Agoura i Point Mugu, grudzień 1953: szef inżynierów Lockheeda i ciemna elipsa o zachodzie

SERIA 8 Departament Wojny PDF
Zdarzenie
Miejsca
Agoura, Kalifornia (ranczo 3 mile na zachód), Point Mugu, Kalifornia
Źródło
Departament Wojny, 1 plik
Odtajnione
Seria 8, 20 listopada 2026

Clarence L. Johnson z rancza i załoga samolotu próbnego Lockheeda opisali ciemny obiekt nad oceanem o zachodzie słońca. Siły Powietrzne wpisały chmurę.

Opis sprawy

Teczka Sił Powietrznych z relacjami pracowników Lockheed Aircraft Corporation o obserwacji z 16 grudnia 1953 roku. Około 17:00 główny inżynier Clarence L. Johnson ze swojego rancza na zachód od Agoury widział ciemny, eliptyczny obiekt, który stał nieruchomo co najmniej 3 minuty, a potem odleciał na zachód w płaskim wznoszeniu. W tym samym czasie załoga samolotu próbnego WV-2 nad oceanem opisała nieruchomy ciemny obiekt w rejonie Point Mugu, który zmalał i zniknął na zachodzie. Na karcie ewidencyjnej Siły Powietrzne wpisały wniosek: chmura soczewkowata.

Analiza dokumentu

Czym jest ten dokument?

To teczka Sił Powietrznych USA o obserwacji z 16 grudnia 1953 roku w południowej Kalifornii. Jej rdzeniem jest pakiet relacji pracowników Lockheed Aircraft Corporation (oddział kalifornijski w Burbank) pod tytułem „Obserwacja latającego spodka przez niektórych pracowników Lockheeda 16 grudnia 1953”. Pierwszy z autorów to Clarence L. Johnson, główny inżynier firmy, pozostali to ludzie z działu prób w locie i główny aerodynamik.

Plik ma 15 stron: kartę ewidencyjną Sił Powietrznych, list dowódcy z 15 lutego 1954, okładki raportu, pismo przewodnie Johnsona z 20 stycznia 1954, jego relację z odręcznym szkicem oraz cztery relacje członków załogi samolotu próbnego. Ostatnia strona to odwrotna strona poprzedniej kartki, przez którą prześwituje tekst, z odręcznym dopiskiem „Needed” i niepewnym drugim słowem.

Karta ewidencyjna Sił Powietrznych: Agoura, 16 grudnia 1953, wniosek chmura soczewkowata

Strona 1 – karta ewidencyjna: jeden obiekt, 5–7 minut, obserwacja z ziemi i z powietrza, wniosek „Other: Cloud – Lenticular Cloud”.

Karta na początku pliku zapisuje: godzina 17:00 czasu miejscowego, Agoura w Kalifornii, źródło cywilne, jeden obiekt, czas obserwacji 5–7 minut, obserwacja z ziemi i z powietrza, kurs „nieruchomy”, bez zdjęć. W rubryce wniosku wpisano: inne, chmura soczewkowata. Streszczenie brzmi: najpierw wyglądał jak czarna nieruchoma chmura, potem szybki ruch w długim, płaskim wznoszeniu.

Jak raport trafił do wywiadu

Johnson pismem z 20 stycznia 1954 przesłał do ATIC (Air Technical Intelligence Center, Centrum Wywiadu Technicznego Sił Powietrznych) w bazie Wright-Patterson po cztery kopie relacji swojej oraz R. L. Thorena, R. E. Wimmera, P. A. Colmana i J. F. Ware'a, z jedną mapą. Napisał, że informacji nie przekazano prasie, i poprosił o komentarz. Mapy w pliku nie ma.

Na stronie 2 jest list z 15 lutego 1954 do płk. George'a L. Wertenbakera, dowódcy ATIC, podpisany przez dowódcę w stopniu generała porucznika USAF (nazwisko w skanie nieostre, odczyt „D. L. Putt”). Autor tłumaczy, skąd ma raport:

„Pan Johnson bardzo niechętnie w ogóle napisał ten raport, a potem odmówił przesłania go Panu, ponieważ uważał, że ci, którzy twierdzą, że widzieli latające spodki, zwykle nie uchodzą za logicznych i praktycznych, twardo stąpających po ziemi inżynierów.”

