Akta płk. Howarda McCoya: 298 stron służby bez jednego słowa o UFO

Czym jest ten dokument?

To akta personalne płk. Howarda Monroe McCoya, teczka służbowa licząca 298 stron. Nie jest to raport o UFO: to zbiór formularzy, rozkazów, kart przebiegu służby i korespondencji kadrowej z Narodowego Centrum Akt Personalnych (NPRC). Maszynowemu odczytowi poddano 90 stron i na nich opiera się ta analiza.

Okładka teczki: stempel RETIRED, etykiety NPRC i naklejka DECLASSIFIED z autoryzacją NW 90262.

Kim był Howard M. McCoy?

Formularz zwolnienia ze służby DD Form 214 podaje twarde dane: urodzony 4 grudnia 1907 roku w Kane w Pensylwanii, w służbie czynnej od 12 czerwca 1930 do 31 sierpnia 1954, zwolnienie honorowe. Akademię Wojskową w West Point skończył w 1930 roku, później uzyskał dwa stopnie z inżynierii lotniczej w California Institute of Technology.

Odznaczenia z formularza: Legion of Merit, Bronze Star Medal, medal kampanii europejsko-afrykańsko-bliskowschodniej z gwiazdką bitewną i cztery dalsze medale służbowe. W rubryce najważniejszego stanowiska wpisano: Research and Development Director.

DD Form 214: data urodzenia, odznaczenia, wykaz szkół i własnoręczny podpis oficera.

Wright Field, T-2 i lata 1945-1949

Karta przebiegu służby jest najcenniejsza: datuje stanowiska co do dnia. Od 16 lipca 1945 McCoy służył w sekcji wywiadu A-2 dowództwa sił powietrznych USA w Europie. Od 18 października 1945 był szefem Wydziału Analiz i Wydziału Dokumentów Lotniczych w strukturze T-2 Intelligence w Wright Field pod Dayton w stanie Ohio.

Od 1 lipca 1946 pełnił obowiązki zastępcy dowódcy T-2, a od 1 kwietnia 1947 był nim formalnie. Od 15 października 1947 do 30 kwietnia 1949 figuruje jako szef Departamentu Wywiadu Dowództwa Zaopatrzenia Lotniczego (Air Materiel Command) w bazie Wright-Patterson.

Kontekst publiczny, którego akta nie potwierdzają ani nie przeczą mu: w tym samym czasie działały w Wright-Patterson Projekt Sign (1948) i Projekt Grudge (1949), pierwsze programy badania latających spodków.

Laboratorium opisane jednym zdaniem

W aktach zachowała się dyrektywa organizacyjna nr 20-202 z czerwca 1949 roku, dotycząca komórki Science Survey Office w Departamencie Wywiadu. Cały opis jej zadań brzmi tak:

„Zadanie: wykonywać funkcje niejawne zgodnie z poleceniami.”

Czym zajmowało się laboratorium, dyrektywa nie ujawnia. Więcej mówi sam McCoy w piśmie z 1954 roku: kierował nim od grudnia 1946 do sierpnia 1949 roku i opracowywało ono niejawny sprzęt ochronny oraz śledczy.

„Laboratorium to zlikwidowano z nieznanych powodów wkrótce po przeniesieniu wymienionego oficera w sierpniu 1949 roku.”

CIA, PSEA i odejście ze służby

Od 14 lipca 1950 do 28 lutego 1951 McCoy figuruje jako oficer lotniczego wywiadu technicznego w Dowództwie Sił Powietrznych, przy strukturze oznaczonej w karcie skrótem CIA. Od 1 marca 1951 kierował agencją PSEA (Physical Security Equipment Agency), powołaną memorandum Sekretarza Obrony z 7 lutego 1951 roku.

Dyrektywa Departamentu Obrony nr 5154.9 z 4 marca 1954 roku zlikwidowała PSEA. 27 lipca 1954 roku McCoy złożył wniosek o przeniesienie w stan spoczynku. Pierwsze memorandum rekomendowało odmowę. Drugie, z 26 sierpnia 1954 roku, podpisane przez gen. por. Emmetta O’Donnella juniora, zalecało zgodę:

„Przegląd jego służby wskazuje, że osiągnął lub przekroczył szczyt swojej efektywności i brakuje mu motywacji do zadania w nowej dziedzinie.”

Zatwierdzono go tego samego dnia. McCoy odszedł ze służby 31 sierpnia 1954 roku w bazie Bolling pod Waszyngtonem.

Czego w tych aktach nie ma

Nie ma w nich ani jednego słowa o latających spodkach: nie pada nazwa Projektu Sign ani Grudge, nie ma raportów o obserwacjach ani analiz technicznych. Rubryki rocznych ocen efektywności pozostały puste.

Jest za to różnica warta odnotowania: w piśmie z 1954 roku McCoy przedstawia lata od 1946 jako poświęcone niemal wyłącznie sprzętowi ochronnemu, a karta służby pokazuje w tym czasie kolejne stanowiska wywiadowcze. Dokumenty tego nie wyjaśniają.

Redakcje i luki

Teczka nie ma klasycznych zaczernień, ale ma inne bariery. Archiwum usunęło dane osób trzecich na podstawie ustawy o ochronie prywatności z 1974 roku, a wiele stron to słabe kopie mikrofilmowe.

Dwie luki są merytoryczne: zadania Science Survey Office pozostają nieznane, bo dyrektywa ich nie opisuje, a praca przy CIA w latach 1950 i 1951 sprowadza się do skrótu w rubryce. Akta trafiły do obiegu publicznego dzięki wnioskowi badacza z lat 90.