Energia punktu zerowego oraz zaawansowana technologia napędowa

Spotkałem naukowca, który od jakiegoś czasu wycofał się z obiegu. Zniknął. Nazywał się Mark Comings. Był profesorem fizyki pracującym jako asystent prowadzący zajęcia na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley, na ich Wydziale Fizyki. Uświadomił sobie fakt, że w piwnicy budynku Fizyki na kampusie jest dużo starego nadmiarowego wyposażenia – generatory częstotliwości, oscyloskopy, generatory mocy i wszystkie inne tego rodzaju rzeczy. Poprosił więc szefa wydziału czy mógłby zejść na dół po prostu pomajstrować tam i porobić jakieś eksperymenty. Miał pewne pomysły, które chciał przebadać. I dali mu zgodę. Miał więc pomysł, możesz to wiedzieć, że są pewne rodzaje kryształów, jak na przykład kwarc… To jest podstawa oryginalnego zapisu gramofonowego, igła. Jeśli umieściłbyś mały kryształ – myślę, że to było coś jak diamentowy kryształ – pod naciskiem, ciśnieniem powstałby niewielki prąd elektryczny. Jeśli wzmocnisz ten prąd, możesz wtedy usłyszeć, jak impulsy przepływały przez ten kamień szlachetny. Rzeczywiście można tak było usłyszeć wibracje zapisane na dysku z tworzywa sztucznego. Tak działa fonograf. I gramofon: tańsze wkładki gramofonowe wykorzystują zjawisko piezoelektryczności Jego pomysł polegał na tym, że gdy kryształy są poddane ciśnieniu – fizycznemu naciskowi – to spowoduje to powstanie ładunku elektrycznego. Zastanawiał się, czy zwiększenie intensywności tego procesu poprzez umieszczenie cewek elektrycznych wokół kryształu czyli zasadniczo zastosowanie „nacisku” elektrycznego na kryształ spowoduje, że kryształ będzie wytwarzał energię elektryczną nie tylko w sposób piezoelektryczny, a zatem może być jej więcej niż przy prostym nacisku fizycznym. Wykorzystując tę siatkę – krystaliczną strukturę tego obiektu, kamienia – mógłbyś ją wprawić w rezonans w taki sposób, który spowoduje wytworzenie większej energii niż dostarczyłeś. Miał więc kryształ tytanianu baru. Był długi na około 8 cali, obustronnie zakończony, innymi słowy z ostrzem po obu stronach, a w przekroju był ośmiokątem, trochę jak znak „Stop”. Kryształ został wykonany w zakładzie spoza rejonu Zatoki San Francisco, gdzie mieszkał. No i miał też dwie różne cewki. Pierwsza miała wiele drobnych zwojów, a druga była owinięta wokół tego wszystkiego, całkowicie odizolowana, mająca mniejszą liczbę zwojów. Eksperymentował dostarczając różne ładunki elektryczne, różne napięcia i częstotliwości w rozmaitych kombinacjach, aż w końcu pewnej nocy około pierwszej nad ranem podczas pracy nad tym urządzeniem kryształ zaczął żarzyć się na niebiesko-zielono i zaczął dzwonić. Wiesz, gdy jesteś na weselu, bierzesz kieliszek i przeciągasz mokrym palcem po kieliszku do szampana – to wytwarza ten wysoki wibrujący dźwięk, prawda? Powiedział, że to coś takiego. Spojrzał na skalę – tarcze na przyrządach wskazujące napięcie wejściowe i wyjściowe. Ta rzecz wytwarzała 125% – innymi słowy wszystko to, co się tam dostawało plus dodatkowe 25% ponad to, co dostarczał do kryształu. Oczywiście był tym bardzo podekscytowany, wziął notatki, zamknął wszystko, pojechał do domu i poszedł spać. O godzinie 8 rano następnego ranka jego dom otoczony był czarnymi SUV-ami i facetami w ciemnych okularach i słuchawkami w uszach. Staranowali drzwi wejściowe i przerzucili cały dom. Aresztowali go, skonfiskowali wszystkie notatki i cały sprzęt. Powiedzieli, że znaleźli instalację monitoringu telewizyjnego, którą stworzył, żeby oglądać kobiety w szatni budynku Physical Education, w żeńskiej szatni sąsiedniego budynku. No i wiadomo, był w tarapatach. Nie powiedzieliby mu o co został oskarżony. Powtarzali tylko: „Wiesz, czym jesteś obciążony. Wiesz co tu się dzieje.” Rzeczywistość całej sprawy polegała na tym, że stworzył urządzenie, które dokonało tego, co jest rzekomo niemożliwe. Zapytałem go: „Kiedy to zrobiłeś, kiedy się udało i znalazłeś wszystkie właściwe elementy składowe, by to zadziałało czy uważasz, że ta rzecz mogła wytworzyć jakiś rodzaj śladu w przestrzeni tak, że ktoś, kto wiedział czego szukać był gotów wkroczyć i zamknąć całą sprawę?” Odpowiedział: „Oczywiście, bez wątpienia. Ktoś namierzył moje położenie metodą triangulacji, odnalazł mnie, odnalazł sprzęt, skontaktował się z władzami uniwersytetu i byli pod moim domem o godzinie 8 następnego ranka.” Tak szybko to się stało. Zaczął więc się ukrywać. Słyszałem, że pracuje gdzieś na Dalekim Wschodzie. Ma dobre finansowanie i kontynuuje badania, ale w podziemiu.

