Nowy Meksyk 1948–1950: zielone kule ogniste w korespondencji Sandia Base

SERIA 2 Departament Wojny PDF REDACTED
Zdarzenie
Miejsca
Albuquerque, Nowy Meksyk, Socorro, Nowy Meksyk, Los Alamos, Nowy Meksyk, Camp Hood, Teksas
Źródło
Departament Wojny, 1 plik
Odtajnione
Seria 2, 22 maja 2026

Teczka Sandia Base: raporty OSI i Lincolna La Paza o zielonych kulach ognistych, konferencja w Los Alamos z Tellerem i próby wychwycenia pyłu z nieba.

Opis sprawy

Teczka „Unidentified Flying Objects” z biblioteki dokumentów niejawnych AFSWP w Sandia Base (Albuquerque, Nowy Meksyk), 116 stron z lat 1949–1950. Rdzeniem są raporty 17. Dystryktu OSI z Kirtland i meteorytyka Lincolna La Paza o „zielonych kulach ognistych” widywanych nad Nowym Meksykiem od grudnia 1948 roku, sprawozdanie z konferencji w Los Alamos z udziałem Edwarda Tellera, raporty Czwartej Armii o światłach nad magazynem „Q” w Camp Hood w Teksasie oraz próby wychwycenia z powietrza cząstek miedzi po kulach ognistych z 24 lipca i 6 sierpnia 1949 roku; wyniki uznano za negatywne lub niejednoznaczne.

Analiza dokumentu

Czym jest ten dokument?

To 116-stronicowa teczka z biblioteki dokumentów niejawnych AFSWP (Armed Forces Special Weapons Project) w Sandia Base w Albuquerque. Okładka nosi klauzulę SECRET, rok 1949, numer akt 333.5 i temat „Unidentified Flying Objects”. Wbrew tytułowi pliku tylko kilka pism to sprawy samej bazy (raport o usuwaniu usterek ochrony w Detachment D 1100th USAF Special Reporting Group w Campbell AFB w Kentucky, korespondencja ze Strategicznym Dowództwem Lotniczym o inspekcji obiektów broni specjalnej). Większość to materiały o „zielonych kulach ognistych” (green fireballs) widywanych nad Nowym Meksykiem od 5 grudnia 1948 roku.

Autorami są głównie ppłk Doyle Rees, dowódca 17. Dystryktu Biura Dochodzeń Specjalnych (OSI) w bazie Kirtland, oraz dr Lincoln La Paz, dyrektor Institute of Meteoritics Uniwersytetu Nowego Meksyku, od 1948 roku dobrowolny konsultant dystryktu. Strony z 1950 roku noszą klauzulę CONFIDENTIAL.

Grudzień 1948: zielone światła, które nie zachowują się jak meteory

Raport ppłk. Doyle’a Reesa z 25 maja 1950 o obserwacjach zjawisk powietrznych w Nowym Meksyku

Strona 20 – raport ppłk. Doyle’a Reesa z 25 maja 1950 roku (File No. (24-8)-28) do gen. bryg. Josepha F. Carrolla, dyrektora dochodzeń specjalnych USAF.

W raporcie z 20 grudnia 1948 roku La Paz wyliczył dziesięć różnic między grudniowymi kulami a typowymi meteorami: niemal poziomy tor, mała wysokość (8–10 mil przy kuli z 12 grudnia), prędkość mniejsza niż meteorów, ale większa niż rakiet V-2 i odrzutowców, brak dźwięku, pełna jasność od początku, brak smugi, przewaga torów z północy i jaskrawozielona barwa, którą w próbie laboratoryjnej porównał do soli miedzi w płomieniu. Uznał, że kula z 12 grudnia „zdecydowanie nie była meteorem”. Zestawienie OSI z 19 kwietnia 1949 roku stwierdza, że w żadnym zgłoszeniu nie ustalono naturalnego ani wytworzonego przez człowieka źródła.

W grudniu 1948 r., na spotkaniu łącznikowym z innymi wojskowymi i rządowymi agencjami wywiadowczymi i dochodzeniowymi, ustalono, że częstotliwość niewyjaśnionych zjawisk powietrznych w rejonie Nowego Meksyku jest taka, że należy podjąć zorganizowany plan raportowania tych obserwacji.

– ppłk Doyle Rees, 25 maja 1950 (s. 20)

Do raportu Reesa dołączono zestawienie 204 ponumerowanych obserwacji z grudnia 1948 – marca 1950, każdą przypisaną do jednej z trzech kategorii: zielona kula ognista, dysk lub jego odmiana, prawdopodobny meteor. Rees zastrzega, że lista nie jest pełna. Kopie trafiły m.in. do AMC, Dowództwa Broni Specjalnej w Kirtland, AFSWP w Sandia Base, bazy Holloman, Komisji Energii Atomowej w Los Alamos i biur FBI w El Paso i Albuquerque.

30 stycznia 1949: kula widziana przez kilka tysięcy osób

Czwarty raport La Paza (21 lutego 1949) opisuje kulę z 30 stycznia, godz. 17:54 MST. W ciągu dwóch godzin zebrano ponad 100 relacji, a po trzech tygodniach La Paz pisał, że widziało ją kilka tysięcy osób w Nowym Meksyku i Teksasie. Poszukiwania naziemne objęły m.in. Vaughn, Roswell i Lubbock; 4 lutego mjr Charles Phillips, kpt. Melvin E. Neef, agent specjalny Jack L. Boling i kpr. Cochran przelecieli nisko nad rejonem upadku samolotem T-11.

Kula ognista z 30 stycznia stała się widoczna na wysokości około dwunastu mil […] i zniknęła na wysokości około ośmiu mil, po przebyciu niemal poziomej drogi długości około 143 mil z prędkością od ośmiu do czternastu mil na sekundę.

– czwarty raport La Paza, 21 lutego 1949 (s. 82)

Do 21 lutego nie znaleziono żadnych fragmentów. La Paz uznał tę kulę za jedyną z badanych, która daje wskazówki, że mógł to być spadek meteorytu.

Konferencja w Los Alamos: Teller i hipoteza nie-materialna

Sprawozdanie kmdr. Richarda Mandelkorna z Sandia Base (18 lutego 1949) opisuje konferencję w Los Alamos z 16 lutego 1949 roku. Byli na niej m.in. N. E. Bradbury, Fred Reines, John Manley i Edward Teller z Los Alamos, mjr William A. Godsoe z Czwartej Armii, kpt. Neef z USAF i La Paz.

Kapitan Neef otworzył spotkanie, mówiąc, że problem przedstawia się naukowcom z Los Alamos w nadziei, że wskażą sposób podejścia do niego i zaproponują wyjaśnienia obserwowanych zjawisk. Stwierdził, że sprawę utajniono jako wojskową tajemnicę SECRET pod nazwą Projekt „Grudge” i że śledztwo jest teraz główną odpowiedzialnością USAF, Air Materiel Command, T-2.

– kmdr Richard Mandelkorn, 18 lutego 1949 (s. 90)

Teller wyliczył, że obiekt materialny lecący z prędkością około 8 mil na sekundę musiałby mieć masę około 20 gramów, przy założeniu pełnej zamiany energii kinetycznej na światło o mocy rzędu 1014 ergów na sekundę. Fala uderzeniowa takiego obiektu byłaby słyszalna z 10 kilometrów:

Nie zaobserwowano żadnego dźwięku. Dlatego pan Teller ma wstępną opinię, że nie są to obiekty materialne przechodzące przez powietrze. Wyjaśnienia należy szukać w elektronice i optyce, a nie w hydrodynamice.

– kmdr Richard Mandelkorn (s. 92)

Bradbury zastrzegł, że wyjaśnienie elektroniczne otworzyłoby wiele trudniejszych problemów. Mandelkorn zalecił ponowne przeliczenie danych Tellera, sieć stacji fotometrycznych i, jeśli rachunek się potwierdzi, odtajnienie projektu. Jego wniosek: zjawiska zasługują na poważne potraktowanie, a ich powtarzanie się w pobliżu wrażliwych instalacji jest powodem do niepokoju.

Raport Reesa wymienia drugą konferencję w Los Alamos, 14 października 1949, z udziałem m.in. Czwartej Armii, AFSWP, FBI, Komisji Energii Atomowej, Rady Doradczej Naukowej USAF i OSI. Według Reesa na obu spotkaniach nie zaproponowano logicznego wyjaśnienia, ale ogólnie uznano, że zjawiska „istnieją i powinny być badane naukowo”, a ich powtarzanie się w pobliżu wrażliwych instalacji „jest powodem do niepokoju”.

Camp Hood, marzec 1949: światła nad magazynem „Q”

Pismem z 31 marca 1949 roku Sandia Base przesłała do AFSWP w Waszyngtonie trzy streszczenia Czwartej Armii o światłach w pobliżu Camp Hood w Teksasie. Według streszczenia z 16 marca ochrona obiektu Site Baker („obszar Q”) widziała 6–8 marca niezwykłe światła; żołnierzy 42. batalionu piechoty pancernej i 1. eskadry ochrony przesłuchano osobno, a kierunki zmierzono przyrządem na miejscu obserwacji. Wieczorem 17 marca pojawiła się seria ośmiu świateł, których położenie wyznaczono z dwóch punktów za pomocą przyrządów celowniczych czołgów.

Kapitan McCullough, zastępca G-2, osobiście obserwował trzy ze świateł. […] Jedno rozprysło się w zielony pęk. Jedno było czerwonawe, inne białe. Jeden z obserwatorów porównał niektóre z nich do rac z pistoletu Very’ego.

– streszczenie informacji Czwartej Armii, marzec 1949 (s. 97)

Kontrola uzbrojenia wykazała, że od miesięcy nie wydawano ani nie używano tam pirotechniki; sprawdzano też hipotezę flar sygnalizacyjnych uruchamianych przez zwierzęta, ale takie flary wybuchają na ziemi. Streszczenie nie wyciąga wniosków poza jednym: światła tworzą „przybliżony okrąg wokół obszaru Q”.

24 lipca 1949: próba złapania pyłu z kuli nad Socorro

Raport Croziera i Seely’ego o próbie zebrania cząstek z powietrza po kuli ognistej z 24 lipca 1949

Strona 5 – raport z 10 sierpnia 1949 roku „An Attempt to Collect Airborne Particles Associated with the Fireball of July 24, 1949”.

Kula z 24 lipca 1949 roku, godz. 20:26, przeleciała według zgłoszeń w okolicy Socorro; La Paz pisze, że opadła w bezpośrednim sąsiedztwie miasta. Dr William Crozier i Ben K. Seely z New Mexico School of Mines w Socorro mieli aparaturę z projektu badań aerozoli tej szkoły. Pierwszą próbkę pobrali 25 lipca o 10:00, około 13,5 godziny po przelocie, przepuszczając około 34 litrów powietrza na minutę; płytki pokrywał klej z kwasem rubeanowym, który pozwala wykryć miedź, nikiel i kobalt. W pierwszych próbkach znaleźli duże cząstki dające reakcję na miedź.

W kolekcji z godz. 14:00 z 26 lipca znaleziono trzy dość niezwykłe cząstki, dające bardzo silne wskazania kobaltu. Cząstki były najwyraźniej idealnymi kulami (przynajmniej w przekroju były idealnie okrągłe) o średnicy dwunastu mikronów. […] Takie cząstki są w doświadczeniu autorów zupełnie wyjątkowe.

