Clifford Stone: intuicyjni empaci oraz istoty pozaziemskie

Kiedy ukończyłem szkołę na początku czerwca 1968 roku to otrzymałem wiadomość z komisji poborowej. Było tam napisane: „Pozdrowienia oraz ukłony od twoich przyjaciół oraz sąsiadów. Zachodzi potrzeba, abyś zgłosił się na ponowną kwalifikację w Ashland w Kentucky w lokalnej Wojskowej Komendzie Uzupełnień (Armed Forces Entrance Examination Station)”.

Moja mama się zdenerwowała i powiedziała: „Nigdzie nie idziesz, zaciągniesz się do wojska i wywieje cię do Wietnamu”. Ja odpowiedziałem: „Mamo, nie musisz się o to martwić, przecież znowu nie przejdę badań lekarskich”. Poszedłem tam i zdałem śpiewająco wszystkie testy pisemne, jednak ciągle obarczony byłem przeciwwskazaniami lekarskimi.

Był tam lekarz w randze kapitana i on zapowiedział mi już wcześniej: „Wiesz, że wracasz do domu? Wiem, że chciałbyś zaciągnąć się i służyć dla dobra swojego kraju, ale nie możemy ci pomóc. Posiadasz przeciwwskazania zdrowotne, które dyskwalifikują cię do służby wojskowej”.

Był tam również pułkownik, który przyjechał z okolic Waszyngtonu – ujmę to w ten sposób – i powiedział kapitanowi: „Słuchaj, jedź już” – a był to piątek przed weekendem Święta Niepodległości – „zabierz rodzinę, jedź do domu i spędź z nimi weekend 4 lipca. Ja tu dokończę z pozostałymi”.

Otóż zostawili mnie na samiutki koniec. Wtedy wezwał mnie do siebie i powiedział: „Wiesz, że posiadasz przeciwwskazania zdrowotne?” Odpowiedziałem, że wiem. Wtedy on powiedział: „Naprawdę chcesz iść do wojska?”. A ja: „Tak, pułkowniku. Wielu ludzi nie wierzy w tę wojnę i wielu ludzi nie chce służyć. Ja bardzo chcę służyć dla dobra swojego kraju. Jeśli zaciągnę się do wojska to przynajmniej będziecie mieli jedną osobę mniej do wcielenia na moje miejsce. Obecnie odczuwam, że każda wcielona osoba, która nie chce służyć zajmuje moje miejsce. Jeśli zginie, to zginie zamiast mnie”. A on na to: „A co, jeśli to załatwię tak, żebyś mógł iść? W każdej chwili możesz to zakwestionować. Wystarczy, że powiesz im o swoim problemie zdrowotnym”. Ja odparłem: „Nic przeciwko wam nie użyję”. On na to: „Pamiętaj, że masz 179 dni na podjęcie decyzji. W dniu 180. jesteś zapuszkowany. Odkryją twoje dolegliwości zdrowotne, ale ciągle będziesz musiał zostać w czynnej służbie wojskowej”.

Zgodziłem się na to, zostałem wcielony i nalegałem na pozostanie w czynnej służbie. Kiedy przekroczyłem te 180 dni wysłano mnie do Fort Jackson w Południowej Karolinie. Wysłano mnie tam, aby przeprowadzić ze mną osobiste intensywne szkolenie (Advanced Individual Training), po którym miałem obsługiwać maszynę do pisania. Nie była to moja wymarzona praca, gdyż chciałem zostać pilotem helikoptera, ale ze względu na moje przypadłości zdrowotne ten pomysł nie miał szans na ziszczenie się.

Udałem się tam i uczęszczałem na szkolenie przez półtora dnia. Trzeciego dnia, zanim dotarłem do miejsca szkolenia, zabrano mnie do sprzątania budynku sztabu, a konkretnie części, w której mieścił się wydział wywiadu. Gdy tam dotarłem, był tam jakiś facet, który znów, rzekomo, przyjechał z okolic Waszyngtonu. To on zaczął ze mną tę konwersację. No cóż, moja mama nie wychowała durnia, nie miałem zamiaru nikomu opowiadać o tym, że interesuję się zjawiskami UFO. On jednak rozpoczął od zdania: „Co myślisz o UFO?”. A ja odrzekłem: „Nie myślałem o tym zbyt wiele, nie wiem”. On nalegał: „Daj spokój, każdy obecnie myśli o UFO. Wierzysz w to czy nie?”. Pamiętam, że odpowiedziałem: „Naprawdę nie wiem, co mam sądzić na ten temat. Nie myślałem o tym zbyt wiele.” A on wtedy do mnie mówi: „Myślę, że jednak myślałeś. Ja osobiście wierzę, że UFO istnieje. Chcę ci tutaj coś pokazać”.