W istocie ujawnienie technologii i jej udostępnienie będzie wymagało tych wszystkich środków ostrożności, które zostały wprowadzone, gdy przechodziliśmy z ery pojazdów konnych w erę motoryzacji – wiesz, wypadki samochodowe, nadmierna prędkość, rozlewanie benzyny i pożary. Ale wiesz, ta technologia, jeśli prawidłowo zastosowana, może dać przemysłowi naftowemu możliwość użycia całej tej chemii w innych celach, znacznie bardziej wartościowych pod względem zwrotu z inwestycji. Musi nadejść czas, gdy cała wspólnota naukowa zbierze się razem i będzie musiała uznać, że ta technologia naprawdę istnieje. Przeprowadzono wystarczająco dużo eksperymentów i jest wystarczająca liczba patentów, aby każdy, kto naprawdę wie i rozumie jakie są implikacje tej technologii, zrozumiał także, że jeśli konsorcjum naukowe, grupa naukowców, zbierze się i przedstawi plan wdrażania i rozwoju tej technologii w taki sposób, aby można ją było bezpiecznie stosować – będzie to bezpieczne do produkcji energii i wykorzystane wyłącznie w celu ratowania środowiska przed wszystkimi skutkami zanieczyszczeń wytwarzanych przez eksploatację paliw kopalnych, a w szczególności energii jądrowej w następstwie awarii w Three Mile Island, Czarnobylu, a teraz w Fukushimie. Mam na myśli ludzi, którzy obecnie mówią, że za 20 lat Ocean Spokojny może być martwy z powodu wprowadzonego do wód cezu 137. A jeśli możemy wykorzystać tę technologię do produkcji energii i nie musimy się martwić o energię jądrową i opad promieniotwórczy, a także o straszliwy ślad, jaki zostawiają odpady jądrowe, to myślę, że będziemy o wiele bardziej zaawansowani. Myślę, że środowisko naprawdę skorzysta.

Odkąd dowiedziałem się o ARV (Alien Reproduction Vehicle – Odtworzony Pojazd Pozaziemski), jedną z rzeczy, które zacząłem badać była cała sprawa uprowadzeń przez obcych, kontaktu z nimi i tego rodzaju rzeczy, ponieważ myślałem, że jeśli ci ludzie rzeczywiście mają spotkania z istotami z innego układu gwiezdnego, może być szansa – choćby niewielka – że zabrano ich na pokład tych pojazdów i być może oprowadzono po nich. Mogli mieć okazję zobaczyć niektóre elementy statku. Naprawdę miałem szczęście, ponieważ jedna z trzech młodych kobiet, które badałem bardzo dokładnie rzeczywiście stwierdziła, że po tym jak przeszła kilka bardzo przerażających testów w celu ustalenia czy stanowi zagrożenie dla istot w tym pojeździe faktycznie oprowadzono ją po statku. Jednym z miejsc, w które weszła była centralna część układu napędowego. Wiele z opisanych elementów było znacząco podobnych do tych w ARV. Była tam centralna kolumna, był dowód na odwrotną rotację, tak jak w Dzwonie niemiecka konstrukcja znana jako Die Glocke. Był mały dysk bardzo podobny do tego, który znajduje się w ARV, ale ten w ARV… wygląda raczej jak podłoga pojazdu. To dysk o średnicy około 9 stóp, który znajduje się pod fotelami katapultowymi. Ale w wersji obcych ta rzecz ma tylko około od 2 do 3 cali większą średnicę niż środkowa kolumna. Sama kolumna została wykonana z podobnej do szkła substancji, podobnie jak materiały użyte w ARV. Była usadowiona w otworze pośrodku okrągłego pomieszczenia, a jego obwód był jakby chodnikiem z poręczą na krawędzi. Ale powiedziała, że kiedy