Czy to, co postrzegamy jako codzienne życie, jest w istocie skomplikowaną iluzją, wielkim snem, z którego właśnie się budzimy?
Tę radykalną perspektywę prezentuje Grzegorz Hoppe, badacz świadomości, który w rozmowie z Moniką Sową, rzuca wyzwanie fundamentom naszej percepcji, twierdząc, że „nie możesz być człowiekiem.
To jest niemożliwe.”. Według Hoppe, jeśli doświadczamy życia, to jesteśmy w istocie wszystkością, niezmierzoną obecnością, która została jedynie zainfekowana fałszywą tożsamością.
Jego wizja zapowiada nieuchronny kres dominacji tego, co tworzyło nieprawdę, hierarchię i ekonomię opartą na braku.
Apokalipsa: Ujawnienie Prawdy, nie Koniec Świata
Słowo „apokalipsa” budzi zazwyczaj lęk i obrazy zagłady, jednak Grzegorz Hoppe redefiniuje jego znaczenie w sposób fundamentalny.
Według niego, apokalipsa z greckiego oznacza ujawnienie albo objawienie prawdy, a nie koniec świata czy piekielne cierpienia, jak często jest to interpretowane w kulturze masowej.
Dla Hoppe, apokalipsa to wyjście z nieprawdy i wejście w prawdę, opuszczenie iluzji na rzecz rzeczywistości. To, co dotychczas przeżywaliśmy, było iluzją rzeczywistości, swego rodzaju snem, który w tej chwili ulega rozpuszczeniu.
„Dla mnie apokalipsa oznacza wyjście z nieprawdy, wejście w prawdę, czyli wyjście z iluzji, wejście do rzeczywistości.” – Grzegorz Hoppe.
Hoppe podkreśla, że ten proces już się rozpoczął; „już wchodzimy tu i teraz w bezczasie”.
Oznacza to, że nie musimy niczego aktywnie rozbierać ani niszczyć, ponieważ nierzeczywistość, jako byt urojony, sama się rozpuści, podobnie jak sen po przebudzeniu.
Zanik Konstruktów: Czas, Ego i Ekonomia Pasożytnictwa
W perspektywie Grzegorza Hoppe'a, zbliżająca się transformacja rzeczywistości oznacza zanik wielu fundamentów, które dotychczas kształtowały nasze doświadczenie.
Przewiduje on przede wszystkim, że czas, jaki znamy, przestanie istnieć, gdyż jest on jedynie konstruktem umysłu, ograniczającym naszą percepcję.
Podobnie jak czas, również przestrzeń, jako element limitujący, zostanie porzucona w nowej, prawdziwej rzeczywistości, gdzie te wymiary nie będą już nikogo ograniczać.
Kluczowym elementem, który ulegnie rozkładowi, jest urojona tożsamość, czyli ego, będące w niepamięci źródłem wszelkich problemów i konsekwencji.
- Zanik polityków i hierarchii: Kiedy ego zniknie, wraz z nim rozpadną się wszelkie struktury władzy, politycy stracą swoje funkcjonalności, a hierarchie przestaną istnieć.
- Koniec ekonomii braku: System ekonomiczny oparty na braku, pieniądzu i pasożytnictwie, który Hoppe nazywa „signum niedoboru”, ulegnie całkowitemu unicestwieniu.
- Eliminacja niesymbiotycznych relacji i substancji: Wszelkie chemiczne substancje i relacje międzyludzkie, które nie są symbiotyczne, również zostaną wyeliminowane ze wszystkich poziomów egzystencji w „hologramie”.
Początkowo może to brzmieć niepokojąco, jak przyznaje Hoppe, lecz stanowi to fundamentalne ujawnienie prawdy o skażeniu i entropii, która dominowała w wytworach człowieka.
Syntropia Ciała i Jedność Istnienia
Grzegorz Hoppe wprowadza kluczowe rozróżnienie między entropią a syntropią, ukazując je jako dwie skrajnie różne zasady rządzące rzeczywistością.
Entropia, często kojarzona z rozpadem i chaosem, była według Hoppe'a elementem snu, ściśle powiązanym z ego.
Służyła jako swoiste zabezpieczenie, uniemożliwiające ego zbyt długie przetrwanie w iluzorycznej rzeczywistości. Natomiast tam, gdzie istnieje świadomość i obecność (jestem), panuje syntropia – zasada dążąca do porządku i doskonałości.
Hoppe posuwa się dalej, twierdząc, że to, co nazywamy entropią, często jest niezrozumianą ukrytą syntropią.
Przykładem jest czas połowicznego rozpadu pierwiastków, który w jego interpretacji nie jest oznaką zniszczenia, lecz dążeniem niedoskonałych, niestabilnych pierwiastków do osiągnięcia doskonałości.
Urojona tożsamość, czyli ego, jest dla Hoppe'a „infekcją”, która jest przyczyną wszelkiego pasożytnictwa. Kiedy ta infekcja znika, ujawnia się fundamentalna jedność istnienia.