List mówi, że raport przekazali mu pracownicy Lockheeda. Dokument nie wyjaśnia, jak ta wersja ma się do pisma przewodniego, które Johnson sam zaadresował do ATIC miesiąc wcześniej.

Relacja Johnsona z rancza

W relacji z 18 grudnia 1953 Johnson pisze, że z żoną przyjechał o zachodzie słońca (około 16:45 czasu pacyficznego) na ranczo 3 mile na zachód od Agoury. Około 17:00, z dokładnością do 2 minut, zobaczył nad górą na zachodzie coś, co wziął za czarną chmurę. Dziwiło go, że jest tak ciemna, skoro słońce było za nią. Podejrzewał smugę dymu, potem chmurę soczewkowatą, ale kontur się nie zmieniał, a obiekt przez 3 minuty stał w miejscu.

Poprosił żonę o lornetkę o powiększeniu 8 razy. Gdy ją nastawił, obiekt już szybko leciał kursem między 240° a 260° i wchodził za pierwszą warstwę mgiełki. W lornetce był czarny i wyraźny, bez szczegółów. W ciągu 90 sekund od ruszenia zniknął w długim, płaskim wznoszeniu. Johnson umieścił go mniej więcej nad Point Mugu, na namiarze około 255° od rancza.

„Obiekt przez cały czas wyglądał jak elipsa, a stosunek dłuższej osi do krótszej wynosił około 7 albo 10 do 1.”
Odręczny szkic Johnsona: wydłużona elipsa z proporcją 7:1 do 10:1 i niebieski płomień z 1951 roku

Strona 8 – szkic Johnsona: „spodek widziany 16 grudnia 1953” w proporcji 7:1 do 10:1, niżej „płomień lub emanacja” widziana około listopada 1951.

Nazajutrz w jego gabinecie Rudy Thoren, główny inżynier prób w locie, zaczął mówić o „latającym spodku”. Johnson przerwał mu, zanim Thoren podał godzinę i miejsce, i sam opisał swoją obserwację, żeby sprawdzić, czy chodzi o to samo. Na koniec dodaje, że około dwóch lat wcześniej widział z żoną na zachód od Brents Junction jasnoniebieski płomień lecący bez dźwięku ze wschodu na zachód, i że od co najmniej 5 lat uważa istnienie latających spodków za możliwe.

Załoga samolotu próbnego

Tego samego popołudnia Lockheed prowadził lot próbny morskiego Super Constellation WV-2 (numer 4301), start o 16:29. Pilotem był Roy Wimmer, drugim pilotem R. L. Thoren, mechanikiem pokładowym Charlie Grugan, inżynierem prób Joe Ware; w kabinie był też P. A. Colman. Według Thorena między 15 000 a 20 000 stóp Wimmer powiedział: „Uwaga, tam jest latający spodek”. Thoren skręcił w stronę obiektu i leciał na niego około 5 minut na wysokości 17 000–18 000 stóp, przy prędkości około 225 mil na godzinę, nie zmniejszając odległości. Obiekt przypominał mu „bardzo duży samolot typu latające skrzydło”, potem zmalał do punktu i zniknął niemal dokładnie na zachodzie. Z dziennika lotu wynika, że na 20 000 stóp weszli o 17:10, więc obserwacja zaczęła się około 17:00.

Relacje różnią się szczegółami. Wimmer widział kształt półksiężyca i szacował odległość na 50–60 mil lub więcej. Thoren najpierw ocenił ją na 7 mil, potem uznał, że była znacznie większa. Colman opisał cienką czarną linię, jak bombowiec B-36 lecący wprost na nich, wiszącą około 10 minut i znikającą na zachodzie w około 10 sekund. Ware najpierw pomyślał o dużym samolocie, może C-124, ale opisał obiekt bez skrzydeł, najgrubszy pośrodku; umieścił go w okolicy wysp Santa Barbara.

„Różnica położeń między nami, w poziomie i w pionie, wskazuje, że obiekt miał dostateczną głębię, by wykluczyć możliwość zjawiska chmurowego.”

To zdanie Colmana, głównego aerodynamika, odnosi się do zestawienia obserwacji z samolotu i z rancza Johnsona. Thoren dodaje, że trzej obserwatorzy w samolocie to piloci od lat latający w próbach i nauczeni dokładnej obserwacji.