spojrzała w dół do otworu i na jego drugą stronę, to zobaczyła, że pod podłogą jest ta szklista substancja z osadzonymi w niej cewkami, zupełnie jak pierścień cewek wokół pomieszczenia załogi w ARV. Ale najbardziej fascynujące w jej opisie było to, że w centralnej kolumnie z małym dyskiem na dole wirującym w jednym kierunku i samą kolumną obracającą się w przeciwnym kierunku, że w jej środku był srebrzysty, metaliczny płyn, który mogła zobaczyć pod szkłem. Miał małe błyszczące i ciemne plamki, które wirowały, ale powiedziała, że można było zobaczyć wzór turbulencji w cieczy. Turbulencja wyglądała jak seria pięciu małych tornad, które krążyły spiralnie wokół wnętrza tej kolumny. To, co widziała jest bardzo podobne do tego, co widać w przypadku tornada F5. Masz duży wir w środku, który porusza się z prędkością 150 mil na godzinę i rozrywa wszystko, co napotka. Wtedy częstokroć masz serię mniejszych tornad, które obracają się w przeciwnym kierunku, prawie tak jak w przekładni obiegowej i krążą wokół tego głównego na środku. Wzór turbulencji, który widziała w tej kolumnie wyglądał dokładnie tak, jak te małe siostrzane tornada, które krążyły wokół F5. To mi pokazało, że wewnątrz tej kolumny wystąpił efekt ścinania, w którym dwa obiekty przesuwają się względem siebie. To oznacza, że w środku znajduje się kolejny cylinder poruszający się w pewnym kierunku, a następnie cylinder na zewnątrz poruszający się w kierunku przeciwnym. To efekt ścinania jest tym, który tworzy wewnątrz te miniaturowe tornada. Tak więc widać, że płyn sam w sobie przemieszcza się w górę. Ok, to nasuwa pytanie: w jakim kierunku zmierza? Cóż, jeśli jest to system zamknięty – co uzupełnia niektóre szczegóły dotyczące Die Glocke – Dzwonu – to jeśli płyn porusza się w górę, to musi gdzieś zawracać i poruszać się w dół. Odpowiedź brzmi: wraca przez środek. To zamknięta pętla, przechodzi przez krawędzie między dwoma cylindrami, a następnie w dół przez środek. Zatem jeśli masz takie niesamowicie potężne wyładowanie elektryczne, które wystrzeliwuje przez ten płyn i odbywa się to we właściwy sposób – to znaczy różne części systemu kształtujesz w sposób podobny do zwężki Venturiego – jak lejek na górze, przez środek którego wydostaje się wyładowanie elektryczne. Dzieje się tak ponieważ masz elektrodę pierścieniową, a w jej środku elektrodę stożkową – w efekcie powstaje coś, co równa się sztucznemu piorunowi kulistemu. Piorun kulisty był modelowany w laboratorium jako torus, jako kształt pączka (typu donut). Zrobili to. To co się dzieje, gdy tworzy się tego rodzaju zjawisko z wysokim napięciem wewnątrz tego kształtu jak torus są tam jony, które nie tylko poruszają się po obwodzie tego kształtu, ale także wchodzą i wychodzą, w ruchu precesyjnym wokół obwodu toroidalnego kształtu pączka z dziurą na środku. One tworzą potężne pole elektromagnetyczne. To, co masz w tym urządzeniu, to wyładowanie elektryczne, która tworzy pierścieniową chmurę jonów wystrzeliwanych w dół przez kolumnę. Zewnętrzne krawędzie w gruncie rzeczy muskają wąsy tej elektrody i wytwarzają całą moc, która jest w zasadzie wyciągana z próżni czasoprzestrzennej. Tak właśnie czerpią energię punktu zerowego z próżni – tak jest w tym systemie.

