Pytanie o to, co dzieje się po śmierci, od wieków nurtuje ludzkość. Przekazy religijne, filozoficzne i współczesne raporty o doświadczeniach bliskich śmierci (NDE), często wspominające tunel światła, próbują uchylić rąbka tej tajemnicy.
Jednak rzadko która interpretacja jest tak prowokacyjna i zmieniająca perspektywę jak ta, którą przedstawia Marek Taran, niestrudzony badacz dawnych wierzeń i symboliki nieśmiertelności.
Według Marka Tarana, który poświęcił ponad czterdzieści lat na zgłębianie tych zagadnień, nasza egzystencja po śmierci nie jest bynajmniej stanem upragnionego odpoczynku, lecz kontynuacją złożonego cyklu manipulacji, znanego już w starożytnych kulturach.
Wizja ta, choć dla wielu może być szokująca, zmusza do głębokiej refleksji nad prawdziwą naturą naszej rzeczywistości.
Tajemnica Długowieczności i Pośmiertnej Istoty
Od zarania dziejów mędrcy i poszukiwacze prawdy koncentrowali się na dwóch kluczowych kwestiach: długowieczności i nieśmiertelności.
Długowieczność, rozumiana jako życie w zdrowiu, szczęściu i obfitości przez niezwykle długi okres, pojawia się w wielu starożytnych tekstach.
Jak podkreśla Marek Taran, dawne teksty taoistyczne, wedyjskie czy nawet Stary Testament, wspominają o ludziach żyjących tysiące, a nawet dziesiątki tysięcy lat.
Przykładowo, w taoizmie mówi się o egzystencji trwającej nawet czterdzieści tysięcy lat na tej planecie, co całkowicie zmienia nasze współczesne postrzeganie limitów życia.
Jednak, jak zaznacza Taran, najważniejszym pytaniem egzystencjalnym, które dotyka każdego z nas, pozostaje kwestia nieśmiertelności.
Chodzi o to, czym jest śmierć, co dzieje się po niej i jaka jest prawdziwa natura „drugiej strony bytu”. Współczesna kultura często posługuje się pojęciem duszy, próbując zdefiniować to, co pozostaje po śmierci fizycznego ciała.
Jednak Marek Taran uważa, że to określenie jest zbyt ogólne, enigmatyczne i tajemnicze, by uchwycić pełnię naszej prawdziwej istoty. Większość ludzi, zapytana o to, czy czuje swoją duszę, przyznaje, że ma z tym problem.
Częściej wiedza o duszy pochodzi ze źródeł zewnętrznych, a nie z wewnętrznego, bezpośredniego doświadczenia.
Taran sugeruje, że naszą prawdziwą esencją jest coś, co nazywamy duchem, lecz precyzyjne określenie tego, co wędruje po śmierci, pozostaje wyzwaniem.
Po czterdziestu latach badań Marek Taran doszedł do wniosku, podobnego do tego, co od dawna wiedzieli starożytni.
Chociaż nie udziela natychmiastowej odpowiedzi na to skomplikowane pytanie, podkreśla wagę zrozumienia tej esencji dla naszej podróży pośmiertnej.
NDE i Starożytne Ostrzeżenia przed Tunelem Światła
Fenomen Doświadczeń Bliskich Śmierci (NDE), spopularyzowany przez prace Raymonda Moody'ego i jego bestsellerową książkę „Życie po życiu”, otworzył współczesnym ludziom oczy na możliwość istnienia życia po śmierci.
Osoby, które przeżyły śmierć kliniczną, często opisywały podobne wizje: tunel światła, spotkanie z bliskimi, przegląd życia i obecność świetlistych istot.
Zjawisko to, choć początkowo tłumaczone przez naukę jako halucynacje mózgu, dziś jest coraz poważniej badane.
Jednak, jak wskazuje Marek Taran, istnieje pewien aspekt NDE, który jest niepokojąco zbieżny ze starożytnymi przekazami: ostrzeżenie przed tunelem światła.
