USAF - „Analysis of Flying Objects in the US” (raporty 1-172)

Czym jest ta sprawa?

To nie jest pojedynczy raport, lecz surowa kartoteka pierwszych miesięcy ery UFO: 463 strony ujednoliconych kart 172 incydentów z lat 1947-1948. Tom pierwszy (DOW-UAP-D087) obejmuje incydenty 1-100, tom drugi (DOW-UAP-D088) - incydenty 101-172.

Okładka nosi przekreślone pieczęcie SECRET i naklejkę odtajnienia NND 917033, a metryczka opisuje zawartość jako „zestawienia incydentów” przekazane do Wright Field w Dayton - siedziby komórki, która prowadziła pierwsze oficjalne dochodzenia w sprawie „latających dysków”.

Biurokracja kontra zagadka: formularz z 26 rubrykami

Każdy incydent opisano drukiem „CHECK-LIST - UNIDENTIFIED FLYING OBJECTS”. Wojsko próbowało zmierzyć niemierzalne: 26 rubryk obejmuje m.in. zawód świadka, wysokość, prędkość, taktykę lotu, dźwięk, kolor i kształt - a nawet „wykryty zapach” i „wpływ na chmury”.

Tam, gdzie świadek czegoś nie podał, urzędnik wpisywał „N/S” (not stated - nie podano), a rubryka „Uwagi” często rozlewa się na strony pełnych zeznań. Ta monotonna siatka pozwala porównywać przypadki tak, jakby wypełniała je jedna ręka.

Strona 2 tomu pierwszego - karta incydentu nr 1: Muroc Air Field, 8 lipca 1947 r., dwa srebrne obiekty „dyskowate lub kuliste”.

Muroc i Portland, lipiec 1947: pierwsze karty kartoteki

Tom pierwszy otwiera seria zgłoszeń z Muroc Air Field w Kalifornii. Incydent nr 1: 8 lipca 1947 roku o 9:30 porucznik Joseph C. McHenry zobaczył dwa srebrne obiekty lecące na północ - około 300 mil na godzinę, na wysokości około 8000 stóp. Wezwani świadkowie - dwóch sierżantów i sekretarka - potwierdzili.

Karta odnotowuje, że obiekty leciały pod wiatr, co zdaniem świadków wykluczało balony meteorologiczne. Chwilę później kolejni obserwatorzy dostrzegli trzeci obiekt, zataczający nad lotniskiem zbyt ciasny krąg jak na znany typ samolotu. Ocena w aktach: „Potwierdzone przez inne źródła”. Dzień wcześniej świadkiem został pilot doświadczalny - w trakcie pracy przy prototypie:

„7 lipca 1947 r., około 10:10, podczas próby silnika XP-84 zauważyłem, że wszyscy patrzą w górę. Na północy, na 10-12 tysiącach stóp, dostrzegłem obiekt, który wziąłem za balon meteorologiczny [...]. Poruszał się wirującym ruchem do przodu, nie tracąc wysokości, z prędkością około 200-225 mil na godzinę. Był żółtawobiały [...], kula o średnicy może 5-10 stóp.”
- mjr J.C. Wise, DOW-UAP-D087 (tłum. red.)

Drugi blok to fala z Portland w Oregonie, 4 lipca 1947 roku. Policjant McDowell stał za komisariatem, gdy gołębie nagle się spłoszyły - spojrzał w górę i zobaczył dyski lecące „z wielką prędkością” ruchem oscylacyjnym; policyjne radio nadało alarm. Kolejne karty wymieniają zastępcę szeryfa z Vancouver, który naliczył 20-30 obiektów i słyszał niski, buczący dźwięk.

Tom drugi: meteor z Norcatur i astronom, który miał wątpliwości

Tom drugi otwiera incydent nr 101 - eksplozja nad Norcatur w Kansas, 18 lutego 1948 roku: „jedna wielka eksplozja, a potem mnóstwo małych” i grzyb niebieskawobiałego dymu widoczny przez godzinę. Zjawisko widziano w pięciu stanach; obserwowały je też dwie załogi B-29, opisując z odległości około 100 mil „ogromną wielobarwną kulę ognia”.

Strona 2 tomu drugiego - karta incydentu nr 101: eksplozja nad Norcatur, kształt „grzyba”.

Akta rozstrzygają sprawę po meteorytowemu: od końca kwietnia znajdowano fragmenty, w tym 109-funtowy achondryt. Ale wcześniej wątpliwości miał dr Lincoln LaPaz, dyrektor Instytutu Meteorytyki Uniwersytetu Nowego Meksyku:

„...przekonują mnie, że albo Ziemia znajduje się pod wyjątkowo nietypowym kosmicznym bombardowaniem, albo wiele z tych kul ognistych w ogóle nie jest meteorytami. [...] sytuacja głośno woła o gruntowne śledztwo.”
- dr Lincoln LaPaz, list z 11 kwietnia 1948 r. (tłum. red.)

