Akta FBI 62-HQ-83894: latające dyski w raportach i korespondencji Biura, 1947–1968

Czym są te akta?

To sprawa FBI 62-HQ-83894 prowadzona w centrali Biura, udostępniona jako 18 plików: sekcje 1–10, podsekcja A i pojedyncze seriale (130, 153, 164, 220, 403, 438, 449). Katalog war.gov datuje materiał na czerwiec 1947 – lipiec 1968 i opisuje go jako dokumentację śledczą, zeznania świadków, propozycje techniczne, programy konwencji, relacje badaczy i wycinki prasowe. Akta zawierają korespondencję z wojskiem i agencjami wywiadu, raporty biur terenowych, informatorów i listy obywateli.

Zakres sprawdzenia: z 18 plików mieliśmy do porównania dwa (seriale 220 i 403). Opisy pozostałych sekcji pochodzą z wcześniejszego opracowania i nie zostały ponownie sprawdzone z oryginałem; usunęliśmy z nich komentarze i kontekst spoza dokumentów.

Wycinek z „Washington Times-Herald” z lipca 1947 z akt FBI: „Urojenia czy fakty? Te latające talerze zelektryzowały kraj”.

1947: pierwsze zgłoszenia

Biuletyn FBI nr 42

Latem 1947 roku FBI wydało Bureau Bulletin No. 42, polecenie dla biur terenowych, by zbierały informacje o obserwacjach latających dysków.

Kenneth Arnold i F. M. Johnson

W aktach jest zapis rozmowy z pilotem Kennethem Arnoldem, który 24 czerwca 1947 widział dziewięć lśniących obiektów w pobliżu góry Rainier w stanie Waszyngton; dokument ma klauzulę CONFIDENTIAL, a oficer Armii, który z nim rozmawiał, uznał go za wiarygodnego. W tym samym materiale pada porównanie do „fikcji Bucka Rogersa”. Akta zawierają też relację F. M. Johnsona, który tego samego dnia obserwował obiekty przez lunetę.

Wyspa Maury

W czerwcu 1947 roku Harold Dahl i Fred Crisman twierdzili, że nad wyspą Maury w zatoce Puget Sound widzieli sześć obiektów, z których jeden zrzucił metaliczne odpady. Dwaj oficerowie wywiadu wojskowego, kpt. William Davidson i por. Frank Brown, zginęli w katastrofie bombowca B-25, którym wieźli próbki. Akta odnotowują anonimowe telefony do gazet, według których samolot zestrzelono pociskami 20 mm. Dahl i Crisman przyznali potem FBI, że historia była zmyślona.

Muroc, Snake River, Rankin

W lipcu 1947 roku obiekty zgłosił personel bazy Muroc w Kalifornii (raport CONFIDENTIAL); według akt Kontrwywiad Armii (CIC) przygotował na potrzeby dochodzenia historię przykrywkową. Świadek z wąwozu rzeki Snake w Idaho opisał obiekt „20 stóp średnicy, niebieski z czerwoną poświatą”, wydający świst. Sekcja 1 zawiera zeznanie Richmonda Rankina (CONFIDENTIAL) z dwoma załącznikami fotograficznymi, Exhibit I i Exhibit II.

Szkic latającego talerza sporządzony przez ubezpieczyciela z Kutztown w Pensylwanii po obserwacji z odległości 30 stóp (Associated Press, z akt FBI).

Wycinek z „Norfolk Ledger-Dispatch” z 9 lipca 1947: nastolatek sfotografował „latający dysk większy od samochodu”; wycinek trafił do akt 62-83894.

Dysk pastora Brasky’ego

Pastor Brasky przekazał FBI 18-calowy metalowy dysk, który rzekomo spadł z nieba. Laboratorium FBI ustaliło, że chodzi o „sproszkowane kamienie mydlane”.