„My nie wiemy, jak to jest, ale zauważcie państwo, dlaczego nawet w tybetańskiej Księdze Umarłych, tak jak w bardzo podobnej egipskiej Księdze Umarłych, ostrzega się przed tym tunelem.
Jest wiele ostrzeżeń, by nie wchodzić w tunel, dlatego że jest to pułapka, z której będzie ci bardzo trudno wyjść; jest to niewłaściwa droga podróży po śmierci.”
Marek Taran
To twierdzenie jest fundamentalne dla zrozumienia całej koncepcji Marka Tarana.
Tunel światła, często przedstawiany jako symbol nadziei i przejścia do lepszego świata, w wielu dawnych kulturach jest opisywany jako iluzja, swego rodzaju więzienie dla świadomości.
Badacz, o którym wspomina Marek Taran, podróżujący do Afryki i Azji, zauważył, że choć doświadczenie tunelu jest powszechne, to istoty, które pojawiają się po nim, są ściśle związane z wierzeniami religijnymi danej osoby.
- Chrześcijanie widzą Jezusa i Matkę Boską,
- muzułmanie Allaha i Mahometa,
- a ludzie z tradycji plemiennych – swoje bóstwa.
To sugeruje, że mózg może „wyświetlać” to, co zna z życia, co jest zgodne z jego mentalnymi konceptami, zamiast ukazywać obiektywną rzeczywistość pośmiertną.
Moim zdaniem, jest to jeden z najbardziej intrygujących wniosków, gdyż podważa powszechne przekonanie o uniwersalności pośmiertnych wizji.
Książka Michaela Newtona, „Wędrówka dusz”, oparta na hipnozie regresyjnej, opisuje doświadczenia ludzi między wcieleniami.
Dla Marka Tarana ta praca jest szczególnie cenna, ponieważ jej fragmenty korespondują ze starożytnymi przekazami. Ludzie pod wpływem hipnozy opisywali spotkania z bliskimi, przewodnikami duchowymi i nawet samym Absolutem.
Najbardziej uderzające dla Marka Tarana jest jednak to, co dzieje się, gdy osoby te chcą iść dalej, poza znane sfery.
Gdy wyrażają chęć posunięcia się w głąb bytu, świetliste istoty, w tym postacie religijne, zaczynają reagować z irytacją, tak jakby dalsza podróż była zabroniona.
Pojawia się pewna „sfera”, bariera, której nie można przekroczyć, a która jest opisana w wielu starożytnych tekstach od Sumeru, przez Egipt, Grecję, po Katarów, jako rodzaj pułapki.
To sugeruje, że istnieje coś, co bardzo mocno czuwa nad tym, abyśmy nie wyzwolili się ostatecznie z pewnego cyklu.
Mechanizmy Kontroli: Siedem Sfer i Pułapki Powrotu
Starożytne przekazy, których Marek Taran poszukuje w ezoteryzmie, alchemii i hermetyzmie, konsekwentnie wskazują na istnienie precyzyjnego systemu kontroli, który działa zarówno za życia, jak i po śmierci.
Są to tak zwane siedem sfer kontroli, lub siedem bram, przez które „dusza” przechodzi. Każda z tych sfer ma za zadanie spowolnić naszą podróż, a nawet zatrzymać nas w pewnym punkcie.
Starożytne diagramy, szczególnie z Sumeru i Grecji, ilustrują tę drogę, pokazując przeszkody i strażników, którzy zadają pytania lub prezentują fragmenty z życia zmarłego.
Jeśli ktoś nie był przygotowany na te próby i manipulacje, nie przechodził dalej.
Zawsze coś go zatrzymywało w tym cyklu powrotów. Kluczowe jest, by „nie dać się zatrzymać”.