Spojrzałem na dokumentację, którą tam posiadał, a w mojej głowie kołatała się myśl „To nie jest dla moich oczu”, ponieważ uważałem, że nie jestem upoważniony przeglądać te dokumenty. Wiedziałem co oznacza klauzula „Ściśle tajne” i byłem świadomy, że patrząc na te rejestry naruszałem prawo Federalnego Rządu Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej, które dotyczyło szpiegostwa. Nie wiedziałem również co oznaczały słowa po klauzuli „Ściśle tajne”. Teraz oczywiście wiem, że dokumenty te zidentyfikowane były jako „Program podziału ściśle tajnych informacji (Sensitive Compartmented Information Program) lub inaczej „Programy ścisłej kontroli dostępu” (Special Access Program). Tego jednak wcześniej nie wiedziałem. Powiedziałem wtedy: „Pułkowniku, uważam, że nie powinienem przeglądać tych dokumentów. Nie posiadam odpowiedniego poświadczenia bezpieczeństwa”. A on na to: „Chłopcze, nie pokazuję ci niczego, czego nie kazano mi ci pokazać”.

Obecnie zdaję sobie sprawę z tego, że od moich najwcześniejszych lat w jakiś sposób wiedzieli o moich ciągle odbywających się interakcjach z „naszymi gośćmi” – preferuję tak ich nazywać. Była to jedna szczególna rasa pozaziemska, jednakże istniały tam też inne, które również wchodziły w kontakt ze mną poprzez nich i z pominięciem nich. Jednakże, tyko jeden przedstawiciel tej rasy podąża za mną przez całe moje życie. Bez względu na to i tak dochodziło do interakcji z innymi osobnikami.

Myślę, że powodem dla którego wojsko wcieliło mnie w swoje szeregi nie było tylko ich przyzwolenie. Koniecznością dla nich było wybranie ludzi pośród cywilów, którzy w przeciwnym przypadku być może nie chcieliby służyć w wojsku, a którzy utrzymywali stały kontakt z „naszymi gośćmi”. Podczas moich interakcji z UFO używany byłem do tego, co nazywano „nawiązywaniem kontaktu” (interfacing). To właśnie tam dochodziło do komunikacji z „naszymi gośćmi”, bez względu na to czy byli ranni czy w pełni zdrowia i byli przetrzymywani aż do czasu, gdy odbiorą ich pobratymcy. Jednak sytuacja wyglądała w ten sposób, że istoty te nie rozmawiały z każdym. Komunikowały się tylko i wyłącznie z ludźmi, którzy zostali przez nich wybrani. Wspominałem o tym już wcześniej, że nie jest to coś, czego można się nauczyć. Z tego powodu należało wyszukiwać cywilów, a następnie zachęcić ich w taki sposób, aby zgodzili się na wejście w szeregi armii. W większości przypadków odwoływano się do osobistych uczuć patriotycznych. W kilku innych wiązało się to z zachętą finansową. Za każdym razem zachęta finansowa wiązała się z problemami rodzinnymi i w przeciwnym przypadku ludzie ci w ogóle nie chcieli być w to zaangażowani. Bardzo trudno było znaleźć ludzi z takimi zdolnościami. Skąd to wiem? W momencie, gdy odchodziłem z wojska w stan spoczynku było w wojsku tylko 7 takich ludzi, włączając w to mnie.