Hoover do Pentagonu

J. Edgar Hoover przesłał do Pentagonu raport o latających dyskach z adnotacją „BY SPECIAL MESSENGER” (przez specjalnego posłańca).

List J. Edgara Hoovera z 5 sierpnia 1947 z pieczątką „BY SPECIAL MESSENGER” i odręcznymi adnotacjami.

San Antonio, Air Defense Command, Wisconsin, balony Fugo

• Biuro terenowe w San Antonio niszczyło raporty o latających dyskach, by uniknąć „zbyt obszernych teczek” (bulky files).
• Dyrektywa Air Defense Command z 1947 roku ustaliła współpracę FBI z lotnictwem Armii (AAF): FBI miało sprawdzać świadków i prowadzić rozmowy, wojsko analizy techniczne.
• Jeden z raportów z 1947 roku mówi o obiekcie nad Wisconsin lecącym z szacowaną prędkością 6000 mil na godzinę; szef biura terenowego ostrzegał, że ujawnienie takich obserwacji może wywołać „histerię lub panikę”.
• Akta odnotowują 296 japońskich balonów bombowych Fugo znalezionych w USA w czasie wojny jako możliwe wyjaśnienie części obserwacji.

1948–1950: zielone kule ognia i instalacje wojskowe

W marcu 1948 roku FBI wycofało się z prowadzenia dochodzeń w sprawie latających dysków i przekazało je Siłom Powietrznym; od tej pory raporty trafiały głównie do OSI (biura dochodzeń specjalnych lotnictwa).

Zielone kule ognia w Nowym Meksyku

Memorandum FBI z 1950 roku odnotowuje około 150 obserwacji od grudnia 1948 w pobliżu „wrażliwych instalacji” w Nowym Meksyku, w trzech typach: zielone kule ognia, dyski i meteory. Akta wspominają Project Twinkle, program obserwacyjny Sił Powietrznych. Dr Lincoln LaPaz z Uniwersytetu Nowego Meksyku uznał według akt około połowy obserwacji za meteory, a resztę za niewyjaśnioną; rozważał też, że mogły to być radzieckie pociski z Uralu.

Memorandum FBI z 23 sierpnia 1950: „Podsumowanie zjawisk powietrznych w Nowym Meksyku”, około 150 obserwacji od grudnia 1948 w pobliżu „wrażliwych instalacji”.

Camp Hood, Oak Ridge, Biuro Pogodowe, „Ubalsky”

• W Camp Hood w Teksasie zaobserwowano jasne flary w pobliżu instalacji o „kluczowym znaczeniu” (vital installation); raport trafił do centrali FBI i OSI.
• Nad Oak Ridge w Tennessee radar śledził niezidentyfikowany obiekt (raport CONFIDENTIAL).
• Pracownicy U.S. Weather Bureau trzykrotnie widzieli przez teodolity metaliczne dyski.
• W aktach są rysunki „rosyjskiego latającego talerza” przypisywane osobie o nazwisku „Ubalsky”; akta nie rozstrzygają, skąd pochodzą.

Wynalazca z Veracruz (serial 220, sprawdzony)

Miguel Ángel García Macías z Veracruz, przedstawiający się jako „pianista, kompozytor, odkrywca i wynalazca ideograficzny”, napisał 19 marca 1950 list do „przewodniczącego Komisji Badań Naukowych Stanów Zjednoczonych” w Nowym Jorku. Kopertę zaadresowano odręcznie na U.S. Court House przy Foley Square. Autor wylicza swoje wynalazki, które według niego ukradli mu inni, i opisuje „aerostaty stratosferyczne”, czyli latające talerze, które jego zdaniem USA posiadają dzięki energii atomowej; ich prędkość miałaby być „większa niż światła lub dźwięku”. Do listu dołączono angielski przekład (tłumaczka Sophia Saliba, stempel z Nowego Jorku z kwietnia 1950), rysunki śmigieł i „stabilności globalno-stożkowej i półglobalnej” oraz wycinek prasowy. Serial 220 nie mówi, co FBI zrobiło z listem.