Według jego wizji, istnieje tylko jedna tożsamość: jesteśmy jedną nieskończoną świadomością, jednym nieskończonym życiem, absolutem wyrażonym w wielości istot źródła.
To oznacza, że nie ma potrzeby zarządzania sobą nawzajem, hierarchii ani pieniędzy, gdyż wszystko jest jednością.
W konsekwencji, rezygnacja z ego otwiera drogę do wszechogarniającej obfitości, która manifestuje się przede wszystkim przez syntropię ciała. Największym problemem „niepamięci” były choroby, starość i defekty ciała.
W nadchodzącej erze syntropii ciało ma być czystym doświadczeniem radości, pozbawionym chorób, inwalidztwa, przypadłości czy starości, stanowiąc doskonałe odzwierciedlenie istoty źródła.
Cień Algorytmu: Iluzja Władzy i Rozpad Starych Struktur
Grzegorz Hoppe stanowczo podkreśla, że istniejąca „fałszywa piramida” zarządzania na Ziemi rozpadnie się sama, bez naszej ingerencji.
Jak twierdzi, doskonałość jest jedynie zasłonięta przez fałszywą tożsamość, a pod nią kryje się bezwarunkowa miłość obecności.
Nie musimy niczego tworzyć, ponieważ wszystko już istnieje, manifestowane przez naszą wyobraźnię, która jest nieograniczonym bytem.
Mimo to, Hoppe ostrzega przed złudzeniem, że urojona tożsamość i algorytmy łatwo ustąpią. Zauważa, że „cień nie może być większy niż światło” i nie ma nad nim władzy.
Algorytmy, będące mechanizmami, nie posiadają woli, a włączenie światła (prawdy) dokonuje ich anihilacji. Hoppe uznaje za wielki błąd wierzenie w istnienie Boga i jego przeciwieństwa, gdyż istnieje tylko Bóg, a jego przeciwieństwo to iluzja cienia.
Wraz ze schyłkiem „nierzeczywistości” ciemność może wydawać się potężniejsza, jednak Hoppe argumentuje, że staje się ona jednocześnie coraz bardziej groteskowa.
To właśnie ta groteskowość cienia, jego coraz bardziej widoczna „głupota”, stanowi element apokalipsy, ujawniając jego błędną logikę, którą w nowym systemie po prostu się kasuje.
Hoppe w rozmowie z Moniką Sową mocno demaskuje mechanizmy podziału w obecnym świecie. Według niego, patriotyzm, narodowość i struktury międzynarodowe są jedynie egregory, mającymi na celu nawoływanie ego do walki i zajmowania stron.
Obecne konflikty i groźby to iluzja aktywności, prowadząca do podziałów na dobro i zło, co jest esencją zasady „dziel i rządź”.
- Podziały społeczne: Jesteśmy dzieleni przez politykę, sport, marki, religię, pieniądze, a nawet płeć. Hoppe twierdzi, że każda istota źródła posiada energię obu płci (miłość jako energia żeńska, inteligencja jako męska), a różnice fizyczne są jedynie powierzchowne.
- Fałszywe związki: Tradycyjne związki były, według Hoppe'a, egotycznymi konstruktami służącymi prokreacji i tworzeniu nowych „niewolników”. Kryzys ujemnego przyrostu naturalnego postrzega jako desperację egotycznych umysłów, gdyż zagraża to fundamentom piramid finansowych opartych na zastępowalności pokoleniowej.
Pierwszym i najbardziej podstawowym fałszem, jak utrzymuje Hoppe, było wmówienie nam, że jesteśmy człowiekiem. Kiedy zrozumiemy, że jesteśmy wszystkością, zranienie czy zabicie innej istoty stanie się niemożliwe, bo byłoby to ranienie siebie samego.
Przygotowanie do Nowej Rzeczywistości: Enklawy Istot Źródła
W okresie przejściowym, Grzegorz Hoppe proponuje konkretne działania, które mają przygotować nas na nadejście nowej rzeczywistości. Jego wskazówki koncentrują się na zmianie wewnętrznej i zewnętrznych nawyków:
- Bycie w „tu i teraz”: Kluczowe jest wejście w stan bezczasu, uwolnienie się od determinacji przeszłości i zaprzestanie generowania negatywnych, samospełniających się przepowiedni przyszłości.
- Łączenie się w grupy „jestem”: Hoppe zachęca do tworzenia wspólnot istot, które już są świadome swojej prawdziwej natury. Takie grupy potęgują siebie nawzajem poprzez wspólne pole morficzne, rozmowy i doświadczenia.
- Unikanie „prostokątnych skrzynek”: Zaleca odcięcie się od tradycyjnych mediów i telewizji, które, jak mówi, „opowiadają o bezsensie niepamięci” i są jedynie „szaleństwem algorytmów”.
- Dbanie o „interfejsy” (ciało): Niezwykle ważne jest mądre dbanie o swoje ciało, wybierając pożywienie nieskażone, świadomie dostarczając mu to, co najlepsze, zważywszy na to, że większość żywności w „niepamięci” była skażona.