Po wcieleniu do wojska i przebytym szkoleniu osobistym dostałem przydział na mój pierwszy posterunek. Byłem wtedy bardzo zaniepokojony, gdyż pomimo tego, że moje dokumenty świadczyły o tym, że ponoć potrafię pisać z prędkością 72 słów na minutę to gubiłbym się i uderzał na oślep w klawisze, a miałbym szczęście gdybym osiągnął prędkość 4 lub 5 słów na minutę. Kiedy stawiałem się na moją pierwszą służbę w 36. Kompanii Spraw Cywilnych 96. Grupy Spraw Cywilnych w Forcie Lee w Wirginii, wszedłem i podałem swoje papiery starszemu sierżantowi. Zanim zdążył je przejrzeć powiedziałem: „Sierżancie, powinien pan wiedzieć, że wcale nie potrafię pisać na maszynie do pisania”. On popatrzył w dokumenty i powiedział: „Ale potrafisz czytać?”. A ja na to:” Tak jest panie sierżancie, potrafię czytać. Z tym nie mam żadnych problemów”. Zabrał moje dokumenty do dowódcy kompanii, a gdy dowódca wrócił to zapytał się mnie: „Powiedz mi dzieciaku, czy przypadkiem nie cierpisz na daltonizm?”. A ja: „Nie, dowódco”. A on na to: „Tylko sprawdzałem. Jaki kolor munduru masz na sobie?”. Było to dziwne pytanie, lecz odpowiedziałem: „Jest to wojskowy mundur model AG44 koloru zielonego, dowódco”. A on na to: „Czyli mówisz mi, że ten mundur jest zielony?”. A ja wtedy: „Tak, dowódco, zielony”. Następnie odpowiedział mi: „Chciałem się tylko upewnić, że nie jesteś daltonistą”. Dalej nie padły żadne inne słowa.

W ciągu kilku kolejnych dni sierżant skontaktował się ze mną i powiedział: „Skoro nie potrafisz pisać na maszynie to musimy przenieść cię do Fortu McClellan w Alabamie, abyś tam odbył kurs w podoficerskiej szkole obrony przed bronią jądrową, biologiczną i chemiczną. Będziesz naszym podoficerem do spraw atomowych, chemicznych i biologicznych (ACB). Kurs zajmie 3 tygodnie”. Odpowiedziałem: „Dobrze, nie mam nic przeciwko”. A on na to: „Oczywiście będziesz jeszcze odpowiedzialny za sprzęt radiokomunikacyjny”. Pomyślałem sobie: „Dobra, lepsze to niż pisanie na maszynie, której wcale nie potrafię obsługiwać”.

Wysłano mnie więc do Fortu McClellan. Kiedy tam dotarłem to zobaczyłem pewne rzeczy, które nie rozumiałem w jaki sposób powiązane są z dziedziną ACB? Pokazano mi film i powiedziano: „Film ten zrobiony jest przez satelitę z przestrzeni kosmicznej z wysokości ponad 500 mil”. Kontynuowali: „ten pokazuje Stany Zjednoczone”. „Ten tutaj zrobiony jest również z tej samej wysokości i pokazuje Nowy Jork”. „A to jest Central Park również z tego samego satelity”. „A to jest pan w tym parku, który czyta gazetę. Zdjęcie to jest również zrobione z wysokości ponad 500 mil”. „A to są nagłówki w gazecie czytanej przez tego pana.” W gazecie widniał rok 1968, a ja byłem tam w lutym 1969 roku. Teoretycznie nie posiadaliśmy tego typu technologii. Obecnie wiem z moich własnych badań oraz z otrzymanej dokumentacji z Narodowego Biura Rozpoznania, że posiadaliśmy satelity z takimi możliwościami już w połowie lat sześćdziesiątych, a nawet i wcześniej. W tamtym czasie nie wiedziałem tego, byłem niewinnym chłopakiem, który nie miał zielonego pojęcia do czego go przygotowywali.

Skończyłem to szkolenie i spotkałem faceta, którego przedstawiono mi jako Jacka. Był specjalistą 5. stopnia i pracował dla Agencji Bezpieczeństwa Armii USA (US Army Security Agency). Oczywiście był przydzielony do Agencji Bezpieczeństwa Narodowego (NSA). Kiedy przygotowywałem się do powrotu do mojej jednostki macierzystej odkryłem, że ukradziono mi bilet powrotny. Zastanawiałem się w jaki sposób tam dotrę? Wiesz, Fort McClellan w Alabamie i Fort Lee w Wirginii są od siebie daleko. Wtedy powiedział do mnie w ten sposób: „Wiesz co? Stacjonuję w Forcie Belvoir, to jest po drodze. Pojedziesz ze mną i będziemy prowadzili na zmianę. Mam tu swój samochód”. Pojechaliśmy więc razem. Podczas tej podróży rozmawialiśmy o wielu różnych rzeczach takich jak rodzina i wojsko. Nagle zaczął rozmawiać ze mną na temat pewnego zdarzenia, gdzie zobaczył UFO. Zaczął mnie „ciągnąć za język”: „Widziałeś kiedyś UFO?”. A ja odpowiedziałem: „Wie pan, widziałem rzeczy, których nie potrafię zidentyfikować”. Starałem się jednak nie wchodzić na ten temat. A on na to: „Daj spokój, możesz mi o tym powiedzieć. Przecież jesteśmy przyjaciółmi”. Zacząłem więc mówić trochę więcej na ten temat.

Podrzucił mnie do mojej jednostki, a kilka tygodni później zadzwonił do mnie i powiedział: „Witaj. Nigdy nie byłeś w Waszyngtonie DC, prawda? Nigdy nie odwiedziłeś Pentagonu i innych ładnych turystycznych miejsc?”. Ja odpowiedziałem: „Nie, nie byłem”. A on mi na to: „To może wyślę po ciebie samochód, żeby cię zabrał?”. Pamiętajcie, że jest on specjalistą 5. stopnia. Jest to wojskowy stopień E-5, to samo co sierżant E-5, z tą różnicą, że specjalista jest fachowcem w swojej dziedzinie, ale nie ma uprawnień dowódczych. Sierżant E-5 je ma. Wysłał więc po mnie samochód z kierowcą. Bardzo niezwykła sytuacja, lecz nie myślałem wtedy o tym wiele. Co w końcu mogłem wiedzieć o NSA? Samochód wraz z kierowcą zatrzymuje się w mojej jednostce i rzekomo zabiera mnie na cały weekend. Wiem na pewno, że pojechaliśmy do Fortu Belvoir w Wirginii. Weszliśmy do jego biura, które mieściło się w siedzibie NSA. Kiedy tam dotarliśmy Jacka tam nie było, musiał gdzieś wyjść. Był przydzielony do jakiegoś zadania nad którym właśnie pracował, później jednak przyszedł. Jeden z facetów, który rzekomo jest przyjacielem Jacka mówi do mnie: „To nic, że go nie ma. Mogę cię zabrać do Pentagonu. Rozumiem, że nigdy tam nie byłeś? Chodź, zabiorę cie tam i pokażę ci co się tam dzieje, chcesz tam iść?”. Wyprzedzając moją odpowiedź przekazał mi odznakę i powiedział: „Trzymaj ją przy sobie przez cały czas”. Było na niej zdjęcie oraz różnokolorowe segmenty, które świadczyły o mojej autoryzacji lub jej braku do poszczególnych obszarów w tej bazie. Na samym jej dole było coś, o czym oświadczył mi, że jest niezmiernie ważne, gdyż otworzy mi wszelkie drzwi, pod warunkiem, że będę się go trzymał.

Udaliśmy się więc do Pentagonu, a gdy tam weszliśmy pokazywał mi poszczególne działy. Pokazywał mi pewne miejsca i komentował przy tym: „To właśnie tutaj miała miejsce konferencja dziennikarzy 29 lipca 1952 roku, podczas której omawiano zjawisko UFO widziane nad Waszyngtonem DC”. Dodał przy tym: „Wiesz o tym, że odnotowano 68 latających spodków UFO w nocy 18 sierpnia 1952 roku?”. Ja odpowiedziałem: „O tak. Doskonale zdaję sobie z tego sprawę”. A wtedy on odrzekł: „Otóż najbardziej wyjątkowy przypadek, choć to tamte zdobyły cały rozgłos, miał miejsce w nocy z 19 na 20 lipca. Większość ludzi nic o nim nie wie”. Po czym dalej ciągnął naszą rozmowę, krok po kroku wyjaśniając wszystko.

