Hoover i Raport Condona

W aktach znajduje się list podpisany osobiście przez J. Edgara Hoovera (6 IX 1966) do pani Levi Dow z New Hampshire: „Biuro jest wyłącznie agencją śledczą rządu federalnego i jako takie nie formułuje ocen ani wniosków co do charakteru organizacji."

Ostatnia sekcja akt zawiera kartę sprawdzenia FBI dotyczącą dr. Edwarda M. Condona z University of Denver — naukowca, który poprowadził słynną Komisję Condona (1966–1968). Jej raport końcowy stwierdził, że dalsze badania UFO „nie mogą być uzasadnione" — co skutecznie zakończyło oficjalne zaangażowanie rządu USA w temat na następne dekady.

Materiały prasowe w aktach

Sub-akta A zawierają bogatą kolekcję wycinków prasowych z lat 1947–1966, w tym:

• Washington Times-Herald: „Delusions or Factual, Those Flying Saucers Have Nation Eyeing Skies; 5 Seen in D.C. Area"
• Norfolk Ledger-Dispatch: 16-letni chłopak sfotografował UFO „większe niż samochód"
• Oakland Tribune: „Flying Saucers Are Poppin' Up All Over"
• Wall Street Journal: „An Old Question: Do Flying Saucers Exist?"
• London Free Press: „Tracked by Radar: UFOs Sighted Over Wide Section"

Norfolk Ledger-Dispatch, 9 VII 1947: 16-letni Bill Turrentine ze zdjęciem „latającego dysku większego niż samochód"

Znaczenie akt

Sprawa 62-HQ-83894 dokumentuje 21 lat zaangażowania FBI w temat UFO — od gorączki lata 1947 przez systematyczne śledztwa lat 50., po polityczny nadzór lat 60. Akta ujawniają fascynujące napięcie: FBI oficjalnie dystansowało się od tematu, ale jednocześnie gromadziło tysiące stron materiałów, sprawdzało informatorów pod kątem lojalności i monitorowało ruchy ufologiczne pod kątem działalności wywrotowej. Dwa nierozwiązane pytania pozostają: kto dzwonił do mediów w Tacomie z informacjami, które mógł znać tylko ktoś z pokoju hotelowego? I dlaczego zielone kule ognia latały akurat nad instalacjami nuklearnymi w Nowym Meksyku?