Przekazy starożytnych kultur oraz współczesne doświadczenia NDE opisują różne mechanizmy, które mają skłonić nas do powrotu do fizycznego świata. Marek Taran wymienia kilka z nich:
- Przegląd życia i poczucie winy: Podczas przeglądu życia, który jest powszechnym elementem NDE, ludzie są skłaniani do dostrzegania swoich błędów i niedoskonałości. Świetliste istoty, często utożsamiane z postaciami religijnymi, sugerują konieczność powrotu, aby „naprawić” i „zadośćuczynić”. To jest, jak twierdzi Taran, potężna pułapka, bazująca na poczuciu winy, które w wielu religiach jest przedstawiane jako droga do udoskonalenia.
- Fałszywy model cierpienia: Koncepcja, że cierpienie uszlachetnia i prowadzi do doskonałości, jest według Taran wielkim kłamstwem.
To model wpojony nam przez system, mający na celu utrzymanie nas w cyklu cierpienia i powrotów.„Nasza prawdziwa istota [...] niczego takiego nie potrzebuje,”
Marek Taran - Tęsknota za bliskimi: Jedną z najpotężniejszych pułapek jest pokazywanie nam bliskich, którzy zostali na Ziemi. Obietnica ponownego spotkania, nawet w innym wcieleniu, ma na celu zatrzymanie nas w cyklu reinkarnacji. Orficy i Pitagorejczycy na złotych tabliczkach zapisywali instrukcje, aby nie ufać takim wizjom i iść dalej.
- Brak doskonałości: Narracje religijne i newage'owskie często sugerują, że jeszcze nie jesteśmy wystarczająco „uduchowieni” czy „doskonali”, by przejść dalej. To jest kolejna manipulacja, mająca na celu zmuszenie nas do kolejnych inkarnacji w celu „nauczenia się” i „doświadczenia”.
„Idź dalej, idź dalej, idź dalej.”
Instrukcje Orfików
Te słowa, zapisane na złotych tabliczkach, które mieli przy sobie wtajemniczeni orficy w starożytnej Grecji, podkreślały potrzebę szybkości, aby nie stracić energii i nie dać się zatrzymać przez strażników i iluzje.
Sumeryjskie Więzienie i „Bogowie”: Początki Manipulacji
Sedno problemu, jak ujawnia Marek Taran, leży w samych początkach naszej cywilizacji, w Sumerze.
Według przekazów sumeryjskich, które zrewolucjonizowały naszą wiedzę o starożytności, przybyli tu „bogowie”, którzy stworzyli nową rasę – Adamu czy Adapa, odpowiednik biblijnego Adama.
Te sumeryjskie mity, szczegółowo opisane przez Zecharia Sitchina w jego książkach, wskazują, że Księga Rodzaju jest wierną kopią tych pierwotnych narracji.
To właśnie ci „bogowie” mieli pozbawić nową rasę długowieczności i skazać ją na ciągły krąg reinkarnacji, czyli samsarę.
Jak podkreśla Marek Taran, ci „kontrolerzy” to inne rasy, które zniewoliły naszą planetę, trzymając nas w swego rodzaju więzieniu.
Czerpią z nas energetycznie i nie pozwalają na wyzwolenie.
W sumeryjskich tekstach nowa rasa adamowa jest wręcz określana jako „farma” lub „bydło”, hodowane dla energii.
To szokujące porównanie, które znajduje odzwierciedlenie w teoriach Davida Icke'a, współczesnego badacza systemów kontroli.
Stary Testament, czytany bez filtrów religijnych, zawiera intrygujące wskazówki, które podważają konwencjonalne rozumienie stworzenia ludzkości.
Marek Taran zwraca uwagę na postać Kaina, który po zabiciu Abla i wygnaniu przez Boga, wyraża obawę, że „inni” mogą go zabić.
- Zadziwiające pytanie Kaina: Po zabiciu Abla, Kain obawia się, że „inni” mogą go zabić, co podważa tradycyjną wizję pierwszych ludzi.
- Kain i rasa przedadamowa: Kain odnajduje żonę z „nowego starego ludu” na wschód od Edemu, co sugeruje istnienie ludzi przed Adamem i Ewą.
- Nieśmiertelność rasy przedadamowej: Rasa przedadamowa, której przekazy zachowały się m.in. w starożytnej Scytii (dzisiejsza Ukraina, tereny wokół Morza Czarnego), znała tajemnice długowieczności i świadomego wędrowania po śmierci. Ich wiedza była niszczona i zacierana.
Zatarcie Prawdy: Patriarchat i Kody Kontroli
Marek Taran podkreśla, że kluczowa wiedza o naszej prawdziwej naturze i mocy była systematycznie niszczona. System patriarchalny celowo eliminował przekazy dotyczące mocy kobiet i prawdziwego potencjału ludzkiego.
To, co nie udało się zniszczyć, zostało sprytnie zmienione.
Tabliczki sumeryjskie, będące kopalnią informacji, często są niedostępne dla badaczy lub ich kluczowe fragmenty są celowo zacierane.
Jeden z badaczy, któremu udało się dotrzeć do tych tabliczek w Muzeum Brytyjskim, odkrył ślady współczesnego zacierania ważnych kwestii, w tym tych dotyczących śmierci i naszej prawdziwej istoty.
Jest to proces celowego zapominania, mający na celu utrzymanie ludzkości w niewiedzy.
Dlaczego starożytni „bogowie” stworzyli potop i zniszczyli rasę ludzką? Marek Taran przedstawia koncepcję, że była to próba zniszczenia „złotej rasy” – ludzi mocy, którzy znali tajemnice nieśmiertelności.
Byli oni „niebezpieczni” dla kontrolerów.
Ci pierwsi ludzie mieli wielowymiarowe postrzeganie, potrafili wyczuwać intencje i odmawiali gościnności istotom o złych zamiarach. Nowa rasa, Adamowa, została zakodowana na absolutne podporządkowanie „Bogu” czy autorytetom.
Jednym z kluczowych „kodów bogów” było zepchnięcie energii żeńskiej i ustanowienie dominacji energii męskiej, co zapoczątkowało patriarchat. To, co w „złotej rasie” było oczywiste – że tworzenie i rodzenie płynie od kobiety – zostało odwrócone.
Zniszczenie „złotej rasy” i zapomnienie o jej przekazach było kluczowe dla ugruntowania systemu kontroli, który utrzymuje nas w nieustannym cyklu powrotów i manipulacji.
Skala cierpienia na planecie, jak zauważa Marek Taran, jest dowodem na to, że świat, w którym żyjemy, nie jest dziełem wszechmogącego i dobrego Boga, lecz efektem głębszej, ukrytej manipulacji.
Droga do Wyzwolenia: Jak Uciec z Pułapki?
Opowieść Marka Tarana to nie tylko wizja pułapek pośmiertnych, ale przede wszystkim wezwanie do przebudzenia. Zrozumienie, że jesteśmy częścią skomplikowanego systemu, ma pomóc nam świadomie przygotować się na moment przejścia.
Prawdziwa nieśmiertelność i wolność to możliwość swobodnego wędrowania po śmierci, doświadczania świata miłości, pokoju i obfitości, a nie ciągłego powracania do cyklu cierpienia.
Świadomość istnienia tych pułapek jest pierwszym krokiem do ich uniknięcia.
Wiedza o tych dawnych przekazach jest kluczowa dla odzyskania naszej prawdziwej mocy.
Nie chodzi o religię czy ideologie, lecz o fundamentalne zrozumienie, kim naprawdę jesteśmy i jak możemy odzyskać kontrolę nad naszym wiecznym przeznaczeniem. To droga do wyzwolenia z więzienia, które, choć bez krat, wciąż nas krępuje.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz