Apollo 17, grudzień 1972: jasne fragmenty, migające obiekty i błysk na Księżycu

Czym są te dokumenty?

To trzy dokumenty NASA związane z misją Apollo 17 z grudnia 1972: (1) fragment transkrypcji łączności (Technical Air-to-Ground), (2) fragment technicznej odprawy załogi z 4 stycznia 1973 i (3) fragment odprawy naukowej z 8 stycznia 1973 (MSC-07632). Załogę tworzyli dowódca Eugene Cernan, pilot modułu dowodzenia Ronald Evans i pilot modułu księżycowego Harrison Schmitt.

Zakres sprawdzenia: z oryginałem porównaliśmy tylko odprawę naukową. Transkrypcji i odprawy technicznej nie mieliśmy do porównania, dlatego ich treść podajemy za opisem w katalogu war.gov, bez dłuższych cytatów rozmów.

Dzień 00: „Czwarty Lipca” po separacji

Według katalogu między 03:34:10 a 03:42:29 czasu misji Evans zgłosił „bardzo jasne cząstki lub fragmenty”, które dryfowały i obracały się obok statku w czasie manewru. Schmitt porównał widok do „Czwartego Lipca”, czyli fajerwerków. Astronauci przypuszczali, że to kawałki lodu albo farby odpadające od oddzielonego członu rakiety S-IVB, ale sami nazwali to „dzikim przypuszczeniem”.

Dzień 02: błysk „jak reflektor pociągu” i migające obiekty

Według katalogu między 18:42:34 a 21:07:05 drugiego dnia Cernan powiedział, że miał trudności z zaśnięciem, widział „kilka serii smug” i jasny błysk między oczami, którego intensywność porównał do reflektora pociągu, nazywając go „imponującym”. Przez następne trzy godziny opisywał kilka migających, obracających się obiektów, które uważał za fizyczne obiekty w przestrzeni, a nie zjawisko optyczne.

Schmitt widział podobne obiekty, ale uznał, że jego obserwacje dotyczyły oddzielonego członu S-IVB. O 02:20:55:22 Cernan zgłosił dwa kolejne odległe migające obiekty i ocenił, że mogą to być panele SLA (adapter między statkiem a modułem księżycowym), czyli kolejny oddzielony element rakiety Saturn V.

Dzień 03: błysk na powierzchni Księżyca

Według katalogu o 03:15:38:09 czasu misji Schmitt zawołał, że widzi błysk na powierzchni Księżyca na północ od krateru Grimaldi. W katalogowym opisie transkrypcji nie ma wyjaśnienia tego błysku.

Odprawa techniczna: błyski „niemal nieprzerwanie”

W odprawie technicznej z 4 stycznia 1973 (s. 24-4) Schmitt mówi według katalogu:

„Mieliśmy błyski światła niemal nieprzerwanie przez cały lot, gdy byliśmy zaadaptowani do ciemności. Miałem jeden, który uważałem za błysk na powierzchni Księżyca. W tym jednym okresie, gdy mieliśmy opaski na oczach do eksperymentu ALFMED, nie było żadnych widocznych błysków, chociaż tego wieczoru, zanim poszedłem spać, zauważyłem, że znowu widzę błyski światła.”

ALFMED to Apollo Light Flash Moving Emulsion Detector. Fragment nie wyjaśnia, skąd brały się błyski.

Odprawa naukowa: tło w ultrafiolecie (sprawdzone z oryginałem)

Dokument „Apollo 17 Crew Debriefing for Science” (MSC-07632) z 8 stycznia 1973, Manned Spacecraft Center w Houston. Na stronach 119–120 mówi Henry (według katalogu Dick Henry, współbadacz eksperymentu ultrafioletowego). Wspomina, że w astronomii rentgenowskiej nieoczekiwanie odkryto tło na całym niebie, a w ultrafiolecie „nikt nie wie, ale nie dowiesz się, dopóki nie spojrzysz”. Zespół obserwował wiele punktów na wysokich szerokościach galaktycznych, na północy i południu.

„Widmo, które widzimy, wygląda jak widmo gorącej gwiazdy; wiemy jednak, że w naszym polu widzenia nie było gorących gwiazd. Dlatego najbardziej zachowawcza interpretacja to, jak sądzę, światło gorących gwiazd z płaszczyzny Galaktyki, które wychodzi poza nią i odbija się od pyłu międzygwiazdowego. Niektóre cechy widma nie pasują jednak do tej teorii i jest co najmniej możliwe, że to promieniowanie pozagalaktyczne.”

Henry dodaje, że szczegółowa analiza komputerowa „zajmie dużo czasu”. Na tych samych stronach mówi też o braku zjonizowanego wodoru w gromadzie Coma i o wodorze Lyman-alfa w Układzie Słonecznym. Fragment dotyczy astronomii, nie obserwacji obiektów.