Niara Isley: jak ciemna jest druga strona Księżyca?

Witam i dziękuję bardzo.

Mhm.

Tak, służyłam w Siłach Powietrznych od 1979 do 1983 roku. Byłam specjalistą do spraw automatycznego namierzania radarem To radar dla rakiet ziemia-powietrze i artylerii przeciwlotniczej.

Jest też radar, który przeczesuje niebo, jak radar kontroli ruchu lotniczego. Następnie dzwoniono do innych stacji radarowych i podawano rozkaz: „Z takiej strony nadciąga do was samolot pod takim kątem w pionie i o takim azymucie w takiej odległości; proszę zacząć namierzać go i sprawdzić czy możecie odebrać go i śledzić przez 5 minut”. Gdy śledziliśmy go przez 5 minut, uznawano to za zestrzelenie.

Radar namierzania automatycznego tak naprawdę namierza jakiś punkt na danym samolocie. Gdybyśmy byli aktywnym stanowiskiem rakiet ziemia-powietrze (SAM), to nacisnęlibyśmy przycisk, odpalili rakietę i zestrzelili ten samolot z nieba. Uczyliśmy pilotów latać przeciwko radarom, aby zwiększyć ich szanse na przeżycie w czasie wojny.

Stacjonowaliśmy w bazie Amerykańskich Sił Powietrznych w Nellis.

Tak, w Nevadzie.

Byłam również częścią grupy, która była wysyłana raz w tygodniu autobusami do jednostek radarowych w Tonopah i Tolicha Peak naprzemiennie. Jechaliśmy tam i wykonywaliśmy swoją pracę. To właśnie w bazie Tonopah zostałam zabrana w środku nocy po to, aby testować radar na „specjalnym samolocie”, który był pochodzenia pozaziemskiego lub został odtworzony z pojazdu pozaziemskiego.

Byłam Airman First Class (A1C)– polski odpowiednik kaprala lub plutonowego.

Byłam nowicjuszem w tej pracy. Zaciągnęłam się w kwietniu 1979 roku. Po serii szkoleń dostałam się do Nellis zaraz po Nowym Roku 1980.

Nie przekazują ci zbyt wiele informacji. Traktują cię po prostu jak bydło. Jesteś tylko osobą, która obsługuje radar i to dlatego zabrano cię. Po prostu bierze się ciebie, wsadza na radar i robisz cokolwiek ci rozkażą. Kazano nam nosić mundury bez oznak rangi wojskowej, przynależności do jednostki i bez imienia czy nazwiska. Zakazano nam rozmawiać ze sobą poza tym co było konieczne do wykonywania obowiązków związanych ze śledzeniem samolotów. Bardzo skutecznie odizolowano nas od siebie przy użyciu strachu: „Nie rozmawiajcie ze sobą poza tym co jest całkowicie konieczne i pamiętajcie – przez cały czas was obserwujemy”.

Tak było ogólnie. Tak było przy tym specjalnym zadaniu.

Mhm. Podczas mojej regularnej służby każdego dnia nosiłam mój zwyczajowy mundur z szarżą na pagonach oraz z imieniem i nazwiskiem …

… no i wszystkie te rzeczy. Jednak tamte mundury były nam dawane, aby nie można nas było po niczym zidentyfikować. Nie chciano, abyśmy w jakikolwiek sposób myśleli lub wiązali jakiekolwiek wspomnienia z tym zadaniem. Wiesz o co mi chodzi: „Widziałam takie nazwisko czy taką rangę” albo jakikolwiek inny znak pozwalający na identyfikację. Chcieli utrzymywać wszystko możliwie ogólnie.

Tak, mhm.

Tak.

Zgadza się.

Jasne.

Nie miałam okazji przyjrzeć się jemu z wnętrza pojazdu radarowego tam gdzie wszystko to się odbywało. Gdy zakończyliśmy testy to wyszliśmy na zewnątrz i staliśmy tam na podestach radaru podczas gdy (tutaj zgaduję) oficerowie wewnątrz omawiali wyniki tych testów. Z mojego punktu widzenia nie mogliśmy śledzić tych obiektów. Mogły one dosłownie pojawić się na jednej części nieba a następnie w mgnieniu oka znaleźć się całkowicie gdzie indziej. Nie mogły być one przez nas śledzone. Odnoszę wrażenie, że to było celem tych wszystkich testów, aby potwierdzić, że są one niemożliwe do namierzenia. Gdy stałam na podeście to widziałam ten statek powietrzny. Widziałam ich około 12 do 15, nie liczyłam dokładnie. Koncentrowałam się na tym, który znajdował się najbliżej mnie. Dzieliło mnie od niego jakieś 50 do 75 jardów. Był ogromny, posiadał kształt spodka i jaśniał pomarańczowym światłem od spodu.

Jego spód posiadał coś co wyglądało jak przeźroczysta powłoka lub bardzo cienki metal. Wyglądało to tak, jakby wokół dna pojazdu kolejno zapalały się światła.

Tak, przeświecały przez ten metal. W miarę obserwowania go dosłyszałam dźwięk, który podobny był do dźwięku wydobywającego się z głośników na koncercie rockowym gdy nikt jeszcze nie gra; było to takie lekkie brzęczenie. Czułam również wibracje wychodzące z tego pojazdu nawet z takiej odległości.

Mhm. Czuło się lekkie mrowienie w powietrzu, bo ta rzecz wytwarzała piekielnie silne pole.

Tylko gdy byłam przydzielona tam w Tonopah gdzie zabrano nas w środku nocy. Zazwyczaj pracowałam w dzień gdzie namierzaliśmy konwencjonalne samoloty takie jak F-16 czy F-4 i wszystko, co tam latało, po to, aby wyszkolić pilotów do latania przeciwko radarom.

Moją główną pracą była ta wykonywana w dzień a te nocne sprawy zdarzały się od czasu do czasu. Przychodzono do mnie w środku nocy a następnie działy się takie dziwne rzeczy.

Po północy. Pomiędzy dwunastą a drugą w nocy.

Tak.

Zgodnie z moją świadomą wiedzą uprowadzenia zaczęły się wraz z podjęciem pracy na radarze namierzającym samoloty.

Jestem jednak uprowadzaną przez Szarych, czy też osobą doświadczającą uprowadzeń przez Szarych, od dzieciństwa, wczesnego dzieciństwa.

Pisałam w mojej książce, że odniosłam bardzo mocne wrażenie, że ludzie, z którymi pracowałam w wojsku doskonale wiedzieli, że byłam uprowadzana.

Mhm.

Tak.

Jest też inny facet Dan Sherman. Napisał on książkę: „Ponad Ciemnością: Projekt Zachowania Przeznaczenia” (Above Black: Project Preserve Destiny). Mówił o tym samym, że został wyszkolony jako komunikator intuicyjny, znowu odizolowany od partnera ze szkolenia, nie wolno im było ze sobą rozmawiać. Cały ten sam schemat działania.

Mhm.

Nie, nic mi nie mówili odnośnie tego.

Tak, oni postępują właśnie w taki sposób. Inną bardzo ważną rzeczą odnośnie Dana Shermana jest fakt, że jako komunikator intuicyjny namierzał ludzi, którzy byli uprowadzani przez Istoty Szare.

Jest to niezmiernie ważna wiadomość gdyż to on dostarczał wojsku informacje dotyczące ludzi porwanych przez Istoty Szare.

Wtedy zastanawiasz się nad tym wszystkim. Dlaczego zabierają kogoś kto posiada już doświadczenia z Istotami Pozaziemskimi? Być może ze względu na zredukowany poziom szoku z powodu widoku zaawansowanej technologii, na której widok człowiek był wystawiony podczas uprzednich uprowadzeń? Można tutaj wysnuć wiele różnych domysłów. Być może mam jako człowiek jakąś szczególną zdolność, której nie mają inni ludzie, ci niezabierani. Nie wiem lecz bardzo chciałabym uzyskać odpowiedzi na te pytania.

Tak.

W większości byłam po prostu przestraszona, ponieważ miałam w tamtym czasie tylko poświadczenie bezpieczeństwa na poziomie „tajne”.