LaPaz dodawał, że instytut sprawdza „prawdomówność (i poczytalność!)” farmera - świadka jednego z upadków, uznanego przez badaczy za szczerego i „bardzo mocno przestraszonego”.

Cywil, który pisał do armii o Księżycu

Najosobliwszą częścią akt są listy Normana Garretta Markhama z Pueblo w Kolorado, który w 1948 roku przekonywał szefostwo armii, że obiekt znad Norcatur mógł być rakietą wracającą na Księżyc; powoływał się przy tym na obliczenia rakietowe Willy’ego Leya.

„Twierdzę, że 24 czerwca 1947 r. coś w rodzaju statku kosmicznego przybyło tu z Księżyca, a 18 lutego 1948 r. na Księżyc powróciło. [...] Istnieje możliwość, jakkolwiek odległa, że Księżyc jest zamieszkany albo używany przez istoty inne niż ludzie.”
- listy N.G. Markhama, 1948 (tłum. red.)

Markham łączył w łańcuch obiekt znad Boise, dyski z tankowca Ticonderoga, „widmową rafę” z echosondy okrętu Maury i zdarzenia z 7 stycznia 1948 roku spod Fort Knox - publicznie udokumentowano, że tego dnia zginął tam w pościgu za nieznanym obiektem kpt. Thomas Mantell. Armia tych listów nie wyrzuciła: trafiły do Rady Badań i Rozwoju, a recenzja LaPaza - teoria „fantastyczna”, lecz część incydentów „niewyjaśnionych” - wpięto do tej samej teczki.

„Prawdopodobnie ptak”: pościg nad Filipinami

1 kwietnia 1948 roku porucznik Robert W. Meyers, prowadzący klucz czterech P-47 nad Filipinami, zgłosił srebrny obiekt w kształcie półksiężyca, podobny do latającego skrzydła, z „żółwim grzbietem i niewyraźną płetwą grzbietową”. Próbował go przechwycić. Depesza priorytetowa z Tokio relacjonuje:

„W tym momencie latający obiekt wykonał skręt o 90 stopni w lewo, wyrównał i przyspieszył, znikając w ciągu około 5 sekund. [...] rozpiętość 30 stóp, kolor srebrny, bez smugi wydechu.”
- depesza CINCFE z Tokio, kwiecień 1948 r. (tłum. red.)

Ocena dowództwa Sił Powietrznych Dalekiego Wschodu: „obiekt był prawdopodobnie ptakiem”. Zaznaczono, że Meyers jest wiarygodny i opanowany - był jednak jedynym świadkiem, bo jego radio nie działało i nie zdołał zaalarmować skrzydłowych.

Resztę tomu wypełnia codzienność wczesnych akt UFO: „flara” obserwowana 45 minut nad bazą Smyrna w Tennessee, metaliczna kula nad Belmont pędząca około 600 mil na godzinę (świadek-inżynier „nie twierdzi, że widział latający dysk”), płonące obiekty nad Bakersfield, których nigdy nie odnaleziono, donos o nocnych dźwiękach nad Baltimore przekazany przez FBI (Federalne Biuro Śledcze) i opalizujący „jak macica perłowa” cylinder nad Ohio.

Co to znaczy?

Te dwa tomy to fundament metody, z której wyrosły późniejsze projekty Grudge i Blue Book: ujednolicony formularz, oceny wiarygodności świadków, wreszcie próby wyjaśnień - od meteoru, przez flarę, po ptaka. W jednym obiegu dokumentów pracują FBI, Strategic Air Command i dowództwa zamorskie. Widać też drugą stronę: obiekt znikający w 5 sekund po skręcie o 90 stopni uznano za ptaka bez śladu analizy, a najpoważniejszy naukowiec w aktach przyznawał, że nie wszystko mu się zgadza.

Z kontekstu epoki wiadomo, że na tym materiale wywiad lotnictwa i marynarki oparł w grudniu 1948 roku analizę rozważającą m.in. hipotezę obcego rozpoznania - trzymaną pod kluczem przez 37 lat.

Co pozostaje niejasne

Ekstrakt obejmuje około 80 z 463 stron - incydenty 13-100 i 113-172 pozostają w pełnych plikach PDF, a część stron to słabo czytelne kopie z epoki. Okładka odsyła do Wright Field, ale nie nosi daty samej analizy, więc związek z raportem 100-203-79 - choć liczba 172 incydentów się zgadza - pozostaje wnioskiem z kontekstu, nie z pieczęci. O obserwacji z Muroc karta mówi tylko: „potwierdzone przez inne źródła” - co dalej, dokumenty milczą.