Wykorzystywanie pozaziemskich technologii z Cliffordem Stonem

Musiałem odszukać dokumenty potwierdzające to co robiłem, aby pokazać je mojej rodzinie. One gdzieś tam były. Moja żona wiedziała na ten temat więcej niż moje dzieci. Jednak będę przez nie krytykowany, bo nie było mnie na ich meczach, nie było mnie na ważnych dla nich spotkaniach i tego typu rzeczach.

Dla nich byłem tylko urzędnikiem i nie powinienem był przebywać w terenie. Dzieci o niczym nie wiedziały. Moja żona – tak, gdyż tak jak wcześniej wspomniałem, była ze mną od samego początku. Początkowo chciałem po prostu potwierdzić swoją pracę mojej rodzinie.

W miarę zbliżania się do końca mojej kariery zacząłem zauważać okropne rzeczy, które przydarzały się świadkom zjawiska UFO. Widziałem ludzi całkowicie ośmieszanych oraz tracących swoje rodziny, gdyż tak się zdarzyło, że byli świadkami bardzo dziwnego wydarzenia.

Znałem nawet ludzi, którzy popełnili samobójstwo, stracili pracę lub byli zmuszeni do prowadzenia życia pustelnika ze względu na brak akceptacji przez lokalną społeczność po tym, jak widzieli tego typu zjawiska i popełnili błąd opowiadając o tym innym.

„Operacja ośmieszanie” (Operation Ridicule) trwa przynajmniej od 1973 roku i została zorganizowana przez rządy wielu państw. To ja ją tak nazywam, gdyż w rzeczywistości jej wysiłki skierowane są na bezpośrednie ośmieszanie każdego kto odważył się powiedzieć, że miał cokolwiek wspólnego z UFO. Ludzi w wojsku, którym przytrafi się takie zdarzenie, oraz pilotów linii lotniczych wręcz zachęca się, by NIE ROZMAWIALI na ten temat. Mówi się im: „To zniszczy waszą karierę, a w ostateczności nawet i życie”.

Z powodu całej tej sytuacji usiłowałem zdobyć jakieś potwierdzenie na to, że nie ma nic złego w tym, iż takie zdarzenia przytrafiają się komuś w życiu. Gdyby udało mi się zdobyć oficjalne dowody to poszedłbym dalej tą drogą, aby pomóc innym ludziom.

Najbardziej niezwykłymi i nieziemskimi dokumentami, które otrzymałem i które musiałem złożyć razem są te potwierdzające projekt: „Księżycowy pył” (Moon Dust) oraz „Niebieska mucha” (Blue Fly). Odnoszą się one do obiektów nieznanego pochodzenia.

Projekt „Księżycowy pył” zajmuje się przede wszystkim odkrywaniem 2 rzeczy: odzyskiwaniem obiektów nie należących do USA, które przetrwały wejście w ziemska atmosferę. Posiadają one oczywiście bardzo dużą wartość wywiadowczą dla agencji szpiegowskich, gdyż są one wyznacznikiem poziomu technologicznego danego statku powietrznego, który potencjalnie może należeć do państwa wrogo nastawionego do rządu amerykańskiego. Inną kwestią są tutaj obiekty o nieznanym pochodzeniu. Do nich należą również obiekty UFO.

Uzyskałem te dokumenty, które pokazują lokalizację miejsc, gdzie odzyskano różne obiekty nieznanego pochodzenia. Zostały one przywiezione do USA w celach dokładnego badania. W rzeczywistości NSA posiadała laboratorium badania szczątków, gdzie mogli przyglądać się dokładnie fragmentom tych obiektów.

Pomiędzy NASA a agencjami wywiadowczymi wywiązała się gorąca debata ze względu na roszczenia tej pierwszej do całkowitej kontroli nad tymi znaleziskami.

CIA dała jasno do zrozumienia, że choć NASA czasem współpracuje z CIA ramię w ramię, jest przede wszystkim przedsięwzięciem naukowym. Tajemne operacje natury wywiadowczej leżą całkowicie w zakresie działania agencji zajmujących się tym zadaniem (twierdzi CIA). Na samym początku wszystkie te obiekty miały być transferowane do magazynów agencji wywiadowczych. Jeśli NASA uzyskała jakiś obiekt nieznanego pochodzenia to miała bez żadnych pytań przekazać go organizacjom wywiadowczym. Kiedy wywiad zrobił już z nim, co mógł, zwracano go NASA, a NASA przekazywała go instytucji odpowiedzialnej za start w tym kraju, który wyniósł dany statek w przestrzeń.