Myślałam sobie: „To, co widzę, jest utajnione znacznie powyżej poziomu „ściśle tajne”. To przeraża mnie na śmierć. Przeraża mnie na śmierć już to, że w ogóle to widzę”. Miałam wszelkie powody ku temu, żeby się bać gdyż po zakończeniu naszych zadań wsadzano nas do autobusu z pomalowanymi oknami i zabierano nas albo do Strefy 51, do jakiejś podziemnej bazy albo do Tonopah, gdzie ostatnio słyszałam, że również znajduje się jakaś tajna placówka podziemna. Następnie sadzano nas w poczekalni z krzesłami ustawionymi w rzędach po przekątnej. Jeśli pokój był kwadratowy to krzesła ułożone były po przekątnej. Siedzieliśmy przodem w jedną stronę a za nami były podwójne drzwi ze światłem świecącym z korytarza. W naszym pomieszczeniu jednak światło było zgaszone. [Innymi słowy ludzie siedzący tam usytuowani byli twarzą do ciemnej strony pomieszczenia. Podwójne drzwi ze światłem wpadającym do wewnątrz znajdowały się za nimi]. Po głowie krążyły mi myśli, że starają się zamaskować jakiekolwiek szczegóły, które mogłyby ukazać się nam dzięki wpadającemu światłu i dlatego też trzymali nas w cieniu oraz zakazano nam rozmawiać ze sobą. Gdy jednak siedzisz obok innych ludzi z podobnymi przeżyciami, ukrytych w cieniu, no wiesz, rozumiesz, o co chodzi. Tak. Po prostu tak chcieli. Następnie wzywali nas pojedynczo. Opowiadałam już tę historię wiele razy. Wołali nas do małego pomieszczenia a gdy przyszła moja kolej weszłam tam, położyłam się na stole do badań ze stali nierdzewnej w pełnym ubraniu. Leżałam tam przez dłuższy czas. Był tam uzbrojony strażnik w postawie „spocznij”, przy ścianie, u stóp stołu, na którym leżałam. W końcu pewien facet w białym fartuchu podszedł do mnie i z kamienną miną powiedział trzykrotnie: „Zachowaj spokój”. Gdy przechodził po mojej prawej stronie to wykonał nagle płynny ruch; w jego ręku błysnęła igła do zastrzyków i jednym szybkim ruchem ręki wstrzyknął mi z boku karku jakąś nieznaną substancję chemiczną, która natychmiast wprowadziła mnie w stan szoku chemicznego. Nagle dwóch facetów, którzy stali po obydwu stronach łóżka podnieśli mnie i znieśli po bardzo długich schodach w dół. Rzucono mnie do niewielkiego karceru gdzie przechodziłam przez efekty uboczne tego zastrzyku.

Było to jak nagły atak drgawek.

Wyglądało to tak [Niara odchyla głowę do tyłu i wprawia w niekontrolowane drgawki całe ciało]. Substancja chemiczna dostała się natychmiastowo do mózgu. Gdziekolwiek ją wstrzykują to chcą, aby przedostała się ona prosto do mózgu.

Cała się trzęsłam i nie mogłam się wcale ruszać. Zmieniło to mój stan świadomości. To nietypowe przypuszczenie, tylko przypuszczenie, ale przemyślane, oparte na tym doświadczeniu i kilku innych rzeczach, które złożyłam sobie w głowie. Ponieważ przez całe życie byłam osobą uduchowioną, medytowałam oraz miałam skłonności do różnych praktyk duchowych musiałam zastanawiać się nad efektem tego zastrzyku. Chcę tutaj powiedzieć, że czułam jakby wiązania między molekułami mojego ciała rozpłynęły się a ja sama miałabym spłynąć na podłogę i dalej do kratki ściekowej w karcerze gdzie się znajdowałam. Było to przerażające uczucie.

Dopiero później mogłam jasno myśleć.

Doświadczyłam jednak poważnych przebudzeń parapsychicznych. Pamiętam, że obudziłam się leżąc w łóżku w Las Vegas w Nevadzie w mieszkaniu, które wtedy wynajmowałam. Pewnego ranka otworzyłam oczy i cała rzeczywistość po prostu wyglądała tak krucho, jakby mrugnięcie oka lub kichnięcie miało ją roztrzaskać na drobne kawałki. Zamknęłam wtedy oczy i powiedziałam sobie w myślach: „Cokolwiek się tutaj dzieje jest to naprawdę niepokojące, trochę przerażające i chcę, aby to odeszło”. Gdy następnie otworzyłam oczy, wszystko wyglądało bardziej normalnie.

Byłam wtedy bardzo wystraszona i pamiętam, że skulona byłam jak dziecko w kulkę z ramionami obejmującymi kolana leżąc na podłodze w tym karcerze. W miarę jak przechodziłam przez te efekty zastrzyku to strasznie krzyczałam.

(Wzdycha ciężko) Jest mi naprawdę trudno o tym mówić i ciężko mi uwierzyć, że istnieje ktoś kto może wyrządzić takie okrucieństwa istocie ze swojego gatunku. Wyciągnięto mnie z tego pomieszczenia po tym jak ustępowały już efekty tego zastrzyku i zostałam seksualnie napastowana przez tych dwóch strażników podczas gdy przyglądało się temu 8 osób. Jednym z obserwujących był pozaziemski Szary.

Co ciekawe to przedstawiciel Istot Szarych, na których telepatię jestem wyczulona być może przez wzgląd na moje długoletnie doświadczenia obcowania z tym gatunkiem, z niedowierzaniem obserwował to wszystko. Mogłabym przysiąc, że zastanawiał się jak to możliwe, żeby człowiek na człowieku dopuścił się takiej przemocy.

Odniosłam wrażenie, że niektórzy ludzie obserwujący to wcale nie chcieli tam być. Oglądali to dlatego, że mówiono im, prawdopodobnie, coś w rodzaju: „Popatrzcie co się stanie z waszymi żonami, córkami czy siostrami jeśli zaczniecie gadać”.

Ludzie ci byli w cywilnych ubraniach.

Mhm.

Tych 8 ludzi siedzących na krzesłach i obserwujących to wszystko ubrani byli w cywilne ubrania; była tam też jedna Istota Pozaziemska. Natomiast wojskowi w tym pomieszczeniu… mogli nawet nie należeć do regularnego wojska. Mogli być kontraktowymi pracownikami wojska.

Mówię to dlatego, że większość z personelu zawodowego wojska to są naprawdę mili ludzie, prawda?

Nie sądzę, aby wpakowali się sami w takie rzeczy. Wydaje mi się, że jeden strażnik o blond włosach, który był wobec mnie tak brutalny, był psychopatą lub socjopatą, którego wyciągnięto z więzienia i oddelegowano do wykonywania tej roboty. Nie posiadał on żadnej świadomości tego, że dopuszcza się straszliwych rzeczy.

Tak, zgadza się.

Mhm.

Dano mi zastrzyk usypiający. Zakładam, że nieprzytomną zapakowali mnie do autobusu a następnie prawdopodobnie wyrzucili mnie w pokoju hotelowym, włożyli do łóżka tak, abym nie obudziła się ubrana myśląc: „Co do licha działo się ze mną w nocy?”.

Następną bardzo poważną rzeczą było zabranie mnie na Księżyc. Następna poważna rzecz, z którą naprawdę musiałam sobie radzić.

Dobrze.

Zastanawiającą rzeczą w tym wszystkim jest to, że gdy w tamtym czasie pracowałam przy obsłudze radarów – wydaje mi się, że teraz wojsko zatrudnia cywilnych pracowników – to pracowało się tam na górze po tygodniu, a potem przez tydzień było się na dole w Nellis i wykonywało jakieś prace w bazie.

Następnie znowu wracałam na tydzień, więc co drugi tydzień była tam inna obsługa. Przebywałam tam tydzień a następnie opuszczałam ją. Pewnego razu gdy znowu tam przebywałam to wyciągnięto mnie z łóżka w środku nocy wedle zwyczajowej rutyny.

Był tam ten blond strażnik, który wydawał się być moim „opiekunem”.

Zazwyczaj był on obecny w każdej sytuacji, która dotyczyła mnie.

Miał na sobie mundur do kamuflażu na pustyni.

Wydaje mi się, że czasami był ubrany w inne rzeczy lecz w większości nosił ten pustynny mundur. Miał blond włosy, bardzo zimne, niebieskie oczy i blond wąsy. Wcześniej wspominałam o podeście na którym spoglądałam na pojazd latający. Zabrał mnie przez coś co przypominało otwarte drzwi garażowe po jednej stronie góry a gdy tam weszliśmy na poziomie parteru to znajdował się tam ten pojazd. Widziałam wewnątrz wszystkie te światła i pracujących ludzi. Była tam też niewielka drabina schodkowa, która umieszczona była pod spodem tego statku kosmicznego. Strażnik przekazał mi srebrne odzienie. Musiałam się rozebrać do naga gdyż musiało być ono noszone na gołą skórę. Ubiór ten posiadał bardzo dziwne właściwości; nie posiadał on żadnego kształtu a gdy ubrałam go na siebie to tak jakby wyssał z siebie powietrze i dostosował się do kształtu mojego ciała. Rękawice oraz buty zachowały się tak samo. Gdy założyłam buty to nagle wyssały one powietrze jak opakowanie próżniowe.

Tak.

Tak. Ubrałam więc ubranie i buty, ale rękawice jeszcze wtedy trzymałam w ręku. Ten jasnowłosy strażnik zaprowadził mnie do drabinki prowadzącej na statek i powiedział mi: „Gdy wejdziesz do środka to idź na prawo i połóż się na podłodze. Leżą tam już dwaj inni faceci. Połóż się pomiędzy nimi”.

Bardzo prosto, nie posiadał żadnych wyszukanych urządzeń. Wokół centralnej konsoli znajdowały się krzesła.

Przez sam środek biegł filar, dość szeroki filar.

Tak. Gdy leżałam na podłodze to pojawił się Reptylianin, który wyszedł zza tej kolumny. Gdy spojrzałam na niego to całe powietrze ze mnie uszło. Wiesz o co mi chodzi: po prostu nie mogłam uwierzyć w to co tam widzę.

Bardzo, bardzo wysoki.

Co najmniej 8 stóp.

Skórę miał koloru oliwkowo-szarozielonego. Nie pozostawał na widoku zbyt długo, wrócił za tę kolumnę i pozostał tam.

Tak.

Żółty.

Tak.

Tak, posiadały pazury.

Mhm.

Tak.

Mhm.

No wiesz, on się tam po prostu kręcił i wyszedł zza tego filaru. A potem po prostu cofnął się tam, gdzie…

Tak. Być może był on pilotem lub może statek ten pilotowała Istota Szara; nie widziałam kto kierował tym pojazdem. Byli tam też inni ludzie, którzy weszli jeszcze zanim pojazd wystartował i usiedli na krzesłach. Ja i tych dwóch facetów zostaliśmy wysłani na Księżyc jak ładunek ludzki. Tylko tyle mogę powiedzieć. To jest to co wtedy czułam – dokładnie jak ludzkie cargo.

Nie.

Bardzo dużo wymogli na nas przez zastraszanie.

Mhm.

Wydaje mi się, że był to zapach tej Istoty; był to zapach piżma.

Mhm.

Tak. Gdy wylądowaliśmy to powiedziano nam abyśmy zeszli na ląd i szli prosto do najbliższego budynku. Mieliśmy nie rozglądać się wokoło.

Tak, mogłam oddychać bez aparatu tlenowego czyli, albo …

Nie mieliśmy pozwolenia na to, aby patrzyć w górę jednak przewróciłam oczami w górę, żeby sprawdzić, czy jest tam nad nami kopuła, bo myślałam sobie: „Nie mam skafandra kosmicznego, jestem na innej planecie a jednak oddycham”. Nie byłam pewna co o tym wszystkim myśleć. Albo na Księżycu jest atmosfera albo wybudowano tam hermetyczną kopułę.

Nie.

Tak to właśnie się odbywało. Oczy na buty to dobre określenie. Szłam więc i nie utrzymywałam oczu na butach. Moja głowa była prosto i patrzyłam się do przodu.

Tak.

Wyglądało to tak jakby zabrali oni te wszystkie okropne budynki wojskowe, które posiadają na Ziemi i przenieśli na Księżyc.

Ha, ha, ha.

Takie same półokrągłe baraki …

Tak. I wszystkie rzeczy związane z nimi. Podeszłam tam i chcę tutaj powiedzieć, że …

… bardzo często nawet możesz nie uświadomić sobie, że znajdujesz się na Księżycu gdyż budynki i wszystko inne jest tak bardzo podobne do tego co znajduje się na Ziemi.

Był to większy budynek niż inne. Gdy weszliśmy tam to było tam mnóstwo korytarzy oraz pomieszczeń. Do jednego z nich weszliśmy.

