Blask, który śmiał się ze śmierci — moja podróż poza ciałem w Iraku

Stałem przed nimi, cały i nienaruszony

Byłem w samochodzie. Czułem zmęczenie jak ołów w kościach, łokieć wbity w drzwi, mundur polowy sztywny od kurzu. A potem nagle nie byłem. Nie było wybuchu w uszach, nie było bólu — tylko cisza, jakby ktoś wyłączył dźwięk świata. I wtedy zobaczyłem siebie: stałem przed nimi, w tym samym mundurze, ale bez śladu krwi, bez ran. Cały. Nienaruszony. Tłum istot — tysiące, może więcej — otaczał mnie jak widownia na stadionie. Nie pytałem, gdzie jestem. Nie czułem strachu. Wiedziałem, co mam robić: przekazywałem im informacje. Nie słowami. Nie gestami.

Po prostu wiedzieli, a ja wiedziałem, że wiedzą. To było jak oddychanie — naturalne, nieuniknione. Gdy skończyłem, powiedziałem im: „Nie wracam”. Nie było w tym żalu, tylko pewność. Oni skinęli głowami — nie jako przełożeni, nie jako sędziowie. Po prostu zrozumieli. Bo nikt tu nie rządził. Nikt nie musiał.

„Nie było żadnego 'musisz'. Nie było umowy, harmonogramu, testu. Było tylko: co chcesz robić? I śmiech, kiedy odpowiedziałem: „Może jednak wrócę”.”

Miejsce, gdzie energia ma kształt

Mrugnięcie. I już byłem gdzie indziej — w miejscu, które nazwałem głębią odpoczynku. Nie miałem ciała, ale czułem się zorganizowany. Jakby moja świadomość była siecią drgających nici, a każda z nich miała swoje miejsce. Dwie istoty — nie wiem, czy to byli ludzie, czy coś zupełnie innego — krzątały się wokół mnie. Nie rozmawialiśmy. Oni regulowali, a ja odpoczywałem. Jak mechanicy przy maszynie, która właśnie wróciła z długiej podróży. Potem przyszedł czas na przegląd życia. Nie było w tym sądu, nie było pytań.

Tylko ja, kartkujący swoje dni jak album ze zdjęciami. „O, to się udało. To nie. A tutaj — ciekawe, co by było, gdybym poszedł inną drogą?”. Nie szukałem winy. Szukałem zabawy. Bo życie, jak sztuka, najciekawsze jest wtedy, gdy nie wiesz, co wyjdzie. Ludzie mówią o „kontraktach dusz” — brzmi to jak biurokracja. Jakbyśmy mieli podpisaną umowę: „W tym wcieleniu nauczysz się pokory”. Ale to nie tak. To raczej gra w chowanego z nieskończonością. Możesz biec za piłką, a możesz nagle zobaczyć, że boisko jest oceanem, a piłka — gwiazdą.

I śmiać się, bo nikt ci nie każe grać dalej.

Śmiałem się, patrząc, jak moja ręka znika

Znowu mrugnięcie. I już wisiałem nad wrakiem samochodu, patrząc na czterech ludzi w środku — w tym na siebie, zmasakrowanego wybuchem. Ale widziałem coś więcej: energię. Widziałem, jak wszystko — metal, ciała, kurz — pulsuje, drga, łączy się w jedną sieć. Byłem z dwiema istotami. Jedna z nich była jak stary przyjaciel. I wtedy zaczęliśmy eksperymentować. Machnąłem ręką — i moja dłoń zniknęła, odcięta jak nożem. Zobaczyłem, jak moje przyszłe życie rozwijałoby się z tą raną: „O, patrzcie, ona próbuje pisać lewą ręką — śmieszne, prawda?”. Śmialiśmy się.

Bo z tej perspektywy wszystko było zabawne. Nawet to, co na Ziemi nazwalibyśmy tragedią. Próbowałem różnych konfiguracji: dziura w głowie, sparaliżowane nogi, blizny na twarzy. Za każdym razem widziałem, jak te rany kształtują moje życie — jakie drzwi otwierają, jakie zamykają. W końcu wybrałem te, które pozwolą mi zrobić to, po co wróciłem. Nie wiem, co to było. Ale wiedziałem, że to ważne.

„Z tej wysokości ból wygląda jak plama atramentu na mapie. Możesz go ominąć, możesz przez niego przejść — ale to tylko plama. Nie definiuje drogi.”

Osiem głosów nad wrakiem

Następne mrugnięcie — i stałem obok samochodu, z ośmioma istotami. Rozmawialiśmy o tym, co mam zrobić, ale teraz z poziomu ziemi. Bo plany wyglądają inaczej, gdy jesteś menedżerem, a inaczej, gdy musisz je wcielić w życie. Wszystko było tu lekkie, jakby zbudowane z mgły — ale jednocześnie prawdziwe. Jak sen, który pamiętasz rano, choć wiesz, że to tylko sen. A potem — trzask. Dźwięk, jakby ktoś otworzył butelkę szampana. I nagle byłem z powrotem. W samochodzie. W bólu. W świecie, który znów miał wagę, kolor, zapach krwi.

Jestem większy, niż myślę

Nikt mi nie kazał wracać. Nikt nie powiedział: „Musisz”. Po prostu wybrałem. Bo wolna wola nie jest iluzją — to nasza najprawdziwsza moc. Możemy się bać, możemy uciekać, możemy zapominać, że jesteśmy czymś więcej niż to ciało, te myśli, te lęki. Ale kiedy przypominamy sobie — kiedy pamiętamy — wszystko staje się prostsze. Czasem patrzę na swoje ręce — na blizny, na palce, które kiedyś zniknęły w mgnieniu oka — i myślę: „To tylko kostium”. Prawdziwy ja jest tym, który stał przed tłumem istot i opowiadał im o życiu.

Tym, który śmiał się, patrząc, jak jego ciało rozpada się na kawałki. Tym, który wybrał ból, bo wiedział, że nawet ból jest częścią gry. Ludzie pytają: „Po co tu jesteśmy?”. Może nie chodzi o lekcje, o testy, o cele. Może chodzi o ciekawość. O to, żeby się bawić, eksplorować, śmiać się z własnych potknięć. Bo wszechświat jest nieskończony — a to znaczy, że jest w nim miejsce na wszystko. Nawet na to, żeby umrzeć w Iraku i wrócić, śmiejąc się z własnej ręki, która znika w powietrzu.

„Nie jesteśmy tu po to, żeby cierpieć. Jesteśmy tu po to, żeby zrozumieć, że cierpienie jest opcjonalne. I żeby wybrać coś innego.”

Co zostało po tamtej stronie

Teraz, kiedy ktoś pyta mnie o śmierć, odpowiadam: „To nie koniec. To tylko zmiana perspektywy”. Bo tam, po drugiej stronie, nie ma strachu. Nie ma czasu. Nie ma „musisz”. Jest tylko energia — czysta, płynna, nieograniczona — i świadomość, że jesteśmy jej częścią. Czasem, kiedy jest ciężko, przypominam sobie: „Wybrałem to”. Nie jako ofiara, nie jako ktoś, komu coś narzucono. Jako twórca. I wtedy nawet najtrudniejsze chwile stają się lżejsze — bo wiem, że to tylko scena, a ja jestem aktorem, który może w każdej chwili zmienić rolę. Bo życie? To nie test. To zabawa. A my? Jesteśmy dziećmi, które zapomniały, że mogą się śmiać.