CIA - obserwacje nad Ladakhiem, Nepalem, Sikkimem i Bhutanem (1968)

Czym jest ten dokument?

Mamy przed sobą raport informacyjny CIA (Centralnej Agencji Wywiadowczej) datowany na 11 kwietnia 1968 roku. W rubryce „kraj” wpisano aż cztery pozycje - Indie, Nepal, Bhutan i Chiny - a temat brzmi sucho: „Obserwacje niezidentyfikowanych obiektów latających w Ladakhu, Nepalu, Sikkimie i Bhutanie”. Dokument objęto klauzulą CONFIDENTIAL (poufne) z dwiema restrykcjami: NO FOREIGN DISSEM (zakaz udostępniania obcym rządom) i CONTROLLED DISSEM (obieg ściśle kontrolowany).

Sednem raportu jest tabela: data, godzina lokalna, rejon, kierunek lotu, opis obiektu. Wojskowa buchalteria - a mimo to kryje się w niej jedna z najdziwniejszych notatek trzeciej transzy PURSUE: metaliczny dysk znaleziony w kraterze u podnóża Himalajów.

Strona 3 - karta tytułowa raportu: kraje Indie/Nepal/Bhutan/Chiny, okres luty-marzec 1968, zaczernione rubryki źródła.

Trzy warstwy jednej teczki

Sześciostronicowy plik to w istocie trzy materiały spięte razem. Pierwsza strona to wycinek prasowy ze zdjęciami dwóch twarzy ówczesnego sporu o UFO: majora Donalda E. Keyhoe, szefa NICAP (National Investigations Committee on Aerial Phenomena - cywilnego komitetu badań zjawisk powietrznych), wedle podpisu „przekonanego, że UFO są inteligentnie sterowane z kosmosu”, oraz dr. Edwarda Condona, byłego szefa Narodowego Biura Standardów, który właśnie objął finansowane przez lotnictwo badania UFO na Uniwersytecie Kolorado w Boulder.

Druga strona to wydruk komputerowy z 13 czerwca 1974 roku - ślad po przeszukiwaniu archiwów sześć lat po zdarzeniach. Dopiero strony 3-6 zawierają właściwy, czterostronicowy raport CIA z kwietnia 1968 roku.

Sześć tygodni świateł nad Himalajami

Kalendarium otwiera noc 19 lutego 1968 roku, około godziny 22:00. Nad północno-wschodnim Nepalem, w rejonie Walungchung Gola, widziano szybki, podłużny obiekt świecący jasno na czerwono i zielono - według raportu na tyle mocno, że zrobiło się widno jak w dzień. Kilka sekund po przelocie nadszedł huk jak grzmot.

Tej samej nocy, o tej samej porze, świetlny obiekt przeleciał nad Sikkimem: Lachung, Lachen, Thangu, Muguthang, okolice jeziora Chho Lhamo. Autor raportu uczciwie przyznaje, że meldunki są „dość zagmatwane” - część posterunków podawała lot z południowego wschodu, część z północnego wschodu. Analityk wybiera tę drugą wersję, bo zgadza się z obserwacją znad Nepalu co do daty i godziny.

Dwa dni później, 21 lutego o 21:30, nad Thimphu w Bhutanie pojawił się niebieskawy obiekt - „poruszający się z dużą prędkością bez żadnego dźwięku, na tyle jasny, że rozświetlił okolicę”. I tu pada najbardziej wywiadowcze zdanie raportu:

„Ze wschodu na zachód. Ponieważ jednak na wschód od Thimphu nie ma niczego poza terytorium Indii, kierunek lotu mógł równie dobrze prowadzić z północnego wschodu na południowy zachód - to jest od strony Tybetu.”
- raport CIA z 11.04.1968, s. 3 raportu

Tybet w 1968 roku to Chiny. Takie zdanie zmienia ciekawostkę w sprawę wywiadowczą.

Marzec: Ladakh i obiekt „jak rakieta”

4 marca o 13:00 - w biały dzień - nad przełęczą Chang La oraz rejonami Fukche i Koyul w Ladakhu widziano białe światło, któremu towarzyszyły dwa huki, a po nim czerwonawe światło ciągnące biały dym. Nad pobliskim rejonem Ane La obiekt „poruszał się po torze kołowym”, zostawiając za sobą smugę.

Najbardziej techniczny opis przynosi 25 marca, godzina 21:50, odcinek Fukche-Koyul-Demczok, tuż przy linii rozgraniczenia z Chinami:

„Pojawił się od strony Chang La i przemieszczał się w stronę Demczok, czyli z północy na południe. Obiekt przypominający rakietę, zostawiający biało-żółty ślad długości około 20 jardów, na wysokości 20-25 tysięcy stóp.”
- raport CIA z 11.04.1968, s. 3 raportu

Strona 5 - tabela obserwacji: Thimphu (Bhutan) i Ladakh, z analizą kierunku lotu wskazującą na Tybet.

Dysk w kraterze pod Pokharą

Ostatnia strona tabeli opisuje wieczór 25 marca nad regionem Kaski w północno-zachodnim Nepalu (zapis godziny jest w skanie częściowo nieczytelny). Płonący obiekt, błyskający przerywanym światłem, rozpadł się w powietrzu przy odgłosie potężnego grzmotu. A potem następuje akapit, dla którego ten dokument cytuje się do dziś:

„Ogromny metaliczny obiekt w kształcie dysku, o podstawie sześciu stóp [ok. 1,8 m] i wysokości czterech stóp [ok. 1,2 m], został znaleziony w kraterze w Baltichaur, pięć mil na północny wschód od Pokhary. Fragmenty podobnego obiektu znaleziono w Talakot i Turepasal.”
- raport CIA z 11.04.1968, s. 4 raportu

Raport nie spekuluje, czym ten dysk był. Nie ma słowa o jego zabezpieczeniu, przewiezieniu ani badaniu - tabela po prostu się kończy, a następujący zaraz po niej punkt 2 jest w całości zaczerniony.

Strona 6 - rozpad obiektu nad regionem Kaski i dysk z krateru w Baltichaur; punkt 2 poniżej pozostaje zaczerniony.

Komputerowy ślad z Wright-Patterson

Druga strona teczki pokazuje, co działo się z raportem później. 13 czerwca 1974 roku o 16:21 system CIRCOL w bazie Wright-Patterson w Ohio - siedzibie FTD (Foreign Technology Division, wydziału lotnictwa USA badającego obcą technologię) - wydrukował wyniki kwerendy adresowanej do centrali CIA w Waszyngtonie. Na wydruku widnieje dopisek: „152 dokumenty spełniły kryteria tego wyszukiwania dla Lindy”.

Nasz raport figuruje tam pod numerem dostępu 138501353, z oznaczeniem XGDS (wyłączony z ogólnego harmonogramu odtajniania) i dwoma tagami tematycznymi: „unidentified flying object” oraz - co znaczące - „aircraft accident”, czyli wypadek lotniczy. Sześć lat po zdarzeniach wywiad techniczny wciąż przeszukiwał archiwa pod kątem himalajskich obserwacji, a sprawę katalogował między „UFO” a „katastrofą”.

Co to znaczy?

Z kontekstu epoki wiadomo, że po wojnie chińsko-indyjskiej z 1962 roku pogranicze himalajskie było nasycone wywiadem - indyjskim, chińskim, radzieckim i amerykańskim - a obserwacje świetlnych obiektów zgłaszało wojsko indyjskie. Raport czyta się więc dwojako. Z jednej strony to rutyna wywiadu: jeśli coś lata nad granicą z Tybetem, trzeba ustalić, czy to chińska rakieta, radziecki satelita, czy coś innego.

Z drugiej strony opisy nie układają się w jeden obraz. Błysk jasny jak dzień, grzmot po kilku sekundach, rozpad w powietrzu i szczątki w kraterze pasują do bolidu albo spadających członów rakiet. Ale regularny, metaliczny dysk o wymiarach mebla, tag „wypadek lotniczy” obok „UFO” i pełne zaczernienie akapitu tuż po opisie znaleziska pokazują, że dla analityków nie była to sprawa zamknięta jednym wyjaśnieniem. Dokument nie podaje żadnej identyfikacji - i ten brak konkluzji jest najuczciwszą informacją w całej teczce.

Redakcje

Zaczernienia są precyzyjne i wymowne. Na karcie tytułowej zniknęły rubryki ACQ i SOURCE - czyli to, skąd i od kogo CIA otrzymała meldunki - oraz fragment poprzedzający tytuł i początek pierwszego zdania streszczenia. Na wydruku z 1974 roku zamazano element adresu w CIA, numer dokumentu i rubrykę źródła. Wreszcie na ostatniej stronie raportu cały punkt 2, następujący bezpośrednio po opisie dysku z Baltichaur, pozostaje białą plamą. Co raport mówił zaraz po wzmiance o szczątkach - tego po 58 latach nadal nie wiemy.