Kiedy życie zawisło na włosku: Wybór między otchłanią spokoju a drogą potłuczonego szkła

Wszystko wydarzyło się 27 listopada 2019 roku, choć dla mnie, Jamesa M., początek tego niezwykłego doświadczenia wydaje się zupełnie bezczasowy. Po prostu nagle się w nim znalazłem. Pogrążony w absolutnej ciemności, pozbawiony myśli, logiki czy dociekania, gdzie jestem. Byłem niczym widz w filmie, w którym jednocześnie grałem główną rolę, choć bez świadomego myślenia, jedynie w czystej obserwacji.

Moje przeżycie bliskie śmierci (NDE) było niczym splot trzech intensywnych scen, które działy się jednocześnie, a nie chronologicznie. Trudno to ubrać w słowa. Dziś myślę, że pierwsza z nich ukazała mi mojego ojca, siedzącego na wózku inwalidzkim w domu spokojnej starości, z kocem na nogach i w okrągłych okularach, niczym John Lennon. Kiedy spojrzałem w jego soczewki, zobaczyłem totalną nicość – przestrzeń bardziej pustą niż cokolwiek, co znamy jako czerń. To był absolutny bezmiar.

Głos z Otchłani i Drugiej Szansy

Kolejna wizja przeniosła mnie do znajomego, który odszedł rok wcześniej. Stał tam, przypominając biblijnego Mojżesza, z laską w dłoni i rozwianymi białymi włosami. Jego słowa były proste, ale niosły ogromną wagę: „Dostajesz kolejną szansę.” Ta scena rozpłynęła się, a ja nie mam pojęcia, ile czasu to trwało – sekunda czy rok, tam czas nie istniał, nie miał żadnego porządku.

Jednak najbardziej zapadła mi w pamięć trzecia wizja, rozgrywająca się w absolutnej próżni. Byłem w kompletnej ciemności, bez światła i dźwięku. I w jakiś niezrozumiały sposób, stanąłem przed wyborem. Nie wiem, kto mi go dał, po prostu wiedziałem, że mam przed sobą decyzję. Ścieżka po prawej stronie obiecywała spokój i ukojenie – czułem to instynktownie. Po lewej zaś było moje życie, które jawiło się niczym droga usłana potłuczonym szkłem. Wtedy pomyślałem o mojej żonie.

„Zrozumiałem, że nie jestem jeszcze gotów pójść na prawo. Moja żona… Chciałem być z nią.”

Gdy tylko podjąłem tę myśl o rodzinie, poczułem gwałtowny, fizyczny wstrząs. Było to doznanie zupełnie odmienne od wszystkiego, co przeżyłem do tej pory.

Dotyk Stwórcy i Jedność z Bytem

Ten wstrząs natychmiast rozpoznałem jako dotyk Boga. W tamtej chwili doświadczyłem zespolenia ze wszystkim, co kiedykolwiek istniało i co kiedykolwiek będzie istnieć. To było jak oglądanie osnowy przestrzeni i rzeczywistości, postrzeganie całego stworzenia i odczuwanie z nim absolutnej jedności. Dziwnym trafem, z tym uczuciem łączę słowo „purpurowy”, choć nie potrafię wyjaśnić dlaczego.

Po tym wstrząsie i zanurzeniu się w uniwersum, usłyszałem głos, który uznałem za wołanie mojej żony. Podążyłem za nim, wydostając się z mroków i wracając do świata. Czułem się, jakbym był zagubiony w lesie i wreszcie odnalazł drogę.

Powrót na Granicy Cudu

W tamtym czasie lekarze dawali mojej żonie jasno do zrozumienia, że powinna zacząć planować mój pogrzeb. Nikt nie spodziewał się, że przeżyję, a jeśli nawet, to miałbym być „rośliną” wymagającą stałej opieki. Moja żona, nieco bardziej religijna ode mnie, poszła do kaplicy, by się modlić. Lekarze sugerowali odłączenie aparatury, ponieważ minęło kilka tygodni, a ja nadal nie odzyskałem świadomości. Później, gdy moja żona po prostu siedziała, nie modląc się już aktywnie, wszedł lekarz i powiedział jej, że otworzyłem oczy. Przybiegła do sali i zastała mnie półprzytomnego. Pamiętam, jak opowiedziałem jej o moim przeżyciu, zwłaszcza o wizji ojca w domu opieki.