Jednakże gdy znaleziono obiekt niewiadomego pochodzenia, który okazywał się pochodzenia nieziemskiego to nie przekazywano go z powrotem do NASA. Organizacja ta posiadała jednak odzyskane, nieznane szczątki, które badane były w ich własnym laboratorium.

W 1985 roku wypłynęły nazwy „Księżycowy pył” oraz „Niebieska mucha”. Ta druga była tak naprawdę określeniem dla zespołu działającego w terenie, który dokonywał tajnej wywózki znalezionych szczątków oraz był tam w razie potrzeby zmyślenia jakiejś historii tuszującej całe zajście. Następnie przewożono to do bezpiecznego miejsca na zapleczu, a ostatecznie do placówek w USA.

Później napisałem 178-stronicowy raport zatytułowany „Operacja niebieska mucha – raport z badań przeznaczony dla kongresu”.

Wysłałem to do 27 różnych członków Kongresu: Senatu i Izby Reprezentantów.

Nasz senator zabrał ten raport i pokazał kilku innym senatorom, którzy zasiadali w Komisji Sił Zbrojnych i która akurat prowadziła przesłuchania w tej sprawie – pamiętajmy, że był to rok 1994. To właśnie wtedy zaczęto zadawać bardzo poważne pytania odnośnie tego, co naprawdę wydarzyło się w Roswell.

Z uwagi na to, że UFO nie jest zbyt popularnym tematem pośród formalnie działających polityków to niektórzy za zamkniętymi drzwiami zaczęli pytać: „Chwileczkę, odzyskali oni szczątki? Ten dokument na to wskazuje. Musimy dowiedzieć się co tak naprawdę się dzieje”.

Ujmując to krótko powiem tylko, że fakt opublikowania tego raportu w 1994 roku spowodował wystawienie na światło dzienne fakt istnienia Narodowego Biura Rozpoznania (NRO).

Powód dla którego ujawnili działanie NRO jest prosty. Chcieli, aby amerykański kongres zrozumiał, że przeprowadzają ściśle utajnione działania, które obejmują bardzo zaawansowane i tajne satelity załogowe i bezzałogowe. Wiem, że rzekomo nie powinny istnieć żadne satelity załogowe, lecz istnieją.

Cała sytuacja ma się tak: jeśli spadną one na Ziemię to najwyższym priorytetem jest zabezpieczenie ich zanim jakiś inny potencjalny obecny lub przyszły wróg USA dostanie się do nich. Wtedy musimy je dostarczyć do Ameryki lub do jakiejś innej bezpiecznej placówki. Zaczęto więc rozmawiać o tych działaniach, na początku dość nieśmiało, lecz to przynajmniej zapewniło niezbędne wystawienie tych informacji na światło dzienne.

Wtedy oczywiście takie małe czorty jak ja weszły do gry i zaczęły wypytywać: „Jakie jeszcze informacje posiadacie w Narodowym Biurze Rozpoznania (NRO)?”.

Po wysłaniu mnie do Wietnamu skończyłem na przydziale do Tay Ninh. Tam, po raz kolejny zajmowałem się całą komunikacją, NBC broń nuklearna, biologiczna i chemiczna i tymi wszystkimi rzeczami. Notorycznie wymykałem się poza ustaloną strefę działań. Nie powinno się tego robić.

Pewnej nocy wyszedłem tam, gdzie znajdował się helikopter. Facet, którego nazywałem pułkownikiem był tam i powiedział mi: „Dlaczego się spóźniłeś? Czekaliśmy na ciebie”.

A ja na to: „Spóźniłem się? Skąd do licha wiedzieliście, że tu przyjdę? Nawet ja o tym nie wiedziałem”.

Tak czy inaczej, wsiedliśmy do helikoptera i wystartowaliśmy. Lecieliśmy w stronę Nui Ba Den i przelecieliśmy być może jakieś 2/3 drogi.

Problemem jest to o czym mówi stare porzekadło: my mamy wierzchołek góry Nui Ba Den i jej podnóże. NVA (North Vietnamese Army, Armia Północnego Wietnamu) i VC (Wietkong) kontrolowali centrum. Wiemy również, że posiadają oni tam tunele oraz inne użyteczne rzeczy.

Kiedy tam wylądowaliśmy to na miejscu znajdował się już personel wojskowy i wybierali się w głąb tunelu. Powiedziano nam, że wróg pracuje nad… Teraz mogę już powiedzieć, co to było: dżuma. Pracowali oni nad bronią biologiczną – zarazkami dżumy – które chcieli użyć przeciwko siłom amerykańskim. My mieliśmy tam wkroczyć i zniszczyć całą placówkę. Wchodzimy więc do tunelu i chcę tutaj powiedzieć, że nikt nie kwestionował faktu, że wejście do niego było w kształcie litery „V”. Nie była to postrzępiona dziura w ścianie góry, lecz miała ona kształt „V”.

Sufit tunelu był skalisty natomiast podłoga całkowicie gładka. Powtarzam ponownie, że nikt z nas tego nie kwestionował. Nie pojawiło się nawet pytanie czy być może Wietkong wybudował to wszystko w taki sposób. Zaczęliśmy poruszać się w głąb tunelu. Po przejściu kilkuset stóp ciągle jeszcze posiadaliśmy komunikację radiową z ludźmi zabezpieczającymi wejście do tunelu.

Nagle doszliśmy do pewnego punktu, co było tak jakby wytyczoną linią, gdzie po jednej jej stronie możesz się z nimi komunikować, a gdy ją przekroczysz, wszystko milknie.

Zostawiliśmy więc tam urządzenia radiowe i rozstawiliśmy telefon polowy 312 oraz pozostawiliśmy operatora telefonicznego, aby komunikował się z ludźmi na zewnątrz.

Weszliśmy do wnętrza tej strefy i nie wiem jak daleko zaszliśmy, lecz w pewnym momencie doszliśmy do punktu, w którym nie mogliśmy do niego zadzwonić. Po prostu telefon przestał działać. Baterie były w porządku jak i wszystko inne, ale nie mogliśmy po prostu nawiązać żadnej rozmowy. Postanowiliśmy zagłębić się jeszcze dalej w jaskinię. W miarę jak szliśmy dalej to zaczęło stawać się coraz jaśniej ale nie mogliśmy ustalić źródła tego światła. Nagle weszliśmy do otwartej przestrzeni wewnątrz jaskini. Gdy zatrzymaliśmy się to zauważyliśmy, że wyglądało to wszystko jak ogromne laboratorium.

Po drugiej jej stronie znajdowało się coś, co wyglądało jak okno. Mogliśmy w nim zobaczyć część naszych żołnierzy za tym oknem, którzy wyglądali, jakby chodzili w powietrzu, bo nie było tam gruntu. Doskonale było widać nocne niebo oraz wszystko inne. Wtedy zaczęliśmy się zastanawiać co się dzieje?

Bardzo trudno to wyjaśnić, lecz nie widzisz tylko ich sylwetek. Chcę tutaj powiedzieć, że widzisz ich wyraźnie pomimo tego, że jest ciemno. Po tym jak uzmysłowiliśmy sobie, że straciliśmy wszelką komunikację to wysłaliśmy posłańca, który miał udać się do operatora telefonicznego. Z tego powodu wystąpiło tam pewne opóźnienie zanim on doszedł i wydał polecenie ludziom.

Widzieliśmy ich wszystkich (przez to okno) i zadawaliśmy sobie pytanie czy są to naprawdę nasi ludzie? Polecenia zostały wykonywane i po tym mogliśmy zobaczyć, że są to naprawdę nasi ludzie.

Wtedy zaczęliśmy zadawać im pytania: „Czy widzicie wokół siebie coś dziwnego?”. A oni na to: „Nie, ale każdy przyglądał się niebu”. Wtedy my powiedzieliśmy im: „Nie, nie patrzcie w górę. Przyglądajcie się temu co znajduje się na ziemi. Czy jest tam coś co wygląda niezwykle?”. Nikt jednak nie zauważył nic co wyglądałoby podejrzanie. My oczywiście widzimy ich jakbyśmy patrzyli z ziemi. Mówimy im, aby robili pewne rzeczy i stąd wiemy, że są to nasi żołnierze. Obserwowaliśmy ich i wiedzieliśmy, że wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym. Nie jest to żaden ekran, na którym pokazuje się nam zdjęcia i wydaje się nam to niezwykłe tylko dlatego, że to nieznana nam technologia.