Byłem w niewielkiej kawiarence internetowej używając tamtejszego komputera, ponieważ mój został zhakowany, wypożyczałem więc tam ich komputer. No i będąc zajętym sprawdzaniem poczty elektronicznej słyszę jak w pobliżu trwa rozmowa między dwojgiem ludzi, którzy mówią o magnetycznych ferrofluidach – płynach na bazie oleju. Mają one wiele metalicznych cząstek, które reagują na pola magnetyczne, ponieważ mają żelazo. Spekulowali, czy może to mieć coś wspólnego z układami napędowymi. Mój słuch i moja uwaga trochę się wyostrzyły. Facet mówił o wypadku samochodu, a ja powiedziałem: „O czym panowie rozmawiacie?” „Och, nie możemy o tym rozmawiać.” Powiedziałem: „No dobra, pozwólcie, że powiem wam to, co wiem, a potem wy, jeśli uważacie, że jest dla was wystarczająco interesujące, możecie mi powiedzieć co wiecie.” Cóż, jeden z tych dwóch gości był w wojsku. On był… Wygląda na to, że był częścią załogi, grupy, jednostki, która właśnie została utworzona. Nawet nie było jej w rejestrach. Później się dowiedziałem, że w ten sposób przeprowadzają wiele z tych tajnych operacji polega na tym, że tworzą jednostkę, ale zanim zostanie zarejestrowana, zanim kiedykolwiek stanie się częścią historycznych zapisów, to są już ludzie działający w tej jednostce. Wyjeżdżają i wykonują misję, może kilka misji, a potem dopiero jednostka oficjalnie się pojawia. Jednak przed tym czasem nie było do tego żadnego wglądu na podstawie ustawy o swobodnym dostępie do informacji, no bo oficjalnie nigdy nie istniała. To właśnie tym była ta jednostka. Tuż pod koniec zimnej wojny, gdy Związek Radziecki się rozpadł i gdy było dużo rozmów o zjednoczeniu Niemiec Wschodnich i Zachodnich, istnieli podwójni agenci – ludzie pracujący dla amerykańskiej społeczności wywiadowczej, a będący członkami rządu NRD Niemieckiej Republiki Demokratycznej. Zadaniem, jakie otrzymał ten młody człowiek był rekonesans na teren Niemiec Wschodnich – no wiesz, cała ta taktyka lotu przy powierzchni ziemi by uniknąć radarów – i zebranie ludzi, którzy działali jako podwójni agenci, ponieważ naprawdę martwili się, że ci ludzie mogą zostać zabici, gdy rząd NRD zacznie się rozpadać. Byli w trakcie tej misji – udali się na miejsce spotkania, aby zabrać jedną z tych osób – kiedy zostali przekierowani do miejsca tej katastrofy. Sam pojazd… nie wiem, jak nazywa się ten pojazd, ale mogę go dla ciebie opisać. Wyobraźmy sobie wielki czarny grot z tępym końcem tutaj [pozostawia jedną rękę przy twarzy] i długim spiczastym końcem tutaj [druga ręka jest wyciągnięta na około 2 stopy w przód]. Tyle tylko, że kiedy to coś leciało w powietrzu, to leciało tym tępym końcem do przodu. Miało kokpit, który wyglądał niesłychanie podobnie do kokpitu niewidzialnego myśliwca F-117A z małymi zębami jak piła wokół okien. Krawędź pokrywy miała taki sam rodzaj piłokształtnych nacięć, podobnie korpus pojazdu. Oglądany z przodu wyglądałby jak trójkąt. Z boku będzie wyglądać jak piramida rozciągnięta w kierunku jednego z trzech wierzchołków. Z kolei pod każdym z przednich wierzchołków znajdowała się biała kula o średnicy około 2,5 stopy, może 24–30 cali, osadzona w korpusie pojazdu. Następnie w około 2/3 długości w kierunku dłuższego końca znajdowała się trzecia kula. Kule były utrzymywane na miejscu za pomocą trójramiennego uchwytu podobnego do mocowania perły w pierścionku, srebrnego. Wyglądało na to, że można ją skręcać i ustawiać w różnych kierunkach, być może w celu sterowania w ten sposób pojazdem. W czasie, gdy on przybył w ramach tej operacji ratunkowej było tam kilku techników w białych fartuchach laboratoryjnych i całej reszcie, wyładowujących ważne elementy z kokpitu. Wynosili części składowe, które były przemieszczane gdzieś indziej. Pojazd rozbił się, ponieważ pilot leciał z jakąś misją obserwacyjną nisko przy ziemi, korzystając z tego systemu, i wyleciał z doliny około 10 kilometrów na południowy zachód od miasta Halle we wschodnich Niemczech. Wzleciał na grzbiet i trafił przednim lewym wierzchołkiem pojazdu w szczyt dużej sosny, w zasadzie ściął lewy róg pojazdu i oderwał narożnik kadłuba uszkadzając przy tym znajdującą się tam kulę. Wehikuł natychmiast zaczął nurkować w lewo i w dół z powodu utraty siły nośnej w tym miejscu, ze względu na utratę mechanizmu napędowego. Starając się nie rozbić próbował przechylić go możliwie jak najwyżej w prawo, podciągnął też nos, jednak i tak uderzył w zbocze wzgórza. Najpierw uderzył ogon. Gdy to się stało… kiedy uderzył najpierw ogonem kadłub rozerwał się w miejscu mocowania tej trzeciej kuli na długim, spiczastym końcu. Kula wtedy wzbiła się w powietrze i unosiła przy zboczu, kiedy oni przybyli. Trójramienny element mocujący odpadł, ale sama kula była prawie nienaruszona. Opisał ją jako wyglądającą jak biała, ceramiczna dynia z pionowymi prążkami, jak w dyni. Każdy z indywidualnych pionowych prążków miał wypukłe elementy, prawie jak płytki terakotowe w architekturze w stylu misyjnym. Miało to pewien rodzaj… Wyglądało na to, że kształt zaprojektowano tak, aby tworzyły się wewnątrz turbulencje. Na samym szczycie znajdował się elektryczny przepust w kolorze metalu jak szczotkowane aluminium, z którego wychodził szereg drutów. Opisał to jako coś w rodzaju podskakiwania zaledwie kilka cali nad powierzchnią ziemi i co jakiś czas to zaczynało się gwałtownie obracać i kołysać. Gdy wznosiło się nieco wyżej od ziemi następowało wyładowanie elektryczne między tymi drutami wychodzącymi na zewnątrz, a wtedy się uspokajało i znów obniżało. Dostali zadanie przejęcia tej kuli. Obiekt okresowo wykonywał ten energetyczny taniec, więc musieli znaleźć odpowiedni moment, by go uchwycić w chwili mniejszej aktywności. Mieli jedną z tych dużych, użytecznych, żółtych, aluminiowych skrzyń, które wojsko stale używało, z zawiasem jak od pianina po jednej stronie i obrotowymi klamrami z drugiej. Wiesz, zbliżasz je do siebie i bardzo mocno zamykasz. Kiedy podeszli do tego tak (Mark ma grzbiety dłoni razem i ręce rozłożone), aby spróbować zamknąć skrzynię wokół, ale aluminium najwyraźniej odbijało pole magnetyczne, które było tworzone przez ten obiekt. Kiedy więc próbują się do niego zbliżyć, on po prostu się oddala. Jakby był odtrącany przez aluminium. Wtedy wymyślili, że odłączą wieko skrzyni przez odłączenie szpilek w zawiasie i rozsunięcie go. Wsunęli pokrywę pod tę rzecz, potem przykryli dolną częścią walizki, docisnęli zawiasy, zamknęli napinacze i puścili skrzynię. Ona wtedy odskoczyła w górę „puff” [podniósł rękę pokazując szybki ruch] i stanęła na sztorc jak nagrobek. Z tego, co powiedzieli to było naprawdę przerażające. Ale przywieźli to – i to jest naprawdę fantastyczne – przetransportowali helikopterem CH53 Super Stallion na bardzo długim – przynajmniej 100-stopowym – sznurze syntetycznym, do którego przyczepili ten pojemnik. Wygląda na to, że obiekt wytwarzał tak potężne pole magnetyczne, że obawiali się uszkodzenia awioniki helikoptera. No i szybko się stamtąd zmyli. Byli to żołnierze Navy SEAL siły specjalne Marynarki Wojennej USA w kurtkach morskich i czapkach nocnych strażników wyposażeni w M-16 z granatnikami. Mieli dwa helikoptery Cobra, w pełni uzbrojone w pociski rakietowe i całą resztę, krążące nad terenem. Zebrali tyle szczątków, ile zdołali. Zostały przeniesione do pojazdu zaparkowanego na drodze niedaleko. A potem odpalili granaty zapalające z termitem na tym, co pozostało z kadłuba niszcząc te resztki doszczętnie.