– William Crozier i Ben K. Seely, raport z 10 sierpnia 1949 (s. 8)

Autorzy sami studzą wnioski: miedź znaleziono też w próbce z 14 lipca, dziesięć dni przed kulą, a w Socorro wcześniej mało szukano miedzi. Ich zdaniem byłoby „bardzo ryzykowne” wiązać cząstki z kulą, a wyniki należy uznać za „negatywne lub niejednoznaczne”.

6 sierpnia 1949: próbka R-104L i lot B-25

List Williama Croziera do Lincolna La Paza z 10 sierpnia 1949

Strona 4 – list Croziera do La Paza z 10 sierpnia 1949 roku o 18 próbkach z dziewięciu miejsc.

Po kolejnej kuli, z 6 sierpnia (rejon Vaughn), Crozier zebrał 8–9 sierpnia 18 próbek w dziewięciu miejscach (m.in. Pastura, Santa Rosa, Las Vegas, Glorieta, Pecos). Jedna z nich, R-104L z drogi nr 84, siedemnaście mil na północ od drogi nr 66, miała dużo cząstek z miedzią.

Duża część R-104L to materiał ziarnisty, którego nie znamy, a wskazania miedzi pochodzą głównie z czegoś, co wygląda na skupiska drobnoziarnistego materiału (ziarna około jednego mikrona) o całkowitych rozmiarach rzędu trzydziestu mikronów.

– list Williama Croziera do La Paza, 10 sierpnia 1949 (s. 4)

Próbka pobrana zaraz potem w tym samym miejscu prawie nie miała miedzi. Crozier zaznacza, że w czasie poboru przejeżdżały samochody i pył mógł zostać wzbity z jezdni; jego wniosek: tę próbkę należy uznać za lokalną, dopóki nie pojawią się dowody przeciwne. 8 sierpnia aparaturę zamontowano w B-25 z Kirtland Field. Samolot wystartował 41 godzin po kuli, doleciał do 23 000 stóp, setki mil od toru; znalezione ślady miedzi wiązały się z materiałem z powierzchni ziemi.

W szóstym raporcie (17 sierpnia 1949) La Paz zgadza się, że wyniki są negatywne albo w najlepszym razie niejednoznaczne, ale podkreśla, że miedź należy do najrzadszych pierwiastków w meteorytach: jeśli cząstki pochodziłyby z kul, nie byłyby to zwykłe meteoryty. Zalecał loty z aparaturą powyżej 40 000 stóp tuż po kolejnym zjawisku.

Maj 1950: Ural, czyli jedna z możliwych interpretacji

W siódmym raporcie (23 maja 1950) La Paz uznaje za zielone kule 72 obiekty. To według niego blisko połowa incydentów z zestawienia OSI, ale mniej niż 5% wszystkich nieprzesianych zgłoszeń, które do niego trafiły. Najwięcej obserwacji przypada na godziny 17–23 MST, co odpowiada godzinom 7–13 w rejonie Uralu.

Ponieważ pociski poruszające się z prędkościami rzędu tych, które ustalono dla zielonych kul ognistych, przeleciałyby z południowego Uralu do Nowego Meksyku w mniej niż 15 minut, możliwą interpretacją koncentracji obserwacji […] jest to, że zielone kule ogniste są wynikiem pocisków sterowanych wystrzeliwanych z baz na Uralu w godzinach porannych.

– Lincoln La Paz, 23 maja 1950 (s. 65)

W tym samym raporcie La Paz pisze jednak, że za najbardziej prawdopodobne nadal uważa wyjaśnienie z listu do dr. P. H. Wyckoffa z 20 lutego 1950 roku: większość kul to spadki meteorytów o niezwykłej, ale możliwej skali, a mniejszość to amerykańskie pociski sterowane testowane w pobliżu instalacji, których mają bronić. Dodaje, że tę interpretację podał Tellerowi już na pierwszej konferencji w Los Alamos. Przytacza też list dr. Josepha Kaplana z Rady Doradczej Naukowej USAF: Kaplan nie zna amerykańskich eksperymentów, które dawałyby takie zjawiska, i „nie zna ich też von Kármán”.

Inne wątki teczki

Zestawienie Reesa zawiera opis zdjęcia (obserwacja nr 175) wykonanego 24 i 25 lutego 1950 roku w Datil w Nowym Meksyku przez kpr. Lewisa E. Stanfielda z bazy Holloman. La Paz ustalił, że świecący okrągły obiekt miał średnicę kątową około 1/4 stopnia i poruszał się szybciej niż pół stopnia na minutę, więc nie był to Księżyc, Wenus, inna planeta ani nieostra gwiazda. Samej fotografii w skanie nie ma; strona po opisie jest pusta.

Raport Reesa wspomina też, że Wydział Badań Geofizycznych AMC zlecił firmie Land-Air, Inc. z bazy Holloman „ograniczone badanie naukowe” zielonych kul.

Redakcje i sygnatury

Strony z 1949 roku noszą znak upoważnienia NND 58378, późniejsze NW 91526. Klauzule (SECRET, CONFIDENTIAL) są przekreślone, zaczernień treści nie widać. Kilka stron to puste odwroty lub mapy (nakładki z Camp Hood w skali 1:62 500); zestawienie 204 obserwacji jest w skanie słabo czytelne.

Kluczowe ustalenia

  • Teczka AFSWP z Sandia Base (akta 333.5, „Unidentified Flying Objects”) to w większości raporty 17. Dystryktu OSI i Lincolna La Paza o zielonych kulach ognistych nad Nowym Meksykiem z lat 1948–1950.
  • W grudniu 1948 roku agencje wywiadowcze ustaliły, że częstotliwość niewyjaśnionych zjawisk w Nowym Meksyku wymaga zorganizowanego raportowania; zestawienie ppłk. Doyle’a Reesa z maja 1950 obejmuje 204 obserwacje.
  • La Paz wyliczył dziesięć cech odróżniających grudniowe kule od meteorów, m.in. niemal poziomy tor, małą wysokość, brak dźwięku i zieloną barwę.
  • Na konferencji w Los Alamos 16 lutego 1949 roku Edward Teller wstępnie uznał, że skoro nie słychać fali uderzeniowej, nie są to obiekty materialne; Bradbury zgłosił zastrzeżenia.
  • W marcu 1949 roku ochrona magazynu „Q” w Camp Hood w Teksasie widziała serię świateł; kontrola uzbrojenia wykluczyła użycie pirotechniki.
  • Próby wychwycenia pyłu po kulach z 24 lipca i 6 sierpnia 1949 roku dały cząstki miedzi i trzy kuliste cząstki kobaltu, ale Crozier i La Paz uznali wyniki za negatywne lub niejednoznaczne.
  • W siódmym raporcie (maj 1950) La Paz podaje pociski z Uralu jako jedną z możliwych interpretacji, lecz za najbardziej prawdopodobne uważa meteoryty i, w mniejszości, amerykańskie pociski testowe.

Analiza opracowana z udziałem modelu językowego na podstawie treści odtajnionych dokumentów. Cytaty pochodzą bezpośrednio z raportów.

Dokumenty (1)

Departament Wojny: korespondencja Sandia Base (1949–1950)
PDF

Departament Wojny: korespondencja Sandia Base (1949–1950)

Data: 24 lipca 1949 Lokalizacja: Albuquerque, Nowy Meksyk
Źródło: war.gov
Sprawdzone z oryginałem dokumentu: poprawki redakcji (33)

Porównaliśmy opis i opracowanie z treścią odtajnionych dokumentów. Tu są miejsca, w których wcześniejsza wersja mijała się z dokumentem, i to, jak je poprawiliśmy.

  1. file 458.5 file 333.5 s. 3: okładka „AFSWP Classified Documents Library, 1949, FILE NO. 333.5, Subject: Unidentified Flying Objects”.
  2. Sandia Base w Albuquerque (Nowy Meksyk) z 1949 roku - pierwszego repozytorium amerykańskiej broni jądrowej Sandia Base w Albuquerque (bez oceny roli bazy) Kontekst spoza dokumentu; teczka nie mówi o „pierwszym repozytorium”.
  3. Sandia Base w 1949 r. była jedyną czynną instalacją Stanów Zjednoczonych przechowującą głowice atomowe […] Sandia była w tym momencie geopolityczną osią świata. (usunięte) Kontekst z pamięci (Q-Area, Manzano, RDS-1, „oś świata”) bez pokrycia w aktach.
  4. Detachment D z Camp Campbell w Kentucky […] nadzorował kontrole bezpieczeństwa: bramy elektryczne, zamki […] Kwiecień 1949 – Detachment D inspekcjonuje Sandia Base Detachment D w Campbell AFB raportuje do Sandia Base o usunięciu usterek wykrytych w inspekcji jej własnego obiektu. s. 1–2: pismo Detachment D z Campbell AFB, Camp Campbell, Kentucky do CG Sandia Base, odpowiedź na „secret letter, your headquarters, dated 1 April 1949, Subject: Security Inspection”; usterki dotyczą obiektu w Campbell.
  5. baza w fazie improwizacji, której od kilku miesięcy donoszono o niezidentyfikowanych zjawiskach świetlnych przelatujących nad Q-Area (usunięte) Pismo z s. 1–2 nie wspomina o zjawiskach świetlnych.
  6. kulista kula ognista nad Socorro zielona kula ognista z 24 lipca 1949, która według La Paza opadła w bezpośrednim sąsiedztwie Socorro s. 10: „the green fireball of July 24th had descended in the immediate vicinity of Socorro”.
  7. Pracownicy Institute of Meteoritics Uniwersytetu Nowego Meksyku – William Crozier i Ben K. Seely Dr William Crozier i Ben K. Seely z New Mexico School of Mines w Socorro s. 5 i 10: aparatura z „aerosol research project of the New Mexico School of Mines”; Crozier pisze do La Paza z zewnątrz Instytutu.
  8. Sam fakt uruchomienia prób w niecałej dobie […] Institute of Meteoritics nie improwizował, lecz wdrażał procedurę (usunięte) s. 10: Crozier zareagował na apel o obserwacje wydany przez Instytut; brak mowy o wcześniejszym protokole.
  9. 18 kolekcji w 9 lokalizacjach podczas poniedziałkowo-wtorkowego objazdu […] Najbardziej intrygujący wynik dała kolekcja R-104L (w sekcji o kuli z 24 lipca) R-104L opisana jako próbka z objazdu 8–9 sierpnia po kuli z 6 sierpnia (rejon Vaughn). s. 12: „collection R-104L, within the subfinal region of the August 6th fall … ground search of August 8-9”.
  10. Najsilniejsza koncentracja miedzi […] nie pojawiła się w próbce R-104R […] To wykluczyło tło atmosferyczne i lokalne źródło zanieczyszczenia. Crozier: próbkę należy uznać za lokalną, dopóki nie będzie dowodów przeciwnych; przejeżdżające samochody mogły wzbić pył z jezdni. s. 4: „it should be presumed to be of local origin until some evidence to the contrary is found”. Wniosek był odwrotny.
  11. 8 sierpnia 1949 r. (12 dni po kuli ognistej) […] przelatuje pod hipotetyczną trajektorią meteoru Lot B-25 8 sierpnia, 41 godzin po kuli z 6 sierpnia, setki mil od toru. s. 9: „following the event of August 6 … An interval of 41 hours”; „distances of several hundred miles were involved”.
  12. 17 sierpnia 1949 r. La Paz pisze do płk. Doyle’a Reesa anomalne zjawiska świetlne W szóstym raporcie (17 sierpnia 1949) La Paz… Zdanie niegramatyczne; s. 10: „Anomalous Luminous Phenomena. Sixth Report”.
  13. dr Lincoln La Paz (1897-1985) – […] jeden z najwybitniejszych meteorytyków […] kieruje tajnym śledztwem USAF – późniejszym Project Twinkle (1948-1951) La Paz jako dyrektor Institute of Meteoritics i dobrowolny konsultant 17. Dystryktu OSI od 1948 roku; wzmianka o zleceniu badania firmie Land-Air. s. 21: dane biograficzne La Paza; nazwa „Project Twinkle”, daty życia i „kierowanie” śledztwem nie występują w aktach.
  14. To Rees w grudniu 1948 r. zdecydował, że rosnąca częstotliwość sightingów […] wymaga zorganizowanego protokołu Na spotkaniu łącznikowym agencji w grudniu 1948 ustalono… s. 20: „In a liaison meeting with other military and government intelligence and investigative agencies in December 1948, it was determined…”.
  15. Klauzula CONFIDENTIAL/NW 91526 Klauzula CONFIDENTIAL; NW 91526 to znak upoważnienia do odtajnienia s. 20–22: NW 91526 w stopce wszystkich stron z 1950, obok przekreślonej klauzuli.
  16. tabelę ponad 200 obserwacji z lat 1948-1950 – pierwszą tak rozbudowaną bazę danych UAP w archiwach amerykańskich zestawienie 204 ponumerowanych obserwacji z grudnia 1948 – marca 1950; Rees zastrzega, że nie jest pełne s. 59: ostatnie pozycje 200–204 z 21–22 marca 1950; s. 20: „not a complete record”. Ocena „pierwsza baza” bez pokrycia.
  17. La Paz osobiście objechał teren z zespołem (m.in. Major Phillips, Captain Neef, Special Agent Boling z 17. OSI), a 4 lutego wykonał niskopułapowy lot rekonesansowy w samolocie T-11 Lot T-11 4 lutego wykonali Phillips, Neef, Boling i kpr. Cochran; La Paz prowadził badanie naziemne. s. 81: „On February 4th, the four persons just named made a low-level air reconnaissance mission in a T-11”.
  18. 16 lutego 1949 r. […] Norris E. Bradbury (dyrektor LANL po Oppenheimerze), Edward Teller (przyszły ojciec bomby wodorowej), Fred Reines (przyszły noblista 1995) Lista uczestników bez dopisków biograficznych. s. 90: lista obecnych; dopiski spoza dokumentu.
  19. To zapis, w którym po raz pierwszy w odtajnionych dokumentach amerykańskich pojawia się kryptonim Project GRUDGE […] rzeczywista geneza Blue Book (usunięte) Ocena historyczna i daty Grudge/Blue Book spoza aktu.
  20. Edward Teller wykonał pierwszą udokumentowaną w archiwach analizę fizyczną […] światło o mocy 10 ergów/sek Teller: masa około 20 g przy mocy świecenia rzędu 10^14 ergów na sekundę s. 92 (obraz): „in the vicinity of 10^14 ergs per second”; OCR zgubił wykładnik. „Pierwsza udokumentowana” bez pokrycia.
  21. To debata, która w 1949 r. dzieliła najwybitniejsze umysły fizyki amerykańskiej – i która pozostała nierozwiązana do dziś. (usunięte) Ocena bez pokrycia.
  22. Geophysical Research Division […] (która później finansowała Project Twinkle przez Land-Air Inc.) oraz OSI USAF (Doyle Rees, 17. Dystrykt Kirtland). Wszystkie te instytucje wspólnie uznały […] To pierwsze tak szerokie, międzyresortowe uznanie istnienia UAP w amerykańskiej historii. Według Reesa na obu konferencjach (17 lutego i 14 października 1949) ogólnie uznano, że zjawiska istnieją i powinny być badane. s. 21 pkt 4–5: lista organizacji dotyczy obu konferencji; „generally concluded”; kontrakt Land-Air bez nazwy Twinkle.
  23. Po dwóch latach analizy 72 zaakceptowanych przypadków zielonych kul ognistych (z ponad 1500 niesegregowanych zgłoszeń) 72 obiekty, blisko połowa incydentów z zestawienia OSI i mniej niż 5% nieprzesianych zgłoszeń s. 64: „less than 5% of the total number of unscreened observations”; liczby 1500 brak.
  24. Stąd nieoczekiwany wniosek możliwą interpretacją s. 65: „a possible interpretation”.
  25. Hipoteza ta pojawia się w tej samej teczce, w której rok wcześniej (luty 1949) La Paz pisał do USAF wprost przeciwnie […] Sprzeczność wewnętrzna ujawnia, że nawet największy ekspert nie miał pewności W tym samym raporcie La Paz pisze, że nadal za najbardziej prawdopodobne uważa wyjaśnienie z listu do dr. Wyckoffa z 20 lutego 1950 (meteoryty i amerykańskie pociski). s. 65–66: list do P. H. Wyckoffa z 20 lutego 1950, nie z 1949; „I still consider the most probable explanation … the one given in the first of the three paragraphs”. Brak sprzeczności.
  26. Joseph Kaplan i Theodore von Karman PRYWATNIE potwierdzili La Pazowi: „nie wiemy co to” Kaplan nie zna amerykańskich eksperymentów, które dawałyby takie zjawiska, i nie zna ich też von Kármán. s. 65: „Frankly, I don’t know of any U.S. experiments that would result in the appearance of these unconventional objects, and neither does Von Karman”.
  27. Tabela Reesa zawiera również jedyną fotografię w pliku Zestawienie zawiera opis zdjęcia nr 175; samej fotografii w skanie nie ma. s. 61: opis; s. 62: pusta strona ze znakiem NW 91526.
  28. 6-8 marca i 17-19 marca 1949 r. patrole 2. Dywizji Pancernej (32nd Armored Infantry Battalion Company A […]) udokumentowały kilkadziesiąt sightingów z koordynatami dokładnymi do dziesiątek jardów Obserwacje 6–8 i 17 marca; świadkowie z 42. batalionu piechoty pancernej i 1. eskadry ochrony; osiem świateł 17 marca namierzonych z dwóch punktów. s. 103 (obraz): „42nd AIB, Company A”; s. 95–98: liczba świateł i obserwacji; „kilkadziesiąt” i „dokładność do dziesiątek jardów” bez pokrycia.
  29. Camp Hood w marcu 1949 r. jest więc bezpośrednim prekursorem tego, co zacznie się dziać nad Socorro (usunięte) Interpretacja bez pokrycia.
  30. 29 sierpnia 1949 – ZSRR detonuje pierwszą bombę atomową (RDS-1, „Joe-1”). USA traci monopol nuklearny. (usunięte z chronologii i ustaleń) Fakt spoza dokumentu, wstawiony dla efektu.
  31. Fireball nad Socorro […] miedź nie jest typowym składnikiem meteorytów La Paz: miedź należy do najrzadszych pierwiastków w meteorytach s. 13: „Copper is one of the rarest of the elements found in meteorites”.
  32. data_zdarzenia 1949-07-24, „24 lipca 1949” 1948-12-05, „grudzień 1948 – maj 1950” Zbiór: pierwsze zjawisko 5 grudnia 1948 (s. 73, 90), ostatni dokument 25 maja 1950 (s. 20).
  33. miejsca: tylko Albuquerque dodano Socorro, Los Alamos i Camp Hood (bez współrzędnych) s. 5, 90, 95–102.

Dokument ma 116 stron; przeczytaliśmy całą warstwę tekstową, a tabelę 204 obserwacji (s. 23–60) tylko przejrzeliśmy, bo w skanie jest słabo czytelna.

Źródła

Komentarze

Brak komentarzy. Bądź pierwszy.

Dodaj komentarz

Komentarz pojawi się po moderacji
✓ 112 zadowolonych klientów ★ 4.9/5 średnia ocena (17 opinii) ✉ 332 abonentów newslettera