W życiu każdego z nas są chwile, gdy czujemy, że rzeczywistość skrywa coś więcej niż tylko to, co dostrzegamy zmysłami. Ktoś nazywa to intuicją, inny przeczuciem, jeszcze inny wiarą w niewidzialne siły. Istnieją jednak osoby, dla których te subtelne warstwy świata są codziennością, a ich percepcja wykracza daleko poza przeciętne doświadczenie.
Jedną z takich wyjątkowych postaci jest Aida Kosojan-Przybysz, jasnowidząca o niezwykłym darze, która w swoich opowieściach i pracy z ludźmi udowadnia, że życie to skomplikowana mozaika złożona z przeszłości, teraźniejszości i przyszłości, a także z niewidzialnych nici łączących nas z przodkami i wszechświatem.
Jej perspektywa rzuca nowe światło na kluczowe aspekty ludzkiego doświadczenia: od miłości i relacji, przez traumy i uzdrowienie, po rolę wolnej woli i znaczenie znaków, które pojawiają się na naszej drodze.
Dar Jasnowidzenia: Rodowe Dziedzictwo i Indywidualna Ścieżka
Aida Kosojan-Przybysz podkreśla, że jej zdolności jasnowidzenia nie są odosobnionym fenomenem, lecz zakorzenionym w historii jej rodziny darem, przekazywanym z pokolenia na pokolenie. To niezwykłe dziedzictwo było obecne wśród kobiet jej rodu, choć nie zawsze świadomie rozumiane czy nazywane.
Wspomina o tym, jak od najmłodszych lat otrzymywała sygnały i widziała rzeczy niedostępne dla innych, co często prowadziło do niezrozumienia i zakazów wyrażania tego, co postrzegała. Moment uświadomienia sobie odmienności swojej percepcji nastąpił u niej już około czwartego, piątego roku życia. Aida z czułością opowiada o swojej babci Annie, która również posiadała dar jasnowidzenia, ale w inny sposób.
Podczas gdy Aida potrzebuje kontaktu wzrokowego z człowiekiem, by uruchomić swoją wizję, babcia Anna patrzyła w swój kciuk – miejsce, które dla niej stanowiło rodzaj ekranu, na którym ujawniały się obrazy i informacje. To pokazuje, jak różnorodnie manifestują się te zdolności. Babcia Aidy potrafiła rozszyfrować ból kobiety po skomplikowanej operacji, interpretując czerwień na jej brzuchu jako ślad po usunięciu woreczka żółciowego.
Te wczesne doświadczenia były dla Aidy nie tylko nauką, ale i otwarciem na głębsze rozumienie niewidzialnego. Dziś Aida wciąż spotyka się z ludźmi, którzy poszukują odpowiedzi na dręczące ich pytania. Jej praca polega na odsłanianiu filmów, obrazów czy wrażeń, które ukazują się wokół człowieka, często przenosząc ją w inne miejsca i czasy, by odczytać to, co ukryte.
Więzy z Przeszłością: Rodzina, Trauma i Potęga Przodków
Wielokrotnie w pracy Aidy Kosojan-Przybysz pojawia się temat rodziny i przodków. Podkreśla ona, że jesteśmy sumą doświadczeń tych, którzy byli przed nami. Niesiemy ze sobą nie tylko dziedzictwo genetyczne, ale także energetyczne i emocjonalne, które może manifestować się jako dary, ale i jako traumatyczne programy. Wpływ przodków jest nieprzerwany, a ich energia wciąż oddziałuje na nasze życie. Czasem objawia się to jako pomoc, np.
poprzez sny czy subtelne znaki, które mają nas ostrzec lub wspomóc. Aida uważa, że to nie jest ingerencja w karmę, lecz forma wsparcia płynącego z niewidzialnych światów, gdzie zawsze istnieją siły dobra i zła, oraz wiele scenariuszy przyszłości. Historia, którą Aida opowiada o mężczyźnie, który nie wiedział o serii samobójstw w rodzinie, jest poruszającym przykładem ukrytych, nierozwiązanych problemów, które mogą się powtarzać.
Brak rozmowy i ukrywanie bolesnych prawd z przeszłości tworzy energetyczne blokady, które wpływają na kolejne pokolenia. To podkreśla wagę świadomości i otwartości. W tym kontekście pojawia się pytanie o to, czy można stworzyć szczęśliwe życie bez rodziny, zwłaszcza gdy jej wpływ jest destrukcyjny. Aida uważa, że choć korzenie są ważne, ostatecznie to otoczenie, ludzie, którymi się otaczamy, oraz nasze własne wybory kształtują naszą drogę.
Czas dojrzewania i tracenia uczy nas, że możemy opierać się na tych 'gałęziach', które są dla nas mocne i wspierające.
Pochodzę z rodziny, gdzie dar jasnowidzenia był traktowany jak przepis na życie. Każda z kobiet w moim rodzie nieświadomie posiadała ten dar.
Uzdrowienie czy Zamknięcie Drzwi? Świadome Podejście do Traumy
Jednym z najbardziej nurtujących aspektów ludzkiego życia są traumy i bolesne doświadczenia. Aida Kosojan-Przybysz z empatią odnosi się do tego, jak radzimy sobie z przeszłością, oferując zaskakującą perspektywę. „Nie zawsze będzie to uzdrowienie. Czasami to będzie po prostu świadome zamknięcie drzwi” – mówi, wskazując, że nie każda rana wymaga tradycyjnego „wybaczenia” czy „odpuszczenia”.
Dla niektórych osób, zwłaszcza tych, które doświadczyły ekstremalnej przemocy czy okrucieństwa, uzdrowieniem jest po prostu świadome odcięcie się od źródła bólu. Kluczem jest tu wdzięczność – wdzięczność za to, że mimo wszystko przeżyło się, przetrwało, nie zwariowało. Przykład kobiety z numerami z obozu koncentracyjnego, która nazwała je „szczęśliwymi numerkami, bo przeżyła”, jest niezwykle wymowny.
To zmiana perspektywy, która pozwala przekształcić symbol cierpienia w symbol triumfu życia. Wiele osób nosi żal do siebie lub do innych, co staje się ciężarem, „kamieniem na szyi”. Aida widzi wybaczenie jako szeroki proces, który obejmuje także niepielęgnowanie żalu, nierozpamiętywanie non stop tego, co się wydarzyło. To swego rodzaju oczyszczenie, uwolnienie się od ciężaru przeszłości, aby móc żyć teraźniejszością.
Pamięć o tych, którzy odeszli, również może stać się toksycznym obciążeniem, jeśli wiąże się z ciągłym rozpamiętywaniem i żalem. Aida podkreśla, że miłość i pamięć nie muszą oznaczać permanentnej żałoby. Przykład jej mamy, która po śmierci ojca Aidy, po okresie noszenia czerni, powróciła do kolorów, by móc być pełnowartościową babcią i żyć w teraźniejszości, jest inspirujący.
Miłość: Od Przywiązania do Istnienia – Uczucie, które Odmienia
Uczucie miłości jest, według Aidy Kosojan-Przybysz, fundamentem wszystkiego, co robimy, największą siłą napędową. Jest to energia o ogromnym potencjale, zdolna poruszyć góry i całkowicie odmienić człowieka. Aida rozróżnia miłość jako pragnienie czy przywiązanie od miłości jako stanu istnienia, która leży u podstaw wszystkiego.
Prawdziwa miłość, zdaniem jasnowidzącej, to nie ocenianie, to stan totalnego bezpieczeństwa, w którym nie musimy udawać nikogo innego. To ogrom dobra, które nas otacza i które emanuje z nas samych. Niestety, często mylimy miłość z przywiązaniem, zobowiązaniem czy nawet toksycznymi formami kontroli.
Aida przywołuje przykład, który dla wielu może być szokujący: historia zdrady, która w efekcie uzdrowiła związek, bo zmusiła partnerów do szczerej rozmowy i ponownego odkrycia siebie. Czasem, jak piękne pianino, miłość jest uśpiona i potrzebuje kogoś, kto otworzy pokrywę i zagra na niej na nowo. Niemiłość, która często przebrana jest za miłość, manifestuje się jako krytyka, brak empatii, poczucie ciągłego spięcia i udawania.
Kiedy czyjaś obecność nas boli, kiedy nie czujemy ciepła w spojrzeniu, to sygnał, że to, co nazywamy miłością, może być jedynie jej pustą fasadą. Ważne jest, by umieć odejść, nawet jeśli oznacza to samotne, bose wkroczenie w nowe życie.
Moja babcia Margo mawiała po ormiańsku: 'Gnamerni arisem', co oznaczało 'idź umrzyj, a jak wrócisz, zobaczysz, jak cię kocham'. Znam wiele osób, które największy wyraz miłości i prawdziwe zrozumienie jej istoty odnajdują dopiero po stracie bliskiej osoby.
Znaki, Intuicja i Wolna Wola: Jak Nawigować Przez Życie
Wszechświat nieustannie wysyła nam sygnały i znaki, które mają nas prowadzić lub ostrzegać. Od spadających przedmiotów podczas rozmowy o duchach, po serię drobnych wydarzeń, które uniemożliwiają nam dotarcie na miejsce – Aida Kosojan-Przybysz uważa, że wszystko to ma swoje znaczenie. Są to „anioły” lub „przodkowie”, którzy nas zatrzymują lub wskazują drogę. Jednak największa sztuka to umiejętność interpretacji.
Czy to, co się dzieje, jest ostrzeżeniem, czy może jedynie testem naszej determinacji? Historia spóźniającej się panny młodej, która po latach zrozumiała, że pechowe znaki w dniu ślubu były sygnałem nadchodzącego rozstania, jest tego przykładem. Czasem musimy doświadczyć, by zrozumieć. Aida podkreśla jednak, że przyszłość jest ruchoma, a człowiek ma wolną wolę wyboru. Możemy zmienić swój los, nawet jeśli wydaje się, że jest on z góry przesądzony.
To nie my jesteśmy biernymi pasażerami pociągu życia; to my często decydujemy, czy ktoś jeszcze „przełoży tory”, byśmy mogli jechać dalej. Ważne jest, aby być uważnym i świadomym siebie. Zagłuszamy wewnętrzny głos, boimy się stawiać granice, mówić „nie”. Ta nieuważność i nieświadomość siebie jest często przyczyną wielkich nieszczęść. Słuchanie siebie, swoich potrzeb, swoich lęków – to pierwszy krok do zrozumienia drogi, którą idziemy.
Harmonia Duszy, Rozumu i Ciała: Droga do Pełni
Aida Kosojan-Przybysz jest przekonana, że prawdziwe szczęście i udane relacje wynikają z wewnętrznej harmonii. Dusza, rozum i ciało muszą współgrać, tworząc spójną całość. Kiedy ciało cierpi, a dusza jest w rozterce, ta harmonia zostaje zaburzona. Pielęgnowanie tej harmonii to proces trwający całe życie. Wymaga to dbania o siebie w najprostszych, codziennych aspektach: jedzenie, odpoczynek, ruch.
To miłość do siebie, szacunek dla własnego organizmu i psychiki. Aida podkreśla, że dbanie o siebie jest również wyrazem miłości do naszych bliskich – ich spokój o nas jest dla nich bezcenny. Kiedy tracimy kontakt z rzeczywistością, zamykamy się na ból, który przez to staje się pięciokrotnie silniejszy. Aida zachęca do prostej, ale potężnej praktyki: spojrzenia na siebie oczami kochającego przyjaciela.
Co byśmy poradzili bliskiej osobie, która jest w trudnej sytuacji?
- Jeśli jesteś głodny, zjedz coś dobrego, by zadbać o organizm.
- Jeśli jest ci duszno, wyjdź na świeże powietrze.