Następnie dostaliśmy się do windy i wtedy powiedział do mnie: „Teraz pokażę ci piwnice. Ludzie ich nie widzieli, a my oczywiście musieliśmy wzmocnić ten budynek, aby upewnić się, że Pentagon oraz ludzie przebywający tutaj przeżyją uderzenie bronią nuklearną”. Zabrał mnie więc w dół – nie potrafię powiedzieć ile to było kondygnacji. W końcu wyszliśmy z windy i stał tam taki mały, srebrny samochód. Chcę tutaj powiedzieć, że z wyglądu nie można było określić, gdzie jest jego przód, a gdzie tył. Dopiero gdy spojrzałem na siedzenia, to ich usytuowanie w jednym kierunku wskazywało na jego przód. Weszliśmy więc do tego pojazdu, który wyglądał jak pocisk do karabinu, a on powiedział: „Pojazd ten jest nazywany jednoszynowcem. Nie porusza się po szynach.” Pokazał mi tam niewielki tunel gdzie zaczęliśmy się poruszać. Pojazd ten był napędzany przy użyciu elektryczności. Nie pamiętam jak długo jechaliśmy, lecz starał się powiedzieć mi, że Pentagon jest potężnym miejscem. Mówił, abym nie niepokoił się tą jazdą w tym niewielkim pojeździe o kształcie pachołka drogowego, który nie posiada nawet kierowcy. Jestem jednak przekonany, że istniał tam sposób na kontrolowanie go, ale nie pamiętam wszystkich szczegółów. Byłem tym wszystkim zaskoczony i zafascynowany, gdyż po raz pierwszy widziałem coś takiego.

Doszliśmy do pewnego miejsca, gdzie po jednej stronie widniały drzwi i przeszliśmy przez nie. Po drugiej stronie znajdował się długi korytarz bez żadnych drzwi. Miejsce to znajduje się rzekomo pod Pentagonem. Wiem, że jechaliśmy co najmniej 20 minut. Gdy zaczęliśmy poruszać się tym korytarzem to zaczął mówić do mnie: „Wiesz, że wiele rzeczy nie jest naprawdę tym, czym się wydają być. Wygląda to jak długi korytarz, na którego końcu nic nie ma. Musisz wtedy zawrócić do drzwi, które widzisz na drugim końcu”. Zapytałem wtedy: „No tak, ale do czego pan zmierza?” A on powtórzył: „Otóż, wiele rzeczy tak naprawdę nie jest tym czym się wydają”. Puknął ręką w ścianę i powiedział: „Lita ściana, prawda?”. A ja zapytałem znowu: „No tak, ale do czego pan zmierza?”. Zanim mogłem coś dodać, on szybko powiedział: „Niekoniecznie jest to lita ściana”. Wtedy pchnął mnie, a ja przeleciałem przez tę ścianę. Chcę tu powiedzieć, że niczego tam nie ma, jednakże gdy tam się znajdujesz to wygląda to jak lita ściana.

Pomyślałem wtedy: „Co ty człowieku robisz?”. Zanim jednak zdążyłem to powiedzieć, to uzmysłowiłem sobie, że znajduję się w jakimś pomieszczeniu. Obróciłem się i zobaczyłem to, co my nazywamy „biurkiem polowym” – nie było tam nic innego poza niewielkim biurkiem. Za tym biurkiem siedziało to coś, co każdy nazwałby typową Istotą Szarą. I znowu, ludzie się o to złoszczą, ale muszę powiedzieć, że miała około 4,5, może nawet 5 stóp wzrostu. Siedziała tam, trzymała ręce na biurku i patrzyła się prosto na mnie. Po obydwu jej stronach stali ludzie w czarnych okularach, nie powiem, że w czarnych garniturach, ale w ciemnych. Stali tam prawie na baczność i nie wypowiedzieli żadnego słowa. Kiedy się podnosiłem to powiedziałem: „Co ty człowieku robisz?” – pamiętam to do dzisiaj. Chciałem ponownie zadać to pytanie, jednakże szybko się zatrzymałem, gdyż natychmiast poczułem wysoki dźwięk podobny do szlifierki tarczowej w mojej głowie. Powaliło mnie to na kolana, a następnie upadłem twarzą w dół i to jest ostatnia rzeczą, którą pamiętam.

Obudziłem się z powrotem w biurze Jacka. Powiedziano mi, że nic się nie wydarzyło i musiało mi się to przyśnić. Nikt nigdy nie zabierał mnie do żadnego podziemnego miejsca. Mówiono mi, że cały czas siedzieliśmy w biurze, gdy nagle poczułem się bardzo zmęczony i po prostu musiałem się trochę zdrzemnąć. Jack nie pojawił się wtedy, a mnie ponownie zabrano do samochodu i kierowca z powrotem dostarczył mnie do mojej jednostki wojskowej. Powiedziano mi, że misja przydzielona Jackowi wymaga bardzo dużo czasu i prawdopodobnie minie kolejny tydzień zanim wrócę tam i spotkam się z nim. Taka była ostatnia wiadomość od niego.

Myślę, że po części powodem dla którego to mi się przydarzyło było uwarunkowanie mnie i umieszczenie w pewnych ramach umysłowych, gdzie będę musiał rozumieć, że istnieją rzeczy, w które ludzie nie powinni wierzyć, a które są rzeczywistością. Miałem odegrać w tym rolę, czy mi się to podobało, czy nie. Uważam, że po części uwarunkowanie to miało przygotować mnie do zaakceptowania tego faktu oraz przekonania samego siebie, że to co robię służy większemu dobru mojego kraju. Teraz mogę powiedzieć, że przez prawie cały czas zaangażowania w te rzeczy naprawdę czułem, że robiłem coś co służy wyższemu celowi USA. Dopiero pod sam koniec zorientowałem się o co chodzi i przestałem odczuwać tę satysfakcję.

Omówię tutaj następną rzecz natury ufologicznej, która miała miejsce w Forcie Indiantown Gap podczas naszego szkolenia praktycznego w terenie. Nazywa się to FTX (field training exercise). Udaliśmy się do fortu Indiantown Gap i tam się rozbiliśmy. Dostałem się tam prowadząc samochód ciężarowy Deuce and a Half. Cała centrala radiotelekomunikacyjna znajdowała się na tyle ciężarówki, gdzie miałem telefony polowe, które musiałem dostrajać do różnych lokalizacji zewnętrznych. Byłem odpowiedzialny za całą komunikację. Miałem tam również 2 radiostacje PRC-25, przenośne z przeznaczeniem do pracy na poligonie, które można było schować do plecaka. Jedna z nich służyła do szybkiej komunikacji z batalionem, a druga do komunikacji z kompanią. Słuchałem tam całej tej pozorowanej komunikacji i wszystkich tych rzeczy z nią związanych, jak gdyby była to sytuacja rzeczywista.

Trochę po północy otrzymaliśmy telefon odnośnie katastrofy lotniczej, która wydarzyła się w rezerwacie Indiantown Gap, gdzie rozlokowano już siły szybkiego reagowania, ale jednak proszono o posiłki. Odłączyłem telefony polowe, bo nie było czasu, żeby je wszystkie zebrać, a na moje miejsce miał przyjść ktoś inny. Zrobiłem to więc i natychmiast ruszyliśmy. W pobliżu miejsca zdarzenia czekały na nas 3 jeepy i 4 samochody ciężarowe Deuce and a Half – 2,5-tonowe ciężarówki – jest to wszystko, co sobie przypominam. Poszliśmy więc i w miarę jak docieraliśmy do celu znaleźliśmy się w miejscu całkowitej ciemności, lecz nagle zobaczyliśmy drugą strefę oświetloną potężnymi reflektorami skierowanymi na ten niewielki obszar, gdzie grunt był nieco wzniesiony. Znajdował się tam wypukły pojazd latający osadzony w ziemi pod kątem 30–40 stopni. Można tam było zobaczyć tylko jego tylną część. Kiedy tam podchodziliśmy to zastanawiałem się „co tam u licha się dzieje?” Zdążyli nam jednak już powiedzieć, że był to samolot doświadczalny. Kiedy tam się zbliżałem nie myślałem zbyt wiele. „To rzeczywiście mógł być nasz samolot doświadczalny”. Nie zastanawiałem się nad tym. Pomyślałem, „Być może jest to samolot ze skośnym skrzydłem delta – czy coś takiego?”

Tak szybko jak dotarłem do tego miejsca przywitał mnie facet, którego od zawsze nazywałem pułkownikiem. To było miejsce naszej pierwszej współpracy. Podszedł do mnie i zapytał: „Masz licznik Geigera, chłopcze?” A ja na to: „Mam APD 27”. A on mi na to: „Powinno wystarczyć. Proszę dokonać pomiarów poszczególnych obszarów tego pojazdu”. Odpowiedziałem na to: „Czy myśli pan, że znajdują się tam jakieś materiały radioaktywne?” On odrzekł: „Mamy powody, aby przypuszczać, że tak jest”. Wyciągnąłem więc APD 27, który jest wojskową wersją licznika Geigera, a on powiedział: „Chcę, żebyś szedł w kierunku pojazdu. Wejdź do góry na obrzeże tego leja, gdzie ten pojazd jest zakopany w ziemi i dokonaj odczytów możliwie najbliżej jego środka”. Przytaknąłem mu, a on jeszcze dodał: „Co kilka stóp podawaj nam odczyty, dobrze?”.