Jak się okazało, mój ojciec, który wiele lat temu się mnie wyrzekł pod wpływem swojej żony, faktycznie został umieszczony przez nią w domu spokojnej starości. Nie miałem o tym pojęcia. Zmarł kilka dni przed moim przebudzeniem, a jego żona, złośliwie, zwlekała z wydaniem ciała. To było niezwykle dziwne, że zobaczyłem go właśnie w moim NDE.

Wiele szczegółów umyka mojej pamięci, a samo NDE nie było tak uporządkowane, jak próbuję je opisać. Było jednak niezmiernie żywe i dalekie od snu. To przeżycie było tak realne, jak blizna biegnąca przez moją klatkę piersiową. Czułem dotyk Boga, ale nie przypominało to niczego, co głoszą religie. Było to raczej zjednoczenie z samą tkanką stworzenia, z absolutnie wszystkim, i poczucie idealnej jedności z istnieniem. Znacznie głębsze niż koncepcja kogoś siedzącego na chmurze i osądzającego ludzi za ich czyny.

Nowe Spojrzenie na Świat

W czasie mojego pobytu na intensywnej terapii byłem zagubiony. Pamiętam fragmenty, ale były one odległe i niewyraźne. Myślałem, że jestem na Florydzie, świętując Dzień Dziękczynienia, podczas gdy moja żona przechodziła jakąś procedurę medyczną. Później uświadomiłem sobie, że biały wystrój OIOM-u skojarzył mi się z Florydą, a lekarze krzątający się wokół wywołali myśl o opiece nad moją żoną. Dopiero później dowiedziałem się, że moja rodzina i rodzina mojej żony przybyli do szpitala w Dzień Dziękczynienia, ponieważ spodziewano się mojego odejścia. W jakiś sposób wiedziałem, że tam są i jedzą kolację. Pamiętam, jak mój bratanek jadł ciasto dyniowe. Nie mam pojęcia, jak i gdzie to widziałem, ale to pamiętam. Moje wizje i NDE miały miejsce następnego dnia.

Do dziś nie mam żadnych uszkodzeń mózgu ani innych trwałych problemów po zawale serca i późniejszej operacji poczwórnego bypassu. W okresie rekonwalescencji czułem wewnętrzną potrzebę opowiadania wszystkim o tym, co przeżyłem. Jednocześnie odczuwałem wstyd, że nie traktowałem mojej żony jak prawdziwej świętej, która ani na chwilę nie opuściła mnie w godzinach odwiedzin. Dziś zdaję sobie sprawę, jak wielkie mam szczęście. Udało mi się też pogodzić z ojcem, zanim zmarł.

„Nie ma godziny, bym nie zastanawiał się nad tym, co widziałem i czułem. To jak próba opisania pięknego zachodu słońca osobie niewidomej od urodzenia. Po prostu nie da się przekazać tego doświadczenia słowami.”

Moje wartości uległy zmianie. Nie pragnę już dóbr materialnych, a moje największe marzenia koncentrują się na spędzaniu czasu z żoną i córką. Nadal odczuwam silny niesmak do osób, które nazywam „pobożnymi hipokrytami” – tych, którzy wykorzystują religię dla własnych korzyści. Stałem się spokojniejszy i trudniej mnie wyprowadzić z równowagi. Doceniam to, co inni dla mnie zrobili, i staram się odpłacać za ich poświęcenie. Ta podróż, choć niemożliwa do pełnego opisania, na zawsze odmieniła moją perspektywę na życie, miłość i istnienie.