Rysunek „Estabilidad global-cónica y semi-global” dołączony do listu z Veracruz (serial 220).

Schemat z tego samego zestawu; według przekładu opisy to m.in. śmigło, „siła chwytająca powietrze”, komora tlenowa, „siła atomowa” i wyrzut powietrza.

Wycinek z gazety wydanej w mieście Meksyk 16 marca 1950: „Pierwsze fotografie »latającego talerza« zrobione w Durango na wysokości 9000 stóp”. Student German Horacio Robles Jr. sfotografował obiekt i narysował jego kształt jako podwójny ścięty stożek.

Wycinek z „Washington Star”: policja stanu Maryland ogląda wrak „latającego dysku” Caldwella znaleziony na farmie w Glen Burnie, eksperymentalnej maszyny w kształcie dysku.

C. W. Cheek, Savannah River, Parkersburg, Louisville

• W styczniu 1955 roku C. W. Cheek, inżynier z zakładów lotniczych Forda w Claycomo w Missouri, poinformował FBI, że z dwoma innymi inżynierami opracował plany samolotu typu latający talerz i negocjuje ich sprzedaż Siłom Powietrznym; Jack Stampler z Departamentu Obrony polecił mu nie ujawniać planów nikomu poza FBI i oficerami USAF.
• Raport z klauzulą URGENT dotyczy obiektu nad zakładem Savannah River w Karolinie Południowej; ustalono całodobowy telefon FBI–OSI do zgłoszeń obserwacji nad takimi instalacjami.
• Pilot z okolic Parkersburga w Wirginii Zachodniej opisał obiekt przypominający rakietę.
• Fotograf „Louisville Times” nakręcił film z niezidentyfikowanym obiektem; materiał przekazano do analizy.

1950–1954: piloci, kontakterzy i kluby

• Gen. Carroll z Sił Powietrznych zaprzeczył, by lotnictwo prowadziło tajne eksperymenty z latającymi talerzami.
• Dwaj piloci Pan American Airways, White i Powell, zgłosili ten sam obiekt podczas lotu (raport CONFIDENTIAL).
• Kpt. Peter Killian z American Airlines obserwował obiekty przez około 45 minut podczas lotu pasażerskiego; w aktach jest wycinek prasowy.
• Trzech pracowników miejskich Los Angeles widziało obiekt nad Griffith Park.
• Autor listu z Grand Hotel w Circleville w Ohio twierdził, że ma informacje o „schwytanym Marsjaninie”.
• George Adamski pojawia się w aktach w związku z zapytaniem o jego działalność.

George Van Tassel

W aktach jest raport informatora z wykładu George’a Van Tassela, który przedstawiał swoją „teologię kosmiczną”: Adam miał być rasą przybyszów z kosmosu, Dziesięć Przykazań ich prawami, manna chlebem od nich, Jezus wysłańcem z kosmosu, a kukurydza i ziemniaki miały przybyć „płonącym kanu”. Informator odnotował, że Van Tassel nie nawoływał do obalenia rządu, ale twierdził, że rząd ukrywa informacje o UFO.

Okładka „Flying Saucers International” (nr 24, lipiec 1966), pisma Amalgamated Flying Saucer Clubs of America, z akt FBI.

Ulotka 3. Narodowej Konwencji Latających Talerzy w Reno (8–10 lipca 1966); wśród mówców George W. Van Tassel.

Druga strona ulotki: lista mówców (m.in. Chief Standing Horse i dr Frank E. Stranges) i tekst piosenki „Space Age Songs”.

Bethurum, Barker, Stringfield, Eva Reich

• Sprawę kontaktera Trumana Bethuruma prowadzono pod nagłówkiem ESPIONAGE.
• W aktach jest obwoluta książki Graya Barkera „They Knew Too Much About Flying Saucers” (serial 403, sprawdzony). Wydawca University Books z Nowego Jorku zapowiada w niej historię badaczy latających talerzy, których odwiedzili „trzej mężczyźni w ciemnych garniturach” i którzy potem zamilkli; obwoluta przedstawia Barkera jako przedsiębiorcę z Clarksburga w Wirginii Zachodniej. Według wcześniejszego opracowania FBI sprowadziło egzemplarz przez biuro w Chicago, a sprawę opisano nagłówkiem NATIONALITIES INTELLIGENCE; serial 403 tego nie zawiera.
• Leonard H. Stringfield, szef organizacji CRIFO z Cincinnati, pojawia się w aktach przez wiele lat; 25 września 1961 dostał anonimowy telefon od mężczyzny, który twierdził, że ma „bardzo ważne informacje” o UFO.
• W aktach jest korespondencja Evy Reich ze Stringfieldem, w tym koperta z Aleksandrii w Wirginii ze stemplem z 21 marca 1957.

Obwoluta książki Graya Barkera „They Knew Too Much About Flying Saucers” (serial 403).

Detroit Flying Saucer Club

Informator o pseudonimie „Mr. Willard” relacjonował spotkania Detroit Flying Saucer Club, jego zarząd (prezes Henry Maday, wiceprezes Laura Marxer) i dyskusje, m.in. o rzekomym lądowaniu talerza 30 września 1954 o 4:30 rano przy Rotunda Drive i Southfield, w którym mieli być „dziwni zielonkawi ludzie w brązowych mundurach”. Informator nie dostrzegł w działalności klubu „niczego wywrotowego”.

Memorandum biura FBI w Detroit z 17 kwietnia 1958: Edward Krauter zgłosił okrągły obiekt z kopułą odbijającą światło, lecący na północ.

W aktach jest też ulotka z wykładu Desmonda Leslie w Detroit Institute of Arts z 28 września 1954 (bilety po 1 dolarze) i wycinek z „Rome Daily American” z 17 października 1954 o obserwacji koło Rovigo we Włoszech: mieszkańcy widzieli srebrny dysk, który miał wylądować na bagnach, a na miejscu znaleziono 20-stopowy krater i spalone topole; włoskie Ministerstwo Lotnictwa podało, że radary niczego nie zarejestrowały.

Senator Russell w ZSRR

Memorandum dla dyrektora CIA z klauzulą TOP SECRET (T.S. 115405, seria A, kopia 6 z 10) opisuje obserwację senatora Richarda Russella, przewodniczącego Senackiej Komisji Sił Zbrojnych, z pociągu z Baku do Tbilisi, w towarzystwie płk. Hathawaya oraz panów Efrona i Grosa. Około 10 minut za stacją Alaty, o 19:10, po zmroku:

• Russell zauważył „małą zielonkawożółtą świecącą kulę wznoszącą się szybko”; kilka minut później wszyscy widzieli drugi obiekt.
• Efron widział „dwa światła przypominające oczy”; Hathaway „ciemny obiekt z pojedynczym światłem na szczycie i obracającymi się światłami u podstawy”.
• Według obserwatorów obiekt obracał się podczas wznoszenia, a potem przeszedł do lotu poziomego. Hathaway stwierdził, że nie przypominał żadnego samolotu, rakiety ani pocisku, jaki widział.
• Gros widział na ziemi trójkątny obiekt z trzema światłami.

1957: Danville, Krasuski, Kuba

7 listopada 1957 dwaj funkcjonariusze policji stanowej Illinois, Calvin Showers i John Matulis, jechali za jasnym obiektem nad Danville przez 20 mil; obiekt zmieniał barwę z białej przez bursztynową na pomarańczową, a przez kilka sekund zakłócał nadajnik i odbiornik ich radia FM.

Władysław Krasuski z Detroit zgłosił obserwację z 1944 roku z Niemiec, gdzie był jako jeniec wojenny: okrągły obiekt o średnicy 75–100 jardów w okolicy Alt Golssen, ok. 30 mil na południe od Berlina, wzniósł się pionowo, a potem odleciał poziomo. Krasuski napisał wcześniej o obserwacji do Roberta Cutlera w Białym Domu. Dyrektor FBI polecił biuru w Detroit natychmiast go przesłuchać, a raport rozesłano kurierem do Rady Bezpieczeństwa Narodowego, zastępcy dyrektora CIA ds. planowania, wywiadu Armii (G-2) i OSI.

Teleks URGENT z biura FBI w Detroit: obiekt okrągły, 75–100 jardów średnicy, wznoszący się pionowo, potem poziomo.

Raport agenta FBI: Krasuski, przywieziony z Polski jako jeniec, obserwował obiekt w 1944 roku koło Alt Golssen.

Szczegóły obserwacji: obiekt osłonięty plandeką, 75–100 jardów średnicy, z metalu podobnego do miedzi, wznoszący się na ok. 30 stóp.

Odręczne szkice obiektu (widok z góry i z boku) i miejsca obserwacji w Alt Golssen.

Teleks od dyrektora FBI do biura w Detroit: „Natychmiast przesłuchać Krasuskiego”.

Attaché prawny FBI w Hawanie przesłał relację z prowincji Pinar del Río z 11 listopada 1957: José María Nieto i Carmelo Guzmán z kopalni Matahambre widzieli cichy dysk w kształcie męskiego kapelusza, większy od samolotu, który zawisł na kilka minut i odleciał w stronę morza.

1959–1963: listy i badacze

• W sierpniu 1959 roku organizacja Interplanetary Intelligence of Unidentified Flying Objects z Oklahoma City (dyrektor Hayden Hewes) poprosiła Hoovera o artykuł do swojego pisma.
• Dzieci pisały do Hoovera o latające talerze; FBI odsyłało je do Sił Powietrznych.
• Akta wspominają badania naukowców z RAND Corporation i MIT oraz dr. Donalda Menzela.
• W 1963 roku agent FBI John S. Castles rozmawiał w Fort Eustis w Wirginii z Larrym W. Bryantem o jego listach do agencji rządowych w sprawie UFO; FBI odmówiło mu kopii notatki z tej rozmowy.
• W aktach jest fragment historii badań UFO przygotowanej w Departamencie Obrony.

1964: Socorro i La Madera

W aktach jest teleks z 27 kwietnia 1964 z biura FBI w Albuquerque o zdarzeniu z 24 kwietnia w Socorro w Nowym Meksyku. Policjant Lonnie Zamora widział owalny obiekt, podobny do piłki futbolowej, ok. 20 stóp długości, z czerwonym znakiem na boku (ok. 30 cali wysokości i 2 stopy szerokości), i dwie małe postacie obok niego; po odlocie zostały ślady na ziemi. Agent specjalny D. Arthur Byrnes Jr. uczestniczył w przesłuchaniu Zamory; kpt. R. T. Holder ze Stallion Range Center zajął się sprawą. Akta wspominają operację Cloud Gap, ale nie wiążą jej ze zdarzeniem.

26 kwietnia o 1:00 w nocy Orlando Gallegos z La Madera, ok. 70 mil na północ od Santa Fe, widział obiekt „w kształcie zbiornika na butan”, wysoki na 12–14 stóp, stojący ok. 300 stóp od domu. Kpt. Martin Vigil z policji stanowej opisał go jako trzeźwego i przestraszonego.

Nagłówek raportu z biura FBI w Albuquerque o Socorro; agent D. Arthur Byrnes Jr. opisał Zamorę jako „trzeźwego, sumiennego i nieskłonnego do fantazjowania”.

Diagram z akt FBI: cztery wgłębienia w ziemi w miejscu, gdzie stał obiekt, z wymiarami i kierunkiem odlotu.

W Danforth w Illinois znaleziono przedmiot powiązany z obserwacją; oficer Signal Corps rozpoznał go, ale odmówił wyjaśnienia, czym jest.

Późniejsze materiały

• Sekcja 10: relacja mężczyzny o nazwisku Collins, który twierdził, że zabrały go na pokład istoty wzrostu ok. 4 stóp w koszulkach.
• Paul Peyerl, podający się za byłego pilota testowego Luftwaffe, twierdził, że Niemcy zbudowali 24-stopowy latający talerz; w aktach są jego fotografie i opis.
• Sekcja 10: częściowo zaczerniony fragment dokumentu z klauzulą SECRET, który łączy temat kontroli umysłu z UFO.
• Anonimowy nadawca groził, że przekaże „New York Timesowi” dokumenty z czasów Eisenhowera o zagrożeniu ze strony UFO.
• Sekcja 10: raport o mężczyznach o „wschodnich rysach” jeżdżących czarnymi samochodami, którzy mieli zastraszać świadków w Del City w Oklahomie.
• Anonimowy informator z Dallas twierdził, że w lipcu 1967 roku spotkał istotę pozaziemską, a UFO zestrzelono nad linią DEW.
• Hoover odmówił kanadyjskiemu klubowi nastolatków zdjęcia „Saucer Mana”; szef policji w Princeton w Wirginii Zachodniej zgłosił własną obserwację; były pracownik CIA dzwonił do FBI w sprawie UFO, według notatki pod wpływem alkoholu.

„Nigdy nie mieliśmy w areszcie mieszkańca obcej planety”

20 lipca 1966 Hoover odpowiedział Ronniemu Foxowi z Pomony w Kalifornii, że przesłana fotografia nie przedstawia pracowników Biura, a „FBI nigdy nie miało w areszcie mieszkańca obcej planety”. Wewnętrzna notatka wyjaśnia, że Fox przysłał zdjęcie „wyraźnie wychudzonego dziecka” trzymanego za ręce przez dwóch dorosłych, wzięte z magazynu „Real”, z którym kontakty FBI uznawało za „niepożądane”.

W aktach jest też omówienie literatury kontakterskiej z biblijnymi interpretacjami (wizja Ezechiela, „koło w kole”).

Obieg dokumentów

Raporty z akt trafiały do OSI, CIA (zastępca dyrektora ds. planowania), wywiadu Armii (G-2), wywiadu marynarki (ONI) i Rady Bezpieczeństwa Narodowego; kontrwywiad lotnictwa przekazywał FBI materiały od cywilnych badaczy. Dokumenty wysyłano kurierem (BY COURIER SERVICE), przez attaché prawnego w Hawanie, teleksem (URGENT) i pocztą poleconą. Część nosi formułę: „THIS IS LOANED TO YOU BY THE FBI, AND NEITHER IT NOR ITS CONTENTS ARE TO BE DISTRIBUTED OUTSIDE THE AGENCY TO WHICH LOANED”.

Air Intelligence Requirements Memo No. 4

Memorandum gen. Cabella, szefa wywiadu lotniczego, ustala listę danych wymaganych w zgłoszeniu obserwacji „niekonwencjonalnych statków powietrznych”, w tym pomiar licznikiem Geigera.

Air Intelligence Requirements Memorandum No. 4 z 18 lutego 1949 (RESTRICTED): procedury zgłaszania „niekonwencjonalnych statków powietrznych, w tym tak zwanych latających dysków”.

Wycinki prasowe z akt 62-HQ-83894: „Policja ścigała talerz przez 85 mil”, „Chłopiec poparzony przez latający statek”, „Talerze i trzęsienia ziemi powiązane”.

Strona „Oakland Tribune” z 1966 roku, „Flying Saucers Are Poppin’ Up All Over”, ze zdjęciami i doniesieniami z Michigan, Maine i Ohio.

Wycinki prasowe z akt FBI, w tym artykuł z „Wall Street Journal” i „Oakland Tribune”.