Podchodziłem coraz bliżej, licznik odczytywał promieniowanie nieco wyższe niż z otoczenia, jednak nie aż tak bardzo. Wtedy dostałem się na obrzeże leja i spojrzałem w dół. [Clifford reaguje emocjonalnie] A gdy tam spojrzałem, było tam zadaszenie oraz luk w kształcie nerki tuż przy nim, który otwierał się na bok. W połowie drogi do nich znajdowało się to małe stworzenie, typowa Istota Szara. Nie mogłem oszacować jej wzrostu, czy miała 3, 4 czy 5 stóp [ciągle reaguje emocjonalnie], gdyż połowa ciała znajdowała się w pojeździe a połowa na jego zewnątrz. Mogłem natomiast rozpoznać, że była ona martwa. Wtedy zacząłem krzyczeć [ma łzy w oczach]: „Pułkowniku, niech przyjdzie tu jakiś oficer”. A on mi powiedział: „Po prostu powiedz nam co tam widzisz, chłopcze?”. Ja ciągle powtarzałem: „Nic nie rozumiecie, niech przyjdzie tu jakiś oficer”. [Nadal bardzo emocjonalnie]. A on do mnie znowu: „Po prostu powiedz nam, co tam widzisz?”. Ja wtedy mu odpowiedziałem: „To co widzę … nie pochodzi z tego świata i dobrze o tym wiecie panowie. Dlaczego wszystkich okłamujemy? Dlaczego mówimy ludziom, że takie rzeczy nie mają miejsca? Co pan chce, żebym teraz zrobił? Niech podejdzie tu jakiś oficer”. A on na to: „W porządku chłopcze, wracaj z powrotem”.

Wykonałem jego polecenie, obróciłem się i zszedłem do nich. Gdy tam dotarłem to spojrzałem pułkownikowi prosto w oczy i powiedziałem: „Co my tu do diabła robimy? Wie pan, że tam mogą być inni ranni”. On mi na to odrzekł: „Zajmiemy się tym. Ty zabieraj się do swojej ciężarówki i wracaj obsługiwać centralę telefoniczną”. Nie było tam żadnych podłączonych telefonów, dosłownie nic. Wróciłem z powrotem i pamiętam, że była to zima, gdyż miałem ze sobą kurtę polową. Było zimno, a jedynym grzejnikiem jakim dysponowałem była latarka typu Coleman.

Na drugi dzień, gdy było już jasno, wyjrzałem i zobaczyłem jak przemieszczali ten pojazd. Był to wypukły statek. Umieścili go na naczepie niskopodwoziowej, na osiemnastokołowcu. Przykryliśmy go plandeką i wywieźliśmy stamtąd. Nie mam pojęcia gdzie go zabrali. Wtedy wróciliśmy do jednostki. Powiedziano nam, że jest to BEZZAŁOGOWY pojazd latający. W tamtym czasie nikt nie słyszał o żadnych dronach. To był koniec całej historii, lecz całe to zdarzenie i wszystkie informacje były utajnione. Nikt nigdy nie miał prawa o tym rozmawiać.

Nie każdy posiada szkolenie lub jakąkolwiek wiedzę na temat tego w jaki sposób komunikować się z „naszymi gośćmi”. Wspomniałem już o tym wcześniej, że ludzie wojskowi potrzebują do tego celu innych, których znajdują wśród cywilów. Myślę, że byłem najbardziej odpowiednią osobą jaką tam mieli. Zadzwonili wtedy do nas, ponieważ potrzebowali tej jednej osoby, którą byłem ja. Ja to odczuwałem. Kiedy podchodziłem do tego miejsca to odczuwałem różne rzeczy. Myślę, że to dlatego zareagowałem tak emocjonalnie na tę sytuację. Kiedy patrzyłem w dół tego leja to nie widziałem tylko ciała tej martwej istoty pozaziemskiej. Odczuwałem również jej ból, zagubienie, cierpienie i strach. Nie jest to jednak strach, który odczuwasz jako jednostka. Jest to podobne do zobaczenia 1000 wyraźnych obrazów przemykających przez myśl. Wszystkie emocje są w nich również obecne.