Pierwsza strona relacji Clarence’a L. Johnsona z 18 grudnia 1953 na papierze Lockheed Aircraft Corporation

Strona 6 – relacja Johnsona z 18 grudnia 1953 do „Air Force Investigating Group on Flying Saucers”.

Co to znaczy?

Wartość teczki polega na tym, że obserwatorzy z dwóch punktów, rancza na lądzie i samolotu nad oceanem, uznali, że widzieli ten sam obiekt, z godzinami zgodnymi co do kilku minut i kierunkiem zniknięcia na zachód. Wszyscy autorzy to fachowcy z lotnictwa doświadczalnego. Johnson i Colman wprost rozważali chmurę i ją odrzucili.

Siły Powietrzne na karcie zapisały jednak właśnie chmurę soczewkowatą. Karta jest na formularzu z września 1963 roku (oznaczenie FTD SEP 63), więc wpisano ją lub przepisano prawie 10 lat po zdarzeniu. Teczka nie zawiera analizy, która prowadziłaby do tego wniosku.

Czego dokument nie rozstrzyga

Nie wiadomo, kto i na jakiej podstawie sformułował wniosek o chmurze ani czy ATIC odpowiedział Johnsonowi na prośbę o komentarz. Brakuje mapy z zaznaczonymi pozycjami. Relacje różnią się czasem obserwacji (od kilku do około 10 minut), szybkością zniknięcia (od 10 sekund do 90 sekund i dłużej) oraz kształtem (elipsa, półksiężyc, latające skrzydło, czarna linia). Odległości i rozmiaru nikt nie ustalił: szacunki odległości z samolotu wahają się od 7 do 50–60 mil i więcej, a Johnson pisze, że nie znając odległości, nie mógł ocenić wymiarów.

Kluczowe ustalenia

  • 16 grudnia 1953 około 17:00 Clarence L. Johnson, główny inżynier Lockheed Aircraft Corporation, widział ze swojego rancza na zachód od Agoury ciemny obiekt, który przez co najmniej 3 minuty stał nad horyzontem.
  • Przez lornetkę o powiększeniu 8 razy obiekt był czarny i wyraźny, w kształcie elipsy o proporcji osi około 7 albo 10 do 1; w ciągu 90 sekund zniknął w płaskim wznoszeniu na kursie 240–260°.
  • W tym samym czasie załoga samolotu próbnego Super Constellation WV-2 (pilot Roy Wimmer, drugi pilot R. L. Thoren) leciała na obiekt około 5 minut i nie zmniejszyła dystansu; obiekt zniknął na zachodzie.
  • Relacje załogi różnią się kształtem (półksiężyc, latające skrzydło, czarna linia jak B-36) i czasem: od kilku do około 10 minut.
  • Johnson i główny aerodynamik P. A. Colman rozważali chmurę i ją odrzucili; Colman uznał, że różnica położeń obserwatorów wyklucza zjawisko chmurowe.
  • Johnson 20 stycznia 1954 przesłał relacje do ATIC z prośbą o komentarz, zaznaczając, że nie przekazano ich prasie; list z 15 lutego 1954 do dowódcy ATIC twierdzi, że Johnson odmówił przekazania raportu.
  • Karta ewidencyjna Sił Powietrznych, na formularzu z 1963 roku, zapisuje wniosek: chmura soczewkowata; teczka nie zawiera analizy uzasadniającej ten wniosek.

Analiza opracowana z udziałem modelu językowego na podstawie treści odtajnionych dokumentów. Cytaty pochodzą bezpośrednio z raportów.

Dokumenty (1)

Raport o niewyjaśnionym UAP: Kalifornia (1953)
PDF

Raport o niewyjaśnionym UAP: Kalifornia (1953)

Data: 16 grudnia 1953 Lokalizacja: Agoura, Kalifornia (ranczo 3 mile na zachód)
Źródło: war.gov

Opis i opracowanie sprawdzone z treścią odtajnionych dokumentów.

Zobacz też

Źródła

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszy.

Dodaj komentarz

Komentarz pojawi się po moderacji
✓ 112 zadowolonych klientów ★ 4.9/5 średnia ocena (17 opinii) ✉ 336 abonentów newslettera