Dla nas wszystko to działo się z perspektywy przebywania wewnątrz jaskini, a jednak byliśmy tego świadkami. Dla tych na zewnątrz jaskini nie działo się nic niezwykłego. Powiedzieliśmy tym na zewnątrz: „Weźcie swoje saperki i zróbcie kilka dołków. Zobaczymy co się stanie”. Widzieliśmy będąc wewnątrz jaskini, że zrobili to i zaczęli kopać w ziemi, lecz wyglądało to wszystko tak jakby poruszali się w powietrzu. Gdy chwycili za saperki i odrzucili ziemię to zobaczyliśmy ponownie jakby wszystko odbywało się w powietrzu, a gdy ziemia miała spaść na grunt to się rozpłynęła. Zafascynowało mnie to, lecz jednocześnie nie istniało żadne wyjaśnienie dlaczego tak się dzieje. Chcę tutaj powiedzieć, że staraliśmy się wymyślić jakieś sensowne wytłumaczenie. Może na zewnątrz znajduje się jakaś kamera? To na czym oglądaliśmy to przedstawienie nie było monitorem, było to okno i zajmowało całą jedną stronę jaskini. Na pewno nie było to projektorem, rzutnikiem lub naszym nowoczesnym telewizorem z płaskim ekranem. To było coś całkiem innego.

Nagle zauważyliśmy istoty z cechami charakterystycznymi dla Szaraków. Ludzie pytali mnie, abym opisał typową Istotę Szarą, ale ja nie potrafię. Wszystko co posiada taka typowa istota to ogromna głowa, niewielkie pałąkowate ciało i duże oczy. Istoty te nie wypowiedziały ani jednego słowa. Gdy pojawiły się to ludzie zaczęli do nich strzelać. Starałem się powiedzieć żołnierzom, aby przerwali ogień. Wtedy zdawałem sobie już sprawę z tego, że nie byliśmy tam sami. Nie posłuchali mnie.

Gdy mówiłem im, aby przerwali ogień to nagle (okno) zrobiło się całe białe, tak jakby rozbłysnęło z niego białe światło.

Atmosfera wokół zrobiła się taka jakbyśmy znajdowali się w szklance pełnej mleka. Nie był to żaden płyn, gdyż ciągle mogliśmy z łatwością oddychać, jednakże gdy wyciągnąłeś przed siebie rękę to nie mogłeś jej zobaczyć, gdyż wszystko spowite było białym światłem, które otaczało każdego z nas. Ciągle jeszcze słyszałem wokół mnie strzały i nagle poczułem ogromny ból w oczach. Pamiętam, że starałem się je przykryć i pamiętam nieznośny ból. Kiedy upadłem, to była ostatnia rzecz, jaką zapamiętałem.

Pamiętam również ich głosy mówiące, że muszą pozwolić naszym ludziom na zajęcie się mną i inny głos, który powiedział: „Nie, nie mają żadnych możliwości, aby to zreperować. To my musimy się tym zająć, albo straci lewe oko”.

Później obudziłem się na zewnątrz jaskini. Popatrzyłem na faceta, którego zawsze nazywałem pułkownikiem i zapytałem: „Jak ja się tutaj znalazłem? W jaki sposób stamtąd wyszedłem?”. A on do mnie: „Nie wiemy jak to się stało. W jednej chwili cię tu nie było, a w następnej nagle się tu znalazłeś”. Wtedy zapytał: „Co się stało z twoim okiem?”.

Ja odpowiedziałem: „Nie wiem”.

Sanitariusz powiedział, że ktoś to zoperował, ale to nasi ludzie nałożyli mi opatrunek. Nie ściągałem go przez cały następny tydzień.

Oficjalnym wyjaśnieniem była historia związana z insektem, który prysnął mi w oko jadem i uderzył z taką siłą, że rozciął je na całej szerokości. Mogę od razu powiedzieć to, że nie znam żadnego insekta, nawet w tropikach albo innym miejscu (na Ziemi), który byłby zdolny do czegoś takiego. Rozmawiałem na ten temat i wypytywałem innych ludzi czy znają jakiegoś robaka o takich możliwościach? Eksperci powiedzieli mi, że nie istnieje insekt, który mógłby dokonać czegoś takiego.

Jednakże nie mam problemu ze wzrokiem, choć noszę okulary do czytania.