- Jeśli czujesz, że nie możesz się podnieść, zmobilizuj się, jakbyś pomagał przyjacielowi.
- Powiedz „nie” rzeczom, które Cię obciążają, by odzyskać swoją moc.
To nie są tylko banalne porady, to fundamenty miłości własnej i powrotu do wewnętrznej siły. To klucz do wyjścia z pułapki niemocy i ciągłego poświęcania się kosztem własnego dobrostanu.
Pułapki Współczesności i Moc Teraźniejszości
Współczesny świat często zmusza nas do biegu, do harowania, do ciągłego dążenia do celu, często zapominając o najważniejszym – o sobie. Aida Kosojan-Przybysz zauważa, że to prowadzi do swoistej „choroby cywilizacyjnej” – braku miłości do siebie, zatracania delikatności i kobiecości u kobiet, oraz pierwiastka żeńskiego u mężczyzn. Często utrudniamy sobie życie, komplikujemy relacje, zamykamy się w sobie, boimy się rozmawiać o tym, co czujemy.
Boimy się prawdy o sobie i o swoich bliskich. Aida przytacza historię męża, który zaczął wynosić śmieci z domu swojej kochanki, czego nigdy nie robił w domu z żoną. Na pytanie „dlaczego?” odpowiedział: „bo z nią prosto”. To uderzające świadectwo tego, jak bardzo potrzebujemy prostoty w relacjach. Zamykamy się na radość, na życie, często tkwiąc w przeszłości, pielęgnując żal.
Ale jak mówi Aida: „Harować i chorować – jedna literka nas różni.” Czasem wystarczy parę minut, by przerwać ten destrukcyjny schemat. Powrót do teraźniejszości jest lekarstwem na każdą przeszłość i zasilaniem na przyszłość. My możemy codziennie być kimś nowym, od nowej kartki zaczynać, bez względu na to, co wydarzyło się wczoraj. To kwestia postanowienia, wyboru, że chcemy pomóc sobie.
Nie musimy czekać na poniedziałek czy nowy rok, by zacząć zmieniać swoje życie na lepsze. Zmiana jest jedyną stałą w naszym życiu.
Zakończenie: Zaufać Niewiadomemu, Czuć Wdzięczność
W progu nowego roku, ale i każdego nowego dnia, stajemy przed szansą na nowe początki. Aida Kosojan-Przybysz radzi, by nie obrażać się na miniony rok, nawet jeśli był trudny. To, co było, powinno zostać zamknięte za symbolicznymi drzwiami, a w nowy etap życia wejść z otwartym sercem i bez ciężaru żalu. Warto pamiętać, że nawet trudne doświadczenia, które w danym momencie wydają się pechem, mogą okazać się wybawieniem.
Przykład kolegi, który dzięki wyrostkowi robaczkowemu uniknął wypadku samochodowego, jest mocnym przypomnieniem o ukrytym sensie wydarzeń. Cykliczność w życiu, powtarzające się daty narodzin i odejść, miesiące pomyślności i trudności – wszystko to są znaki, które, jeśli nauczymy się je odczytywać, mogą pomóc nam lepiej nawigować. Uważna obserwacja swojego życia, podsumowywanie doświadczeń, to narzędzia do głębszego zrozumienia siebie i świata.
Otworzyć się na nowe, dostroić do tego, czego nie znamy, i przede wszystkim zaufać, że to, co się zadzieje, nawet jeśli nie będzie po naszej myśli, finalnie może być początkiem czegoś nowego. To jest największa sztuka: pozwolić sobie poczuć wdzięczność, która zmienia naszą percepcję, nasze oczy i całe nasze życie. Wdzięczność jest tym błogim stanem, w którym łatwiej jest podejmować decyzje bez żalu, z większą wyrozumiałością dla siebie i innych.
Niech każdy dzień będzie okazją do świadomego wyboru, do działania z miłością – zarówno wobec siebie, jak i otaczającego nas świata.
Komentarze
Brak komentarzy. Bądź pierwszy.
Dodaj komentarz