Są dwie rzeczy, które najbardziej pamiętam z tej szczególnej wycieczki na Księżyc. Jedną z nich jest moja praca jako operator elektromagnetycznych urządzeń odkrywkowych podczas, której odkrywaliśmy różne obszary Księżyca pod zabudowę dla nowych budynków. Działało to tak, że w ziemi umieszczano dwie metalowe płyty. Gdy załączano pole elektromagnetyczne to spolaryzowane były ze sobą tak, aby się odpychały z ogromną siłą. Gdy oddalały się od siebie to wzruszały całe połacie gleby, które mogły być wtedy usunięte.

Mhm.

Tak. Używano tam bardzo silnego pola elektromagnetycznego. Każdy kto tam pracował musiał bardzo uważać gdyż siła tego pola mogła wyciągnąć z nas minerały podatnie na nie, które mamy we krwi.

Tak to było.

Tak. Tak naprawdę to nie było tam zbyt wiele do roboty. Sterujesz tą maszyną stojąc w jej wnętrzu. Wiesz co, tak wiele ludzi zostało, nazwijmy to, wymazanych z istnienia, z powodu UFO. Słyszałam, że 400 ludzi zostało zlikwidowanych, aby zatuszować tylko wypadek w Roswell.

Nie sądzę, aby mieli swobodę, aby pozbywać się ludzi w taki sposób szczególnie takich jak ja, których wyrwano z ich życia codziennego i zmuszono do uczestniczenia w takiej sytuacji. Niezmiernie ważne są ich techniki kontroli umysłu oparte na traumie. Są one tak daleko skuteczne, że nie będziesz pamiętał, a przynajmniej nie od razu, co ci wyrządzono ani gdzie byłeś. Chcą, aby było to zatuszowane. To z tego powodu cały czas to robią; jest to połączenie doświadczeń traumatycznych wraz z użyciem narkotyków.

Był tam więc sprzęt odkrywkowy.

To była jedna rzecz. Kolejną rzeczą był widok ogromnej liczby pracowników fizycznych, którzy układali pudła i przenosili rzeczy z półki na półkę lub coś ciągnęli. Jedzenie tam było okropne. Było to coś, co nazwałabym kleikiem, do tego może suchy chleb i może trochę wody. Gdy przychodziła noc to nie pozwalano mi spać. Była to kolejna część ich programowania ludzi.

Ciągły niedobór snu był okropny. Samo to wywołuje u mnie zespół stresu pourazowego. Bardzo dużo cierpiałam w moim życiu z powodu braku wypoczynku.

Gdy wychodziłam na zewnątrz, aby odkopywać urobek to widziałam przelotnie oznaki Istot Pozaziemskich. Te które pamiętam były bardzo wysokie i smukłe. Nie wyglądały one jak zwykłe Istoty Szare; tak naprawdę to nie jestem pewna do jakiej rasy należały. Jednak jedna z nich – co odkryłam później podczas sesji hipnotycznej – mogła pomóc mi w wyjściu z tej sytuacji.

Stało się tak gdyż mieli wgląd w moje pole energetyczne. Gdy spojrzeli na mnie to mówili: „Naprawdę nie powinni robić tego tej kobiecie”.

Mhm.

Może to być całkowicie obrócone przeciw nim dla dobra ludzkości. Wiem, że i ty David i ty Corey doskonale wiecie, że wszystko jest świadomością – dosłownie wszystko. Nawet te fizyczne rzeczy, które tutaj widzimy są podszyte energią, która sprawia, że je odczuwamy.

Ta energia i cząstki subatomowe są podatne na myśl, świadomość oraz intencje. I wszystko, na co patrzymy… Czy słyszeliście o Georgia Guidestones?

Dobrze. Na tych tablicach napisane jest, że populacja ludzka powinna być zredukowana do 500 milionów, prawda?

Dobrze, a teraz wiecie dlaczego do tego dążą? Ponieważ obecnie są wystraszeni na śmierć. Śmiertelnie obawiają się, że 7 miliardów ludzi obudzi się i zabierze im kontrolę nad tą ziemską grą tylko i wyłącznie przy pomocy potęgi świadomości. To nie musi nawet być 7 miliardów ludzi. Wystarczy, że osiągnięta zostanie masa krytyczna. I to do tych ludzi mam nadzieję dziś dotrzeć.

Tak. Chcę powiedzieć, że przez całe milenia wdrożono bardzo wiele programowania ludzkiej świadomości. Ludzie, to jest naprawdę Matriks. Stara się on zaprogramować naszą świadomość na świat, w którym oni zachowują kontrolę, a my jesteśmy im podporządkowani. I to wszystko kłamstwo, bo to my mamy prawdziwą moc. Potęga naszej świadomości jest prawdziwą siłą napędową tej planety na której obecnie żyjemy. To my jesteśmy paliwem dla tej całej maszyny, to my zasilamy Matriks energią naszej świadomości zaprogramowanej przez Illuminati tak, abyśmy wytworzyli wersję rzeczywistości w której posiadają nad nami kontrolę.

Wszystko co musimy sobie uzmysłowić to fakt, że to wszystko jest kłamstwem i musimy odzyskać naszą władzę. Musimy uzmysłowić sobie to, że poprzez naszą siłę świadomości oraz intencji możemy wykorzystać negatywność istniejącą na świecie w pozytywny sposób. Chcę tutaj powiedzieć, że gdy widzisz w TV wiadomości, które mówią, że Wielka Rafa Koralowa jest martwa to możesz przyjąć je i obrócić w drugą stronę. Możesz powiedzieć: „O jej! Wielka Rafa Koralowa umiera! W takim razie użyję swojej świadomości po to, aby widzieć jak odżywa, kwitnie i powraca do swojej poprzedniej świetności”. To właśnie do tego zacznijmy używać naszej świadomości. Za każdym razem gdy widzimy coś co nas przeraża nie uciekajmy od tego strachu. Uzmysławiajmy sobie to, że: „Tak, to jest straszne ale teraz obrócę to o 180 stopni i zacznę wizualizować sobie coś pięknego zamiast tych okropności”. Zachęcam wszystkich, aby wszędzie tam gdzie warunki pogodowe na to pozwalają, ludzie przeprowadzali wizualizacje na świeżym powietrzu. Zdejmijcie buty i dotykajcie Ziemi stopami gdyż ona również pragnie, aby ludzie doświadczyli tej ewolucji. Zupełnie tak jak w filmie Avatar gdy tamci ludzie dotykają ziemi i kwiaty zaczynają świecić, dzieje się to również i tutaj. Nie możemy tego zobaczyć ale tak samo również dzieje się i tutaj. Przecież jesteśmy połączeni z Matką Ziemią zgodnie z naukami rdzennych mieszkańców Ameryki, które przekazywali sobie od wieków. Weźmy ją więc na pokład. Pamiętajmy również co Jezus powiedział: „Gdziekolwiek trzech lub więcej zgromadzi się w imię moje”. Postarajmy się zebrać kilku przyjaciół, aby pochodzić sobie na boso po Ziemi. Weźmy się za ręce i wybierzmy to, co chcemy zobaczyć jako uzdrowione, całe i kompletne. W taki sposób możemy zmienić planetę i odzyskać ją; możemy sprawić, że ponownie stanie się ona ogrodem. Wierzę w to każdą cząsteczką mojego ciała.

Czuję ogromną ulgę. Czuję ją dlatego, że gdy ktoś opowiada historię jak moja to przynajmniej połowa ludzi, którzy przeczytają książkę, będzie uważała, że jestem wariatką. Nie zależy mi na tym. Nie czerpię żadnych korzyści z tego, aby ludzie wierzyli w moją książkę. Po prostu pragnę, żeby inni wiedzieli o rzeczach, które dzieją się w naszym świecie. Przeprowadziłam mnóstwo badań i umieściłam w książce mnóstwo odnośników do źródeł, bo chcę, aby ludzie uzmysłowili sobie, że nie jestem jakimś samotnym głosem wołającym na pustyni. Jestem częścią całej kultury oraz społeczności ludzi, którzy również mówią o tym, że coś takiego ma miejsce i jest częścią naszej rzeczywistości. Jeśli to się nie skończy to wszyscy jesteśmy zagrożeni.

Jest tego znacznie więcej.

Dziękuję.

Dziękuję.

Obydwojgu wam dziękuję.