- Cisza i natura: Cisza jest naturą obecności. Zamiast medytacji, Hoppe sugeruje przebywanie w naturze i słuchanie jej, co jest pięknym doświadczeniem powrotu do prawdy.
- Wspomaganie syntropii ciała: Warto poszukać nowoczesnych, bezinwazyjnych terapii wspierających procesy syntropii ciała, jednocześnie zachowując ostrożność wobec suplementacji.
- Oswajanie umysłu z logiką jedni: Należy układać w umyśle to, co jest prawdą, tworząc w wyobraźni świat bez cierpienia, hierarchii, pełen radości, wdzięczności i obfitości. Umysł, jako doskonałe narzędzie, dostosuje się do tej wizji.
Hoppe postrzega „dom” nie jako miejsce, lecz jako stan świadomości i pamięci – stan, w którym przypominamy sobie, że jesteśmy źródłem, obecnością, bezczasem, jedynym życiem i tym, co wszystko tworzy i przejawia.
Nigdy tak naprawdę nie opuściliśmy tego domu, jedynie śniliśmy, że jesteśmy poza nim. W kontekście budowania wspólnot, Hoppe odrzuca gnostyczny i hermetyczny kierunek negujący materię.
Twierdzi, że materia jest przejawieniem boskości, a prawdziwa obfitość jest zarówno duchowa, jak i materialna, lecz pochodząca z poziomu obecności, nie ego.
Oznacza to posiadanie dokładnie tego, co jest potrzebne do realizacji darów i talentów, a nie posiadanie więcej niż inni.
Idea „ekonomii daru”, którą Hoppe promuje, najpiękniej objawia się w małych, samowystarczalnych i suwerennych wspólnotach, takich jak gminy.
W nich członkowie wymieniają się swoimi nadwyżkami, stworzonymi z radości i miłości, ponieważ każdy jest swoją pełnią.
Taka gospodarka eliminuje buble, marnotrawstwo i odpady, koncentrując się na tworzeniu doskonałych produktów i usług „tu i teraz”, bez martwienia się o zapasy czy przyszłość.
Prawdziwy transhumanizm, w ujęciu Hoppe'a, to nie tworzenie mechanizmów z istot ontologicznych, ale powrót do naturalnego stanu zachwytu nad doskonałością i różnorodnością piękna.
Naszym naturalnym stanem jest właśnie permanentny zachwyt, w którym wszystko staje się dziełem sztuki.
Powrót do Domu: Manifest Mądrej Miłości
Wizja Grzegorza Hoppe'a zakłada już teraz możliwość tworzenia enklaw istot źródła. Postuluje on, by były to wspólnoty niezbyt duże, umożliwiające łatwą identyfikację wszystkich członków.
Chociaż gminy mogą liczyć do 20 tysięcy osób, Hoppe sugeruje, że liczba 12 i jej potęgi stanowią idealny model, symbolizujący jedność i jednomyślność.
Takie enklawy miałyby charakteryzować się pełną paletą darów i talentów – od nauczycieli po sprzątaczy – zapewniających, że nikomu niczego nie zabraknie, przy zachowaniu całkowitej równości i braku hierarchii.
Nadrzędną zasadą ma być dobrowolność wszystkiego, a mottem każdej istoty: „wszystko mogę, nic nie muszę”. W enklawach, jak twierdzi Hoppe, nie ma miejsca na wyrzucanie kogokolwiek; każdy ma prawo swobodnie zmienić wspólnotę.
Przygotowanie do takich enklaw jest procesem przejściowym, którego pełne urzeczywistnienie nastąpi po tzw. skoku kwantowym, kiedy żadna istota nie będzie już posiadać urojonej tożsamości.
Metafora orkiestry, w której każdy muzyk wie, gdzie powinien siedzieć i harmonijnie współtworzy dzieło, jest dla Hoppe'a idealnym obrazem funkcjonowania takiej enklawy.
W tej „symfonii wszechświata”, nikt nie rywalizuje, a wszyscy tworzą jednomyślność, tak jak artyści grający na różnych instrumentach.
Hoppe wspomina o Echnatonie i jego próbie zbudowania Amarny – miasta artystów – jako historycznym przykładzie dążenia do takiej enklawy.
Choć Echnatonowi się to nie powiodło, bo „nie był to jeszcze moment, kiedy wszyscy artyści pozbyli się infekcji”, to teraz, według Hoppe'a, jesteśmy na etapie, gdy możemy budować własne Amarny.
Tym samym, Grzegorz Hoppe rzuca światło na nadchodzącą transformację, która, jak podkreśla, jest już w toku.
Wybór, który stoi przed każdą istotą, jest prosty i jednoznaczny: „Jedyny wybór jestem.” To powrót do naszej prawdziwej natury, odzwierciedlającej mądrość i miłość źródła w każdej manifestacji.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz